Tι Xριστός και τι Aλλάχ…

Ένας ακόμα «αδύνατος» έρωτας του Μανούσου Μανουσάκη με τους Μέμο Μπεγνή, Θάλεια Ματίκα που κυνήγησε τηλεοπτικό σουξέ

H αγάπη που νικάει κάθε εμπόδιο, η αγάπη που υπομένει κάθε μαρτύριο, η αγάπη
ανατροπέας, δύναμη επαναστατική, μια αγάπη βγαλμένη από κοριτσίστικα παραμύθια
με ιππότες και δεσποσύνες ή με φλογερούς αγωνιστές της ζωής που αψηφούν τα
πάντα για να ενωθούν με τον έρωτά τους, είναι η αγάπη τού «Μη μου λες αντίο»,
η αγάπη του Μουράτ και της Χριστίνας.

Ένα ακόμη σίριαλ της σειράς με τους «αδύνατους» έρωτες που ξεκίνησε ο Μανούσος
Μανουσάκης με τους «Ψίθυρους καρδιάς», το πρώτο σουξέ του με την ιστορία της
τσιγγάνας και του μπαλαμού, και ακολούθησε ο παπάς και η φοιτήτρια, ο Αλβανός
μετανάστης και η σύζυγος μεγαλοκτηματία της Θεσσαλίας και φέτος ο μουσουλμάνος
με τη χριστιανή, που αγγίζει υποτίθεται ευαίσθητες εθνικές χορδές.

Σειρές που βρίθουν από κλισέ και ακριβώς όπως συμβαίνει με τη «ροζ»
λογοτεχνία, αν έχει κανείς δει μία, τις έχει δει όλες.

Το ζευγάρι ερωτοχτυπιέται με την πρώτη ματιά, ο ένας εκ των δύο, συνήθως ο
άνδρας, έχει συναίσθηση της διαφοράς και των κινδύνων, αλλά είναι τέτοιος ο
έρωτάς του, που αψηφά τα πάντα για να ζήσει στιγμές πάθους στην αγκαλιά της
αγαπημένης του. Υπάρχει πάντα ένας κολλητός φίλος εκείνου που γνωρίζει,
στηρίζει, αλλά πού και πού «μιλάει με τη φωνή της λογικής», ή τη «φωνή» των
κοινωνικών συμβάσεων: «Ζήστε το, αλλά επιστρέψτε εκεί που η κοινωνία σάς
έταξε».

Εκείνοι όμως, θέλουν να μείνουν ενωμένοι για πάντα, γιατί τι αγάπη
επαναστάτρια θα ήταν αν ξεφούσκωνε με μερικές ερωτικές συναντήσεις. Και φυσικά
δίνουν τη μάχη για να νικήσουν.

Υποτίθεται ότι οι «αδύνατοι» έρωτες, στην παραλογοτεχνία και αργότερα
στην τηλεόραση, έχουν κοινωνικό μήνυμα. Προωθούν την κοινωνία της ανοχής ή
παλαιότερα εκτόνωναν τις εντάσεις των κοινωνικών διαφορών, ιδίως για τα λαϊκά
στρώματα.

Πρόσφεραν και προσφέρουν το όνειρο της φυγής, αξιοποιώντας στοιχεία της
κοινωνικής πραγματικότητας της εποχής στην οποία απευθύνονται. Αν και
εξωραϊσμένα, με βάση αισθητικούς κανόνες κατανάλωσης, οι οποίοι προβάλλονται
ως υποτιθέμενοι κανόνες της κοινωνικής ελίτ.

Όλα αυτά τα μιντιακά προϊόντα έχουν πάντα μια ελεγχόμενη «ανοχή» προς
το διαφορετικό. Οφείλει δηλαδή να μοιάζει πολύ με το «δικό μας».

Στις δύο τελευταίες σειρές, ο Μανουσάκης ενσωμάτωσε έναν ακόμη καταναλωτικό
κανόνα τέτοιων ιστοριών. Και είναι έτσι, ο γοητευτικός πρωταγωνιστής που
προσφέρει άφθονα κοντινά πλάνα των γυμνών καλογραμμωμένων μυών του. Με τις
συνήθειες του γυναικείου κοινού να’ χουν αλλάξει και με δεδομένο το νέο
κοινωνικό κλισέ ότι οι γυναίκες απελευθερωμένες, επιθυμούν να βλέπουν ανδρική
σάρκα ακριβώς όπως κάποτε οι άνδρες τη γυναικεία, πλέον οι πρωταγωνιστές
σειρών που απευθύνονται σε κυρίες τηρούν τις προδιαγραφές ενός σεξ σύμπολ.

Πρωταγωνιστής σεξ σύμπολ

Ώς εδώ όλα άριστα τηρήθηκαν από τον Μανούσο Μανουσάκη και το «Μη μου λες
αντίο» είχε στιγμές πάθους, είχε στιγμές τραγικές, μιας και η πρωταγωνίστρια
δεν γνώριζε πως ο αγαπημένος της όχι μόνο ήταν μουσουλμάνος, αλλά και
αρραβωνιασμένος σύμφωνα με τα έθιμα της οικογένειάς του, είχε συγκλονιστικές
αποκαλύψεις, είχε και ωραιότατα πλάνα του βρεγμένου στέρνου του Μουράτ.

Μόνο που η αργόσυρτη εξέλιξη, προφανώς για να αποσβεστεί ο προϋπολογισμός
και να επιτευχθούν τα δέοντα κέρδη, έχει εξοντώσει πια αυτόν τον ταλαίπωρο
έρωτα. Πάνε – έρχονται οι δυο τους, συναντούν παντού καχυποψία και αντιδράσεις
– τόση πια υπερβολή! – μέχρι που για κερασάκι στο δράμα έρχεται και ο θάνατος
του μπαμπά εκείνης, αφού πρώτα την ξυλοφορτώνει για το θράσος της να ερωτευτεί
μουσουλμάνο. Μετά τον χτυπά αυτοκίνητο, αλλά πριν ξεψυχήσει τής δίνει και την
ευχή του. Αλλά η μάνα της που ανάβει τα καντήλια και σταυροκοπιέται δεν την
πιστεύει και τη διώχνει και από την κηδεία. E, παρατραβάει το δράμα. Μπορεί να
μην είναι εύκολες τέτοιες σχέσεις, αλλά υπάρχουν. Και άλλωστε, όσο σκληρές κι
αν είναι οι τοπικές κοινωνίες ή οι οικογένειες, δεν ζούμε στην Ελλάδα του ’50
– όσο κι αν τον μιντιακό καταναλωτισμό τον συμφέρει η εικόνα της μιζέριας του έθνους.