Zωντανεύουν οι σταυροφορίες

Χωρίς ειρήνη στο «Βασίλειο των ουρανών» της Ιερουσαλήμ. Απλό, λέει ο Βρετανός
σκηνοθέτης του «Μονομάχου», Ρίντλεϊ Σκοτ. Από τον 12ο αιώνα οι καλοί Ευρωπαίοι
σταυροφόροι προσπαθούσαν αλλά οι κακοί, τελικώς, κυριαρχούσαν!

Με σχηματική αναγωγή, η τελική έκβαση αυτής της κόλασης, που διαρκεί εδώ και
εννέα αιώνες, θα κριθεί από τη μονομαχία ανάμεσα στον γαλλογερμανικό άξονα
Σρέντερ-Σιράκ και τις ιμπεριαλιστικές ορέξεις Μπους-Ράμσφελντ! Το Άγιο
Δισκοπότηρο πηγαινοέρχεται εδώ κι εκεί. Άλλοτε το κατέχουν ευγενείς ιππότες,
άλλοτε το αρπάζουν κανίβαλοι πλιατσικολόγοι (του Ιράκ ας πούμε) και άλλοτε
Άραβες. Αυτή είναι η μοίρα της Παλαιστίνης και του Ισραήλ!

H εναρκτήρια – της πρώιμης θερινής περιόδου – υπερ-παραγωγή «Kingdom of
heaven», που εξέρχεται σε δεκάδες αίθουσες από σήμερα Τετάρτη, μοιάζει με
μπαλαρίνα να ματώνει χορεύοντας πάνω σε κοφτερή λεπίδα. Ο λόγος είναι ένας και
μοναδικός: ο αρχιμάστορας του είδους, Ρίντλεϊ Σκοτ, επιχειρεί να δρασκελίσει
το κατώφλι που χωρίζει το ψηφιακό-πλαστικό θέαμα από την Ιστορία, με
αποτέλεσμα να αιωρείται με το ένα πόδι στο απέραντο κενό. Μπράβο για το ρίσκο
(να θυσιάσει θέαμα, αφήνοντας ανικανοποίητη τη λαιμαργία του θεατή) και κρίμα
την προσπάθεια που άφησε μισή!

«Το βασίλειο των ουρανών» του Ρίντλεϊ Σκοτ. Ούτε ακριβώς ιστορικό, ούτε εντελώς θεαματικό

Το στόρι ακολουθεί κατά πόδας την αναμενόμενη χολιγουντιανή συνταγή: παρίας
της (σημερινής) Γαλλίας, νόθος γιος ευγενούς ιππότη, αναλαμβάνει από τον
πατέρα του ειρηνική αποστολή. Καταφθάνει στα παράλια της Παλαιστίνης,
εγκαθίσταται, με την αξιοσύνη του, στο πλευρό του δίκαιου αλλά λεπρού
Βαλδουίνου Δ’ και στη συνέχεια, όταν αραβικά στίφη υπό την ηγεσία του βασιλιά
Σαλαντίν εφορμούν να καταλάβουν την ιερή πόλη, απαντώντας έτσι στις σφαγές των
κακών σταυροφόρων, αναγορεύεται σε υπέρτατο υπερασπιστή της πολυεθνικής
Ιερουσαλήμ. Περίπου «μόνος εναντίον όλων». Και αναγκαστικά εναντίον Αράβων και
ιεραποστολικά εναντίον Γάλλων κανιβάλων!

Ο σεναριογράφος Ουίλιαμ Μόναχαν, και φυσικά ο σκηνοθέτης Ρίντλεϊ Σκοτ,
αποφεύγουν την κεντρική, ρατσιστική λεωφόρο, κόβουν δρόμο και καταλήγουν στο
γνωστό χριστιανικό μονοπάτι ζητώντας, περίπου, άφεση αμαρτιών. Ο Βάλιαν είναι
το ζωντανό άθροισμα Ιησού Χριστού-Μεγάλου Αλεξάνδρου. Φτωχός και πιστά
αφοσιωμένος σε ιερό σκοπό, περίπου σαν τον Χριστό. Ταυτόχρονα κατακτητής για
τη διάδοση ενός υπέρτατου πολιτισμού, αλλά αντικειμενικός και δίκαιος
«διαιτητής» προς όλες τις φυλές, σαν τον Αλέξανδρο της Μακεδονίας. Με άλλα
λόγια, είναι το άλλοθι των Καθολικών και όλων των άλλων χριστιανικών ορδών που
ευλογήθηκαν με την κραυγή «θέλημα Θεού» του Πάπα Ουρβανού του 2ου και που οι
βαρβαρότητές τους συνεχίζονται, ανηλεώς και Ευαγγελικώς, επί των ημερών μας!

Το κινηματογραφικό «διά ταύτα» αυτού του μείγματος «μισής Ιστορίας» –
«μισού θεάματος» καταλήγει σε μια πρώτη ώρα φλύαρης και πολυπρόσωπης αφήγησης,
σε μια δεύτερη με δύο μάχες, μακρινά αντίγραφα του «Άρχοντα των δαχτυλιδιών»
και του «Μεγαλέξανδρου» του Όλιβερ Στόουν και σε μια ημίωρη, τελική έφοδο για
την άλωση της Ιερουσαλήμ, το μοναδικό «κομμάτι» που ικανοποιεί τον αδηφάγο
θεατή. Για να το πω εντελώς απλοϊκά: «Πολλά μπλα μπλα, λιγότερα μπαμ μπαμ».
Μακάρι να διαψευστώ, αλλά όταν κάνουν «ταμείο» κανείς δεν θα φύγει με το στόμα
ανοιχτό!

Οι καλοί (σταυροφόροι)

Λίαμ Νίσον: Γοδεφρίδος του Ιμπελίν

Ορλάντο Μπλουμ: Βάλιαν

Ντέιβιντ Θιούλις: Οπιτάλιο, ιππότης εξομολογητής

Τζέρεμι Άιρονς: Τιβερίας, στρατιωτικός σύμβουλος

Οι κακοί

Μπρένταν Γκλίσον: Ρεϊνάλδος ντε Σατιγιόν

Μάρτον Τσόκας: Γκι ντε Λουζινιάν των Ναϊτών

Και ο άσχημος

Έντουαρντ Νόρτον: Βασιλιάς Βαλδουίνος Δ’ με μάσκα!