Xόλιγουντ στα πρόθυρα νευρικής κρίσης!

Την εποχή της οικονομικής κρίσης, ταινίες που δεν περίμενε κανείς, όπως τα «Πάθη του Χριστού» του Μελ Γκίμπσον, έκαναν την έκπληξη

Μήπως δεν ήταν τυχαίο, τελικά, το ότι τις τελευταίες εβδομάδες ο Τομ Κρουζ
προσπαθεί με οποιοδήποτε τίμημα να βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας;
Τι σημασία έχει αν αρραβωνιάζεται την Κέιτι Χολμς από την οποία τον χωρίζουν
δύο δεκαετίες; Αν στήνει καβγά με τον τηλεπαρουσιαστή που τον φιλοξενεί με
αφορμή τη θέση του για τα αντικαταθλιπτικά; Ή αν ξεσπάει όταν τα τηλεοπτικά
συνεργεία τον μπουγελώνουν; Το αποτέλεσμα μετράει: τραβάει τα φώτα της
δημοσιότητας επάνω του. Και ίσως να προσελκύσει και κάποιον επιπλέον θεατή
στις αίθουσες όπου προβάλλεται η νέα του ταινία «Ο πόλεμος των κόσμων» –
γεγονός που θα βγάλει από το άγχος, έστω και προσωρινά, τους στριμωγμένους
οικονομικά παραγωγούς του Χόλιγουντ.

Ναι, στριμωγμένους οικονομικά. Και σε κατάσταση πανικού. Αφού βλέπουν τις
εισπράξεις τους να πέφτουν από τον Φεβρουάριο κάθε εβδομάδα -και κάτι ανάλογο,
η συνεχής πτώση για 17 εβδομάδες, έχει να εμφανιστεί από το 1985; H πτώση,
μάλιστα, στον αριθμό των εισιτηρίων (σε σχέση με πέρυσι) είναι 11% και αν
συνεχιστεί το φαινόμενο μέσα στο 2005 θα είναι η πρώτη φορά που θα υπάρχει
πτώση των εισιτηρίων επί τριετία από το 1962, καθώς το 2002 οι εισπράξεις ήταν
1,6 δισ. δολάρια από τα εισιτήρια στις κινηματογραφικές αίθουσες των Ηνωμένων
Πολιτειών και το 2004 έπεσαν στο 1,48 δισ.

Τις πταίει για την κρίση στις σόουμπιζ; Ίσως οι χωρίς διάκριση προσφορές των
μεγάλων στούντιο, υποστηρίζουν κάποιοι, ενώ την ίδια στιγμή ταινίες που δεν
περίμενε κανείς – όπως τα «Πάθη του Χριστού» του Μελ Γκίμπσον – κάνουν την
έκπληξη. Αν όμως η κρίση τελικά είναι τόσο βαθιά και τόσο εκτεταμένη χρονικά,
ίσως δεν φταίει μόνον η δημιουργική ανεπάρκεια.

Ο μεγάλος ένοχος στα μάτια των διανομέων κινηματογραφικών ταινιών ονομάζεται
DVD. Και πώς να αρνηθεί κανείς την ενοχή του μικρού δίσκου, που κυκλοφορεί
μέσα σε δύο μήνες μετά την πρεμιέρα της ταινίας, κοστίζει σχεδόν όσο δύο
εισιτήρια στην αίθουσα και εξασφαλίζει – πέρα από τα έξτρα – και οικονομία
στην τσέπη του καταναλωτή, καθώς τον απαλλάσσει από τουλάχιστον άλλα δέκα ευρώ
– εκείνα του ποπ κορν και των αναψυκτικών. Δεδομένου δε ότι οι οθόνες 72
ιντσών κυκλοφορούν ευρύτατα, τα σαλόνια ξεπερνούν πολλές φορές τις τοπικές
αίθουσες. Ενδεικτικό είναι, άλλωστε, πως το 2002 πωλήθηκαν στις Ηνωμένες
Πολιτείες 685 εκατομμύρια DVD, ενώ το 2004 οι πωλήσεις είχαν σκαρφαλώσει στο
1,518 εκατ. κομμάτια. Και αν λάβει κανείς υπόψη του πως το Διαδίκτυο, η
καλωδιακή και η δορυφορική τηλεόραση μπορούν να φέρουν σε χρόνο μηδέν στον
τηλεθεατή ό,τι ποθήσει, ίσως τελικά και οι ημέρες των DVD να είναι μετρημένες.

Επιμέλεια: Μαίρη Αδαμοπούλου