Mπουνίδι μετά ράσων

Έφτασε ακόμη και αυτή η εικόνα -οι συμπλοκές ρασοφόρων με σεκιουριτάδες στα Ιεροσόλυμα- να γίνει συνηθισμένη

Μας ήρθε στον νου ο τίτλος του έργου του Δάντη «Θεία Κωμωδία», καθώς
παρακολουθούσαμε τα πλάνα με τους σεκιουριτάδες να έρχονται στα χέρια με
Αγιοταφίτες μοναχούς στην Ιερουσαλήμ. Μία Θεία Κωμωδία α λα ελληνικά, αφού για
τη σκηνοθεσία της έβαλε το χεράκι της η εγχώρια πολιτική, με τα σκοτεινά της
φλερτ με την Ιεραρχία της Εκκλησίας για να μπερδευτεί και αυτή σε στόχους
εθνικούς, σε στόχους που ανακάτωσαν βίαια τη θρησκευτική παράδοση με τις
κοσμικές απολαβές της.

Πάντως αυτό που βλέπαμε στα δελτία ειδήσεων της περασμένης Παρασκευής – τους
σεκιουριτάδες που ενοικίασε ο Ειρηναίος να μάχονται σώμα με σώμα με τους
μοναχούς και να ματώνουν μύτες και μάγουλα – έμοιαζε τουλάχιστον με
διαστροφικό χιούμορ, αν και στην πραγματικότητα γράφονταν μερικές ακόμη πικρές
σελίδες ιστορίας.

Μια ιστορία που γράφεται εδώ και μήνες μπροστά στα μάτια των τηλεθεατών σαν
κακόγουστο ανέκδοτο, τόσο που, αλίμονο, έχει επιφέρει τον κορεσμό. Χαζεύουμε
αδιάφοροι πλέον τα τεκταινόμενα κάθε τόσο, ακραία, ανατρεπτικά ολόκληρου του
οικοδομήματος του τρόπου με τον οποίο μάθαμε να σκεφτόμαστε, ότι η θρησκεία
δηλαδή είναι κάτι πέραν των ανθρώπινων παθών, η ανακούφισή τους και όχι ο
ερεθισμός τους, η ελπίδα και όχι ο ζόφος τής καταστροφής. Πρόκειται όμως για
ανατροπή που μοιάζει να μην αφορά κανέναν.

Συνηθισμένοι από τα σουσούμια των ρασοφόρων που κάθε τόσο συνθέτουν
φαντασμαγορικές τηλεοπερέτες σκανδάλων, συνηθισμένοι από την κοσμική εικόνα
της Ιεραρχίας της ελληνικής Εκκλησίας. Εθισμένοι στην παραβατική συμπεριφορά
εκπροσώπων όλων των θεσμών που συγκροτούν κοινωνία και κράτος από δημοσίους
υπάλληλους οι οποίοι δεν κάνουν τη δουλειά τους, μέχρι τον Αρχιεπίσκοπο που
υπερβαίνει τα όρια της δική του, από επίορκους δικαστές μέχρι γιατρούς με
φακελάκι, παντού, όπου να στρέψει το βλέμμα – εντός των ορίων της γυάλινης
οθόνης φυσικά – ο Έλλην πολίτης τηλεθεατής αντικρύζει διαφθορά, πάθη που
ξεσπούν με αγριότητα. Καμία ανακούφιση, καμία ελπίδα για βελτίωση της
καθημερινότητας, κανείς αγώνας δεν μοιάζει αποδοτικός.

H σκληρή ταπείνωση των συναισθημάτων που γεννά ο αγώνας της επιβίωσης είναι η
«αμοιβή» του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος βλέπει να καταρρέουν ένα ένα τα
συστήματα αξιών του. Μόλις πριν από περίπου έναν μήνα είχε ανακαλύψει τον
περιβόητο Βαβύλη, με τη σκοτεινή δράση στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, ο
Τριανταφυλλόπουλος. Με εξαίρεση το γεγονός ότι ο δημοσιογράφος παντρεύεται
σύντομα τη βοηθό του, η οποία τον συνόδευσε σε εκείνο το ταξίδι στην Ιταλία
για να πάρει τη συνέντευξη από τον Βαβύλη, καμία άλλη ανατροπή ή εξέλιξη
υπήρξε στην εν λόγω υπόθεση. Σχεδόν τον έχουμε ξεχάσει τον Βαβύλη, όπως
ξεχάσαμε τόσους, από τον Καλεντερίδη της υπόθεσης Οτζαλάν μέχρι και τον
Οτζαλάν αυτοπροσώπως.

Με άλλα λόγια, όσο άναυδος και να μένει κανείς με τις χειροδικίες μεταξύ
μοναχών και σεκιουριτάδων στο Πατριαρχείο της Ιερουσαλήμ, είναι βέβαιο ότι θα
τα ξεχάσει όλα, χάρη στο επόμενο εντυπωσιακό θέαμα.

Δεν θυμάμαι τίποτε….

Σαν «μαύρη τρύπα», όπως θα ‘λεγε και ο Μποντριγιάρ, λειτουργεί η συνείδηση
του τηλεοπτικού κοινού, που καταπίνει οτιδήποτε χωρίς να αφήνει ίχνη. Άλλωστε
τα ίχνη απαιτούν χρόνο και καμία από τις τρανταχτές τηλεοπτικές υποθέσεις δεν
αντέχει σε αυτόν. Μήπως τα βαφτίσια της κόρης τής Βανδή, με τις λεπτομερείς
περιγραφές του φορέματος της μαμάς, που κατέκλυσαν τα δελτία του
Σαββατοκύριακου – πιο θαμπά εκείνα του υιού του Παύλου -, δεν είναι πιο
διασκεδαστικό θέαμα; Μήπως το βαφτιστικό φουστανάκι με τους φραμπαλάδες που
φορούσε ο μικρός Οδυσσέας-Κίμων, όπως βάφτισαν τον υιό Παύλου, που έφερε την
υπογραφή στον σχεδιασμό τής μαμάς του Μαρί-Σαντάλ – τι μανία με τα διπλά
ονόματα -, δεν είχε πιο ενδιαφέρον από το τι συζήτησαν οι ηγέτες των «25» στις
Βρυξέλλες και «ναυάγησαν» οι διαπραγματεύσεις;