Pοκ προσκύνημα για 30.000!

Την ώρα που οι Black Sabbath και ο Όζι Όζμπορν από σκηνής εκτοξεύουν τον ένα ροκ δυναμίτη μετά τον άλλον κινητά τηλέφωνα και αναπτήρες ανάβουν – να πώς γεφυρώνεται το χάσμα των γενεών. Δεξιά: Τα τι-σερτ με τις στάμπες που κάλυπταν όλη την γκάμα από τους Hell’s Angels ώς το «Hellraiser» έδωσαν στο Rockwave (χάρη στο κοινό του) όλες τις αποχρώσεις του «μαύρου» στυλ

Χρέος και τάμα στον ναό του ροκ για κάθε πιστό φαν να δίνει το «παρών», όταν
οι Black Sabbath με τον Όζι Όζμπορν καλούν θεούς και δαίμονες και τη σκούρα
σκιά για τα μάτια. Ακόμη και αν υπήρχε ο φόβος η επιστροφή τους να εξελιχθεί
σε παρωδία της ριάλιτι σειράς που έκανε τον Όζι διάσημο και πέρα από τους
κύκλους του ροκ, χρειάστηκαν μόλις τα πρώτα σκληρά ακόρντα του Τόνι Αϊόμι για
να μας ησυχάσουν όλους. Ησυχάσουν; Λάθος λέξη. Ο κόσμος ήδη βρίσκεται σε άλλη
σφαίρα. Σαν η θύρα «7» να ερωτεύεται τη «13», να αγαπούν και οι δυο τρελά τους
«Ορίτζιναλ» και να το δείχνουν με άπειρο γηπεδικό ενθουσιασμό.

Στη σκηνή ο Όζι είναι ένα παλικάρι 57 χρόνων, που χοροπηδάει σαν μεθυσμένος
από χαρά, τραγουδάει σαν βουνό που βρυχάται, αδειάζει κουβάδες νερό στον
κόσμο, ποικίλλοντας το ρεπερτόριό του με Οζικές σκανταλιές, όπως όταν
κατεβάζει το παντελόνι και αποκαλύπτει στα πλήθη τα… φωτογενή του οπίσθια.

Μη σπρώχνεστε. Stay back συμβουλεύουν οι οθόνες, αλλά οι «Beatles του
χαρντ ροκ», οι Black Sabbath – στους οποίους οφείλουν πολλά σχεδόν όλοι όσοι
έγραψαν ιστορία στο είδος, από τους Deep Purple και τους Judas Priest ώς τους
Monster Magnet και τους Nine Inch Nails – ρίχνουν τον ένα ροκ δυναμίτη μετά
τον άλλο: «Masters Of the Universe», «Dirty Women», «Black Sabbath»,
«Paranoid» -ύμνος του χαρντ ροκ.

Τι είναι αυτό που έχουν οι Sabbath, το ροκ – το παλιό καλό ροκ – και μπορούν
να μετακινούν πληθυσμούς και να κάνουν 25.000 ανθρώπους να αφήνουν την παραλία
και ένα γλυκό Σαββατιάτικο καλοκαιρινό βράδυ, να τρέχουν στα βουνά, να
λειώνουν σόλες; Μπορεί να είναι κάτι σαν ξύπνημα από τη μουδιασμένη και σε όλα
προγραμματισμένη πραγματικότητα, να είναι η αθωότητα και μια αταξία που σε
κάνει να νιώθεις πως δεν σου τα έχουν κλέψει όλα – όπως όταν έβαζες στο τέρμα
το «Paranoid» και σήκωνες στο πόδι τη γειτονιά. Γιατί πρέπει με κάποιο τρόπο
να σε ακούσουν.

Τεχνίτες στο δικό τους παιχνίδι, νωρίτερα, οι Velvet Revolver. Το ότι
μοιάζουν στον ήχο σαν κάτι ανάμεσα σε Guns n’ Roses και Stone Temple Pilots
έχει να κάνει ακριβώς με το γεγονός πως είναι διασταύρωση των δύο πάλαι ποτέ
ισχυρών σχημάτων του ροκ, με τον Σλας και την κιθάρα του να έχει με το μέρος
του τις προτιμήσεις του κοινού (στις ιαχές «Σλας – Σλας» απαντούσε με ακόμη
πιο κοφτά «ριφ» και ακόμη πιο ατάραχες πόζες).

To όνομά του είναι Μάνσον, Μέριλιν Μάνσον και το κοινό της Παρασκευής
αδημονεί να τον γνωρίσει από κοντά – όσο κοντά μπορεί να επιτρέψει ένας…
Μάνσον-, καθώς μαύρα πανιά πέφτουν πάνω στη σκηνή, δίνοντας τον ποθητό τόνο
μυστηρίου στην αναμονή της εμφάνισής του. Ώσπου βγαίνει. Με το νοσφερατικό
μακιγιάζ και τις ακροβατικές του ικανότητες, χορεύοντας σαν μαύρη πεταλούδα
πάνω στο βαρύ, «ιντάστριαλ» δίχτυ της μουσικής του.

