Aίσχη και Eύρη(ματα) σε νέα συσκευασία

Ο Γιώργος Βέλτσος ως Διόνυσος ανέλαβε να κρίνει τον «Αγώνα» Αισχύλου και Ευριπίδη στην παράσταση του Δημήτρη Λιγνάδη με τους αποφοίτους της Δραματικής Σχολής του Εθνικού

Στην αναβίωση του αρχαίου δράματος τίποτα δεν μας σταματά. Από τη στιγμή που ο
Δημήτρης Λιγνάδης πήρε τη σκυτάλη ως ανανεωτικός σκηνοθέτης τρέχει με χίλια.

Το εύρημά του να παρουσιάσει σε παράσταση τις εποχικές εξετάσεις των μαθητών
του στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου έκρυβε πολλούς άσους που τους
αποκάλυπτε έναν έναν. Στο μικρό θεατράκι της Παλιάς Επιδαύρου η «Έξοδος» των
15 αποφοίτων, ενισχυμένη με χαριτωμένα ευρήματα, νεανική «αφέλεια» και
αυθαιρεσίες, κατάφερε εν τέλει να μετρηθεί ως πρόταση ανανέωσης του αρχαίου
δράματος. Προκλητική αλλά και ψαγμένη.

Πρόσχημα της παράστασης ο Αγώνας Αισχύλου – Ευριπίδη, όπως παρουσιάζεται στους
«Βατράχους» του Αριστοφάνη. H «Έξοδος» αρχίζει όταν δύο κλόουν, ένας ψηλός κι
ένας κοντός, μπαίνουν στο θέατρο και αυτοπαρουσιάζονται ο ένας ως Αίσχη κι ο
άλλος ως Εύρη! Την πλάκα που πάει να γίνει σπάει ο επιστρατευμένος για τον
ρόλο του θεού Διονύσου Γιώργος Βέλτσος, ο οποίος διαβάζει κείμενά του,
ειρωνικά και στοχαστικά, προσπαθώντας να δώσει κύρος στον στημένο Αγώνα.

Στη σκηνή δεσπόζουν δύο κρεμάστρες – οι λεγόμενες γαϊδούρες – φορτωμένες
κοστούμια ενός πολύχρωμου βεστιαρίου. Ένα εύστοχο σκηνικό εύρημα, καθώς οι
διαγωνιζόμενοι ηθοποιοί θα το χρησιμοποιήσουν με όλους τους τρόπους – πύλη
παλατιού, ερείπια, κρησφύγετο κ.λπ. Σ’ αυτό το φροντιστηριακό τοπίο θα
παιχτούν αποσπάσματα από τραγωδίες του Αισχύλου και του Ευριπίδη.

Τα παιδιά θα μοιραστούν κομμάτια από τη «Μήδεια», την «Εκάβη», την «Ορέστεια»,
τους «Πέρσες», τον «Ορέστη», τον «Ίωνα», χρησιμοποιώντας από σκουπόξυλο μέχρι
γυαλιά ηλίου, δηλαδή μια «γλώσσα» παρμένη από τη σύγχρονη καθημερινότητα. Κι
αν τα αιώνια θεατρικά διλήμματα δεν βρήκαν τις απαντήσεις που θα άρμοζαν, η
διερεύνηση της φόρμας βρήκε μερικές ωραίες ιδέες και δεν έχασε τον λογαριασμό
από τις μεγάλες δόσεις χιούμορ και πλάκας που ρίχτηκαν στην ορχήστρα.

Κομμάτια ροκ αλλά και άριες από όπερες, εμβόλιμες «σοφτ» ατάκες από τον Αίσχη
και τον Εύρη και κυρίως η αίσθηση αυτών των νέων, άγουρων ακόμα ηθοποιών με
όλους τους προορισμούς μπροστά τους μετακίνησαν την αναβίωση του αρχαίου
δράματος σε μια ευχάριστη «Έξοδο» και πρόσφεραν στους θεατές την εμπειρία ενός
πειραματισμού που έχει μεν δρόμο μπροστά του, αλλά η διαδρομή γίνεται με κέφι,
με ενδιαφέρον.

Στο τέλος, αντί ο Διόνυσος να δείξει τον Αισχύλο ως νικητή του Αγώνα, ο
Εύρη(ματικός) ποιητής καταλαβαίνει την… ήττα του, παραμερίζει στον
Αίσχη(λο), ο οποίος με τρυφερότητα του κάνει ένα δώρο: ένα τραγούδι του Χατζιδάκι.