ANAΛΩΣIMA Οι κερκίδες

Το χωριό της γιαγιάς μου είναι ορεινό, πάνω στο Πήλιο. Στην πλατεία, από την
πλευρά του βουνού, υπήρχαν χτισμένες κερκίδες. Ακολουθούσαν την κλίση του
εδάφους και δημιουργούσαν καθίσματα, όπου, στα προπολεμικά πανηγύρια, κάθονταν
οι γυναίκες με τα καλά τους και κοιτούσαν τους άντρες που χόρευαν κάτω από τον
πλάτανο. Οι χορευτές κάθε τόσο άφηναν τον χορό και καλούσαν από τις κερκίδες
μια γυναίκα να χορέψει μαζί τους. Έτσι κρατούσαν τότε οι χοροί, όπως θυμούνται
οι παλιότεροι. Κι οι συνήθειες άλλαξαν, αλλά οι κερκίδες είχαν μείνει να
προκαλούν την περιέργεια των επισκεπτών. Δεν υπήρχε κάποιος τουριστικός
οδηγός, μια περιγραφή, μια ταμπέλα, κάτι που να εξηγεί τη χρήση τους. Το χωριό
έχει τόσες ελλείψεις, ποιος να σκεφτεί τις κερκίδες; Λίγα χρόνια πριν, ένας
κοινοτάρχης που κατάφερε να πάρει χρήματα από το κράτος, τις γκρέμισε κι
έφτιαξε ένα πεζούλι στη θέση τους. Θα μπορούσε πια κανείς να τις ξεχάσει, αλλά
έλα που υπάρχει ακόμα ένα κομμάτι τους στην άκρη. Κι έλα που όσοι επισκέπτες
μπαίνουν στον κόπο να ανέβουν στην επάνω πλατεία, βλέπουν ακόμα εκεί τις
κερκίδες ολόκληρες, γιατί δεν έφτασαν τα λεφτά να τις γκρεμίσουν κι εκείνες.
Είναι βέβαια πιο λίγες, πιο μεγάλες, αλλά και πάλι θα μπορούσε τουλάχιστον σε
αυτές να μπει έστω και τώρα μια επιγραφή, να γραφτεί στους οδηγούς η ιστορία
τους, να εκτιμηθεί, να μην τις γκρεμίσει αυτές κανένας. Τρεις ξενώνες ανοίξανε
στο χωριό, αλλά οι τουρίστες ακόμα δεν έχουν έναν οδηγό, έτσι ώστε να μάθουν
κάτι για όσα βλέπουν. Αγάπη, εκτίμηση, ανάδειξη, συντήρηση, ακόμα δεν φάνηκαν.
Πώς να σταματήσω να ονειρεύομαι τέτοιες εξελίξεις για το χωριό της γιαγιάς
μου, εγώ η αμετανόητη ευρωλιγούρα;