ANAΛΩΣIMA Eιλικρινά ζηλεύω

Θα ήθελα τόσο να αγανακτώ κι εγώ με τους πανηγυρισμούς για την πρωτιά της
Γιουροβίζιον. Ειλικρινά ζηλεύω όσους θεωρούν ότι ξεσάλωσε ο υπανάπτυκτος
εαυτός μας. Όταν περπατώ στα κεντρικά και καγκελοφραγμένα πεζοδρόμια της πόλης
και οι μοτοσυκλέτες έρχονται με φόρα εναντίον μου, τότε αισθάνομαι να
ξεσαλώνει ο υπανάπτυκτος εαυτός μας. Όταν προσπαθώ να περάσω απέναντι από
διάβαση χωρίς φανάρια, τότε. Ή σε διάβαση με φανάρια, που την καταλαμβάνουν τα
αυτοκίνητα μόλις υποχρεωθούν να σταματήσουν. Όταν έχω πάρεδώσε με το κράτος
και οι υπάλληλοι μου μιλούν στον ενικό, αγενέστατα, όταν τους ακούω να
φέρονται σκαιά σε ανθρώπους που δεν έχουν τον κατάλληλο τουπέ και
αυτοπεποίθηση, τότε. Όταν βλέπω παράθυρα αυτοκινήτων να ανοίγουν και σκουπίδια
να πετιούνται στον δρόμο. Όταν σκοντάφτω σε ακαθαρσίες σκύλων, όταν πηγαίνω
βόλτα στα πάρκα και βλέπω αδιαφορία και εγκατάλειψη. Όταν διαβάζω στα σχολικά
βιβλία κείμενα χειρότερα από εκείνα που διάβαζα ως μαθήτρια επί χούντας, τότε
νιώθω να ξεσαλώνει η υπανάπτυξη, το νιώθω με πόνο. Όταν πληρώνω τον καφέ
τέσσερα ευρώ και πίνω νερόπλυμα. Όταν πληρώνω το φροντιστήριο μια περιουσία
και ξέρω πόσο ανώμαλη προσγείωση είναι τα Πανεπιστήμια. Όταν ακούω τους
πολιτικούς να μου μιλάνε σαν να είμαι ηλίθια. Όταν ακούω δημόσια ρατσιστικά
λογύδρια χωρίς συγκρατημό και αιδώ. Όταν ακούω ανθρώπους να προσπαθούν να
θάψουν οποιονδήποτε πετυχαίνει κάτι. Τόσες ευκαιρίες να νιώσω την υπανάπτυξη
να ξεσαλώνει, να με προσβάλει, να με χαστουκίζει στο πρόσωπο. Φταίει μάλλον
που δεν έχω γραμματέα να στέλνω στις υπηρεσίες, σοφέρ να με μετακινεί με
αυτοκίνητο, να μην κυκλοφορώ, να μην ακούω, να μη βλέπω, να μη με αφορά κι
εμένα η υπανάπτυξη, η αληθινή, η γνήσια.