Ένας σόουμαν με άποψη ροκ (και επίσης αντι-Μπους, αντι-πολεμική και
ευθυγραμμισμένη με τον αγώνα του Μάικλ Μουρ κατά των όπλων). Στη μία ώρα και
δέκα λεπτά – τα φεστιβάλ αναγκαστικά περιορίζουν τη διάρκεια των συναυλιών – ο
Μάνσον έδωσε επίσης μια γερή «δαγκωματιά» με το πετυχημένο δηλητηριώδες στυλ
του στα «Tainted Love», το σόουλ κομμάτι που έχει γίνει γνωστό ιδιαίτερα με
τους Soft Cell, «Sweet Dreams» των Eurythmics και «Personal Jesus» των Depeche
Mode.

Μόδα εκ των ουκ άνευ. Αν το ριγέ άσπρο – μαύρο μίνι της Σίρλεϊ Μάνσον
των Garbage (που ήταν καλύτεροι από την προηγούμενη εμφάνισή τους στα μέρη
μας) με το καπελάκι στυλ αμερικανικού εμφυλίου σημειώθηκαν στις ατζέντες του
στυλ, τι θα είχε κανείς να πει για τις προτάσεις του κοινού στο Rockwave:
Μαύρες νύφες με πέπλα και στρατιωτικές μπότες, τσάντα – φέρετρο, τρίπατα
αρβυλάκια που εξασφάλιζαν θέα ακόμη και στα οχυρά των πρώτων θέσεων,
τατουάζ…

Έκαναν την Εθνική Οδό… πάρκινγκ

Με στρατιωτική κάπα και ζαρτιέρες βγήκε ο πολύς Μέριλιν Μάνσον ενώπιον 5.000 φαν του

Έξω από το Rockwave υπήρχε μια άλλη… ροκ περιπέτεια: Βρες θέση για το
αυτοκίνητο! Και ενώ ακούς το συγκρότημα να παίζει από μακριά, το παρκάρισμα
μοιάζει με εφιάλτη του Μάνσον. Αυτό αυτόματα πυροδοτεί την ευρηματικότητα του
Έλληνα οδηγού να αφήσει το αμάξι πάνω στην Εθνική και να φτάσει στην πύλη,
ύστερα από χιλιόμετρα περπάτημα. Ή να παρκάρει σε αδιέξοδα, σε αυλές εξοχικών,
στις παρυφές της κατασκήνωσης του ΥΠΕΧΩΔΕ, στις ράχες και τις ραχούλες της
Μαλακάσας.

Τα λεωφορεία, που με 6 ευρώ μετέφεραν κόσμο από το κέντρο της Αθήνας
στο Terra Vibe, έκαναν δουλειά – ίσως χρειάζονταν περισσότερα. Κάποιοι,
ωστόσο, πιο εκδρομικοί τύποι εξασφάλισαν κάμπινγκ.

Πιο νωρίς από όλους οι φαν των Black Sabbath. Περίμεναν από το πρωί να
ανοίξουν οι πύλες για να πιάσουν θέση μπροστά.

Και τα ψώνια τους μπορούσαν να κάνουν όσοι ήθελαν. Να ντυθούν, να
στολιστούν, να κάνουν χένα και τατουάζ, να εξασφαλίσουν διακοσμητικά για το
σπίτι για ένα ροκ-ντεκό.

Σε ετοιμότητα ιατρικές μονάδες. Εκεί μπροστά στη μεγάλη πίεση,
χρειάστηκε να επέμβουν.

Χωρίς καπάκια έδιναν τα μπουκάλια. Αλλά οι φαν εκσφενδόνιζαν τα
μπουκάλια (τα πλαστικά… ευτυχώς).

«Ιδού του ροκ η σημασία»

«Κάθε χρόνο έχουμε και καλύτερο φεστιβάλ», μας είπε ο Γιάννης Πετρίδης. «Όλα
κύλησαν καλά. Ακόμη και κάποια προβλήματα με τους χώρους του πάρκινγκ, είναι
από αυτά που αντιμετωπίζουν οι διοργανωτές και σε μεγάλα φεστιβάλ. Μουσικά,
καταλαβαίνει κανείς τι σημασία έχει το ροκ, αφού ένα συγκρότημα από το ’70 –
οι Black Sabbath – συγκεντρώνει ύστερα από 35 χρόνια τόσο κόσμο όσο σε κανένα
άλλο είδος μουσικής».

«Γιατί τέτοιος συνωστισμός;»

«Το μεγάλο πρόβλημα ήταν το πάρκινγκ», λέει στα «NEA» ο 23χρονος φοιτητής στα
TEI Λαμίας, Βασίλης Καρακλιούμης, που παρακολούθησε το Rockwave το διήμερο.
«Παρκάραμε αξιοπρεπώς επειδή είχαμε πάει από τις 13.00. Αν έφτανε κάποιος στις
15.00 έπρεπε να παρκάρει στην Εθνική. Επίσης, πρόβλημα ήταν ο απίστευτος
συνωστισμός στην έξοδο. Δεν ήταν δυνατόν να βγουν 15.000 άτομα από μία
ουσιαστικά έξοδο».