ANAΛΩΣIMA Σπαταλημένη μουσική

Με την κιθάρα στη θήκη ακουμπισμένη στο τραπέζι του καφενείου, ο μαθητής
παίρνει μια ανάσα και βγάζει τη λίμα από την τσάντα του. Λιμάρει τα νύχια του
να είναι έτοιμα για τις χορδές, να τις κρατούν σωστά και να τις κρούουν
όμορφα, τα λιμάρει πιο προσεκτικά και συγκεντρωμένα από όσο λίμαρε ποτέ
κορίτσι τα δικά του πριν από το ραντεβού. Επίκειται και για τον κιθαρίστα
ραντεβού με σημασία, δίνει εξετάσεις στην κιθάρα. Γύρω γύρω κάθονται κι άλλοι
με βιολιά στις θήκες, κλαρινέτα, φλάουτα, ζηλεύουν που δεν έχουν νύχια να
λιμάρουν, να εκτονώσουν την αγωνία. Κι οι πιο πολλοί, που κρατούν παρτιτούρες
μονάχα, είναι πιανίστες. Από τις αίθουσες του ωδείου δεν ακούγεται τίποτα, οι
τοίχοι είναι καλά ηχομονωμένοι για να μην ενοχλούνται οι γείτονες. Οι τοίχοι
και τα μονωτικά υλικά απορροφούν τον μόχθο και τη μελέτη, την τέχνη και την
απόδοση όλων τους. Πού πάει η μουσική όταν δεν την ακούμε, αναρωτιέται ένα
παιδάκι στον τίτλο μιας εκπομπής του Τρίτου Προγράμματος, κι εγώ αναρωτιέμαι,
πού πάνε όλα αυτά τα παιδιά όταν δεν δίνουν εξετάσεις. Τι την κάνουν τη
μουσική που μαθαίνουν επί χρόνια, όταν μεγαλώσουν; Μερικοί γίνονται
επαγγελματίες, πόσους σηκώνει η Ελλάδα; Ελάχιστους. Ένας ή δύο σε κάθε γενιά
μπορεί να γίνουν δημιουργοί αναγνωρισμένοι, αφού φύγουν πρώτα για τα μέρη που
μπορούν να θρέψουν μουσικούς και να τους εμπνεύσουν. Οι υπόλοιποι δεν
μαζεύονται να φτιάξουν στη γειτονιά τους, ας πούμε, κουαρτέτα εγχόρδων, να
δίνουν μικρά κονσέρτα, κάπως να παίξουν με την τέχνη που έμαθαν, κάπως να τη
χαρούν, να σπάσουν τη μόνωση και την απομόνωση. Σιγά σιγά ξεχνούν ό,τι έμαθαν,
η μουσική τους γίνεται μια παιδική κι εφηβική ανάμνηση σπατάλης.