Mια δήλωση για τον M. Aναγνωστάκη

Για την ποίηση και την προσωπικότητα του Μανόλη Αναγνωστάκη λίγες ημέρες
μετά τον θάνατό του γράφει ο κριτικός λογοτεχνίας Δημήτρης Ραυτόπουλος:

«Ήταν δύσκολο να είσαι ποιητής τον καιρό του Εμφυλίου. Το να είσαι ποιητής
ενταγμένος στην Αριστερά ήταν πια σχεδόν αδύνατο. Ο Μανόλης Αναγνωστάκης έγινε
όντως ποιητής μέσα στην καρδιά του εικοστού μεσαίωνα. Το 1949 καταδικάστηκε σε
θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο. Κάπου εκεί διαγράφτηκε και από το κόμμα του
ως αιρετικός – μάλλον το κόμμα εκείνο διαγράφτηκε από την ποίηση.

Ποίηση της νεότητας, αντίσταση στον σύγχρονο Μεσαίωνα, αντίσταση στον εν ζωή
θάνατο και στον θάνατο του έρωτα ήταν και παρέμεινε ο ποιητικός λόγος του
Αναγνωστάκη. Ονομάστηκε “Ποίηση της ήττας” αυτό το μεγάλο νεανικό ρεύμα που
άνοιξε ο Μανόλης παράλληλα με τον Άρη Αλεξάνδρου και το τροφοδότησαν στη
συνέχεια οι νέοι τότε ποιητές Μιχ. Κατσαρός, Δημ. Δούκαρης, Τάσος Λειβαδίτης,
Βύρωνας Λεοντάρης, Τίτος Πατρίκιος, Θαν. Κωσταβάρας κ.ά. H αλήθεια είναι ότι η
λεγόμενη “Ποίηση της ήττας” αντέστρεψε τη σοβούσα τότε ήττα της ποίησης…

Το κριτικό έργο που συμπληρώνει την ποίησή του είναι κι αυτό μέσα στην ίδια
κατεύθυνση, αντίσταση απέναντι στον δογματισμό και στον κονφορμισμό.

Θέλω ν’ αποχαιρετήσω τον Μανόλη με τους δικούς του στίχους, της θυσιασμένης
και αθάνατης νεότητας:

M’ αν πρέπει τώρα να πεθάνουμε, το ξέρεις

Πρέπει γιατί αύριο δε θάμαστε πια νέοι.

Παρά τη θλίψη αυτών των ωρών, θέλω να διαμαρτυρηθώ για τη συμπεριφορά της NET
απέναντί μου στο ρεπορτάζ για τον θάνατο του Μανόλη Αναγνωστάκη. Πέμπτη
μεσημέρι, μου ζήτησαν – φορτικά μάλιστα – να έρθουν στο σπίτι μου για να κάνω
μια δήλωση. Ήρθαν, πράγματι, αμέσως με μια κάμερα. Στο βραδινό δελτίο ειδήσεων
είδα τη δήλωσή μου κρεουργημένη σε τέτοιο βαθμό που αγανάκτησα και ντράπηκα.
Από τα τρία λεπτά της ομιλίας μου είχαν κρατήσει μια ξεκρέμαστη φράση τριών
δευτερολέπτων».