Tο Tέταρτο κουδούνι

E, ναι! Τον είχαν οι άνθρωποι το λόγο τους που «βαφτίστηκαν» «Άγαμοι
Θύται». Εσείς τι τους «κλίνετε»; Άκου «των Αγάμων Θυτών», «τους Άγαμους Θύτες»
(αφήστε που εδώ το γραμματικώς ορθόν είναι «τους Αγάμους Θύτας»)….

Αφού άκλιτοι είναι: «των Άγαμοι Θύται», «τους Άγαμοι Θύται» κ.ο.κ.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Θα συνεργαστεί, φυσικά, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης (φωτογραφία) τον επόμενο
χειμώνα με το «Μεταξουρ-γείο», στο ανέβασμα του «Γυάλινου κόσμου» του Τενεσί
Ουίλιαμς απ’ τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο με την Άννα Βαγενά στο ρόλο της
Αμάντα Γουίνκφιλντ – η πρεμιέρα έχει ήδη οριστεί για τις 14 Οκτωβρίου. Αλλά
όχι μόνο για τη μουσική. Θα υπογράφει και τα σκηνικά!

Ώς τώρα είχε τη σκηνογραφική επιμέλεια των μουσικών παραστάσεών του
– αρχιτέκτονας, άλλωστε, στις σπουδές. Αλλά θα είναι η πρώτη φορά που
καταπιάνεται επίσημα με τη σκηνογραφία.

Το «Χώρα» του Πέτρου Ζούλια, στην Κυψέλη, «έκλεισε» – συμβόλαιο πάντως
δεν έχει υπογραφεί ακόμα -, έπειτα από συζητήσεις με πολλά θέατρα, ο Νίκος
Κούρκουλος για να στεγάσει, απ’ του χρόνου, τις δραστηριότητες της Νέας Σκηνής
του Εθνικού εν όψει του οριστικού κλεισίματος του κτιρίου του Τσίλερ για τις
χρονοβόρες εργασίες ανάπλασής του – αμήν και πότε!

Εκεί – στην Νέα Σκηνή επομένως κι όχι στην Πειραματική – θ’ ανεβεί,
τελικά, απ’ τον Νίκο Μαστοράκη και το καινούργιο έργο του Βασίλη Κατσικονούρη
«Το γάλα».

Για την Πειραματική Σκηνή έχει ήδη «κλειστεί» στο Μεταξουργείο το «Από
Μηχανής» του Χρήστου Βαλαβανίδη και της Ασπασίας Κράλλη, με τις δυο Σκηνές
του.

Γελούσαμε. Και κοροϊδεύαμε. Εκεί, τέλη δεκαετίας του ’60, αρχές
δεκαετίας του ’70 – τότε που «ανακάλυπτα» το θέατρο – με τις πενηντάρες
Ηλέκτρες, και τους εξηντάρηδες Όσβαλντ, και τις σαρανταπεντάρες Αντιγόνες, και
τους ογδοντάρηδες Φιλοκτήτες, και τις σαραντάρες Ιουλιέτες, και τους
πενηνταπεντάρηδες Ρωμαίους που βλέπαμε στις παραστάσεις – του Εθνικού κυρίως.

Και ξαφνικά, τα τελευταία χρόνια, βλέπω τα ίδια. Και χειρότερα.
Πρωταγωνίστριες και πρωταγωνιστές σιτεμένους, απ’ τους οποίους μερικούς πολύ
εκτιμώ ως ηθοποιούς και που έχουν τον κόσμο τους ρόλους της ηλικίας τους να
διαλέξουν, να παίζουν κάτι δεκαοχτάρες, και κάτι εικοσιπεντάχρονους, και κάτι
λαχταριστές παρθένες, και κάτι αγοράκια άγουρα, και κάτι εραστές που να
πλαντάζουν οι γυναίκες γι’ αυτούς…

Καθόλου δεν είμαι της άποψης – διότι κι αυτή «παίζει»… – άπειρα
παιδάρια να σηκώνουν Οιδίποδες και Μήδειες στους ώμους τους.

Αλλά… μέτρον άριστον. Ειδικά «τα παίρνω» όταν βλέπω να παίζουν τους
κατά δεκαετίες νεώτερους απ’ την ηλικία τους ρόλους χρησιμοποιώντας τα ίδια
παλιά επιχειρήματα – «αυτός ο ρόλος “δεν έχει ηλικία”», «οι ρόλοι αυτοί θέλουν
ηθοποιούς έμπειρους»… – οι ίδιοι άνθρωποι που, χρόνια πριν, με τα ίδια μου
τ’ αυτιά, τους άκουγα να ειρωνεύονται και να ψέγουν και να μέμφονται τη
γεροντοκρατία.

H εξαίρετη Χρυσούλα Διαβάτη επανέρχεται στη σκηνή τον επόμενο χειμώνα,
ύστερα από τριάμισι χρόνια – έχει να εμφανιστεί απ’ το καλοκαίρι του 2002,
όταν έπαιξε με το «Ανοιχτό Θέατρο» του Γιώργου Μιχαηλίδη, σε σκηνοθεσία του,
στο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Μια κωμωδία» ( η πρεμιέρα στο Ηρώδειο ), στο
πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας.

Θα ερμηνεύσει – ιδανική για το ρόλο – την Ντόλι Γκάλαχερ – Λέβι στην
«Προξενήτρα» του Θόρντον Γουάιλντερ που θα ανεβάσει στο ΚΘΒΕ ο Γιάννης
Ιορδανίδης, ο οποίος πυκνώνει τις συνεργασίες του με το Κρατικό.

Στο συμπρωταγωνιστικό ρόλο του Οράτιου Βαντεργκέλντερ ο σπουδαίος
Κώστας Σαντάς που, με σκηνοθέτη τον Γιάννη Ιορδανίδη,, το χειμώνα, στο ΚΘΒΕ,
στον εύφορο μολιερικό «Αρχοντοχωριάτη» του, έκανε έναν καταπληκτικό Ζουρντέν –
το καλοκαίρι θα είναι ο Χρησμολόγος στη φεστιβαλική αριστοφάνεια «Ειρήνη» του
Γιάννη Ιορδανίδη και του ΚΘΒΕ πάντα, πλάι στον Θύμιο Καρακατσάνη – Τρυγαίο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το έργο έχει παρουσιαστεί ήδη δυο φορές στο
ΚΘΒΕ: το 1961 – ’62, σε σκηνοθεσία Κανέλλου Αποστόλου, με Μαίρη Λαλοπούλου –
τι καλή ηθοποιός που ήταν… – και Θάνο Τζενεράλη και το καλοκαίρι του 1978,
σε σκηνοθεσία Μιχάλη Μπούχλη, με Νίκη Τριανταφυλλίδη και Διονύση Παγουλάτο.

Μαλλί με μαλλί και γένι με γένι… Οι Άγιοι των Ιεροσολύμων.

Καθήστε καλάααα… Θα σηκωθεί απ’ τον Πανάγιο Τάφο Του… Και θα σας
αδράξει… Κι αντί ν’ ανάψει το Άγιον Φως θα αρπάξουν φωτιά τα μπατζάκια
σας…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…