«Nαι στην εντατική διδασκαλία»

Την εποχή που οι κλασικές σπουδές απαξιώνονται όλο και περισσότερο παντού στον
δυτικό κόσμο, ίσως επειδή η Ευρώπη αισθάνεται όλο και πιο ένοχη για τον ίδιο
της τον πολιτισμό, πιστεύω ότι η εντατική διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών
αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Εκτός αυτού ποτέ δεν πίστεψα ότι ο εναγκαλισμός της
νέας ελληνικής γλώσσας με την αρχαία, της οποίας αποτελεί ιστορική συνέχεια,
υπήρξε παράγων εσωστρέφειας. Το αντίθετο: προβάλλοντας τη γλώσσα μας στον
μεγάλο γλωσσικό ορίζοντα των ελληνικών, εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες
συμμετείχαμε, με προνομιούχους όρους, σε μια πολιτιστική κοινή κατανοητή από
όλην την Ευρώπη. Δεν μπορώ να καταλάβω με ποια λογική θέλουμε να στερήσουμε
από τα παιδιά μας το δικαίωμα πρόσβασης σε ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια
του δυτικού πολιτισμού, στην αρχαία ελληνική σκέψη, το οποίο εμείς, με τη
γλώσσα που μιλάμε, μπορούμε να το αγγίξουμε με πολύ αμεσότερο τρόπο απ’ ό,τι ο
Γάλλος ή ο Άγγλος. Χρειάζεται κόπος; Μα σίγουρα χρειάζεται κόπος, αφού κάθε
μάθηση απαιτεί κόπο και μέσα από τον κόπο που καταβάλλεις για να την
αποκτήσεις διδάσκεσαι, εκτός των άλλων, και πνευματική πειθαρχία.

H εντατικοποίηση της διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών είναι ένα μέτρο
ενίσχυσης του ανθρωπιστικού προσανατολισμού της παιδείας. Το πώς πρέπει να
γίνει είναι ζήτημα των ειδικών οι οποίοι, ας ελπίσουμε, ότι θα βρουν τις
λύσεις. Εξάλλου κανείς δεν διαμαρτύρεται όταν αποφασίζεται η εντατικοποίηση
της διδασκαλίας των Μαθηματικών, για παράδειγμα. Δεν καταλαβαίνω γιατί το
συνημίτονο είναι πιο χρήσιμο απ’ ό,τι το «πολλά τα δεινά κουδέν ανθρώπου
δεινότερον πέλει» του Σοφοκλή.