E, όχι και μουσακάς

Τη Δήμητρα Λιάνη – Παπανδρέου ακολούθησε η Μιμή Ντενίση, για να συμπληρωθεί το πακέτο των Μιμών της εθνικής καπατσοσύνης

Είδος φαγητού εξαιρετικά πολύπλοκο και δύσκολο στην εκτέλεση, ο μουσακάς. Αν
δεν έχει τις ιδανικές ισορροπίες των υλικών, είτε είναι ξενέρωτος είτε σε
λιγώνει λόγω υπερβολικού λαδιού. Διόλου τυχαία, επομένως, η έκφραση «Θεά τον
έκανες τον μουσακά» που, παρά τη σουρεαλιστική της σύνταξη, παραπέμπει σε
γευστικό συγκλονισμό από το πολύπλοκο έδεσμα. H επιλογή της ως τίτλου της
εκπομπής του Νίκου Μουρατίδη (ANT1) δημιουργεί ως εκ τούτου προσδοκίες.

Ωστόσο δεν παύει η μαγειρική κάθε είδους, όπως είναι και η σκηνοθεσία
μιας εκπομπής, να απαιτεί μαεστρία, αλλά πάνω απ’ όλα σκέψη για εκείνους που
θα «γευθούν» το αποτέλεσμα. Ο μάγειρας που ομφαλοσκοπεί πάνω από την κατσαρόλα
αποτυγχάνει.

Το πρόβλημα είναι ότι ο Νίκος Μουρατίδης ως τηλεοπτική περσόνα έχει
επιβαρυνθεί με τα λιπαρά μιας τρας αντιπαράθεσης με όλους και όλα, που κούρασε
με την κενότητά της.

Μπορεί να είναι οι συγκρούσεις αυτές που αναδεικνύουν πρόσωπα στον τηλεοπτικό
πολτό και είναι ουκ ολίγοι εκείνοι που αξιοποιήθηκαν κατόπιν με την «πονηρή»
σκέψη ότι η άνεσή τους στα ξεσπάσματα είναι προϋπόθεση τηλεθέασης. Ουδέποτε
πέτυχε η απόπειρα.

H εικόνα που δημιούργησαν λειτουργεί σαν χοάνη για οτιδήποτε
επιχειρήσουν, ιδίως αν τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησαν για τις εκάστοτε
αντιπαραθέσεις τους έχουν δημιουργήσει προσδοκίες στο κοινό.

Όπως κι αν έχει η στάση κρίνω-τους-πάντες σε βάζει στη θέση τού να σε κρίνουν
οι πάντες αυστηρότερα.

H εκπομπή του «μουσακά» συγκεντρώνει τα αντιφατικά στοιχεία της τηλεοπτικής
περσόνας του παρουσιαστή, το ένα πόδι στην υπόσχεση της ροκ ανατροπής, το άλλο
στον συντηρητισμό του ριάλιτι θεάματος.

Το ντεκόρ ένα μπαράκι και πλήθη νεαρόκοσμου ως ταμπλό βιβάν για να πλαισιώσει
το υποτιθέμενο συμβάν – που είναι η «συνάντησις» η οποία μπορεί να προκύψει σε
έναν τέτοιο χώρο τις νύχτες, μεταξύ προσώπων που κάτω από άλλες συνθήκες δεν
θα συναντιόντουσαν ποτέ. Σε υπερυψωμένο τραπεζάκι ο παρουσιαστής υποδέχεται
τους καλεσμένους του, φιλικά του πρόσωπα από τον χώρο της σοουμπίζνες. Στο
βάθος ένα νεανικό συγκρότημα από καιρού εις καιρόν παίζει ένα παλιό, αγαπημένο
ροκ τραγούδι, για να συμπληρώσει τη σκηνοθεσία «χαλαρή-συνάντηση-στο-μπαράκι».

H σκηνοθετική άποψη, ωστόσο, ήδη διαμορφώνει τις σχέσεις εξουσίας, που
σε χώρο της νύχτας και δη νεανικό δεν υφίστανται. Το υπερυψωμένο τραπεζάκι και
τα όσα συμβαίνουν εκεί επιβάλλονται στον χώρο και τα πρόσωπα, ακριβώς όπως ο
μιντιακός πολτός επιβάλλεται με την εξέχουσα γοητεία που του προσδίδει η
κάμερα και η διαρκής προβολή. H ίδια η συζήτηση μοιάζει ανερμάτιστη.
Υποτίθεται φιλική, χαλαρή, αλλά ακριβώς αυτοί οι κώδικες είναι και οι πιο
δύσκολοι για το κοινό.

Σαν να μην ξέρει τι να κάνει τους καλεσμένους του ο Νίκος Μουρατίδης, παρ’ όλο
που χιούμορ δεν του λείπει, σαν να μην ξέρει τι θέλει να «βγάλει» από αυτούς,
παρ’ όλο που ούτε σε εξυπνάδα υπολείπεται.

Καλεσμένη του η Δήμητρα Λιάνη – Παπανδρέου τις προάλλες – ακολουθούσε η Μιμή
Ντενίση, για να συμπληρωθεί το πακέτο των Μιμών της εθνικής καπατσοσύνης,
προφανώς. Παρακολουθήσαμε σαν χιουμοριστικά «διαφημιστικά σποτ» της
προσωπικότητάς της την προβολή στιγμών από τη δημόσια ζωή της – π.χ. «η Μιμή
παρουσιάζεται» και στην οθόνη εμφανίζεται το αλήστου μνήμης πλάνο με το νεύμα
του Παπανδρέου στη σκάλα του αεροπλάνου. Ακολουθούν «η Μιμή παντρεύεται»…«η
Μιμή δεξιώνεται»… κ.ά., όλα στιγμιότυπα της εθνικής σαπουνόπερας της εποχής
του μεσουρανήματός της. Σε διαφορετικό μήκος κύματος εκείνη, περιορίστηκε να
χαμογελάει υπερηφάνως για το πάλαι ποτέ πολιτικομιντιακό σουξέ της, που
παραμένει μοναδική της αποσκευή για τη δημόσια εικόνα της.

Μαραμένη «φρεσκάδα»

Απέναντι στη Λιάνα Κανέλλη σχεδόν τα ‘χασε, προσπαθώντας να ξετρυπώσει το
χιούμορ της. «Τη θέλουμε πρωθυπουργό» είπαν μερικοί νεολαίοι με βαμμένα
δίχρωμα μαλλιά. Είπε να πιαστεί από αυτό ο Μουρατίδης, αλλά ξεγλίστρησε η
Λιάνα. Έμεινε αναξιοποίητη η «πινελιά» νεολαία-με-φρέσκα-μυαλά. Εξάλλου,
μάλλον γοητευμένα μυαλά ήταν. Άλλωστε καλούνται μια χούφτα παιδαρέλια να
κάνουν το ντεκόρ της φρεσκάδας, όταν η επιλογή των καλεσμένων δεν είναι παρά
ανακύκλωση του ίδιου συντηρητικού μιντιογκλάμουρ. Αναζητήσαμε τον σουρεαλισμό
που υποσχόταν ο τίτλος της εκπομπής, αλλά το άτεχνο μοντάζ μάς θύμιζε πόσο
οργανωμένα είναι όλα. Απλώς, απέτυχε η οργάνωση.