Xριστός Aνέστη και Kαλώς Πάσχω…

Σταμάτης Φασουλής

Δεν ξέρω πώς ξέμεινε αναμμένη στο δωμάτιο και μόνη η συσκευή. Σφηνωμένη στο
μέσα πρεβάζι του παραθύρου σκόρπιζε εικόνες και γαλαζοπράσινες ανταύγειες
στους τοίχους. Μπαίνοντας για να πάρω ούτε που θυμάμαι πια τι, έπεσα στις
ειδήσεις. Όλο το θέμα ήταν, βεβαίως, η «Γιορτή». Πώς αγοράσαμε, τι αγοράσαμε
(όλοι οι καταναλωτές στην αγορά με το αρνί στον σβέρκο. Κασκόλ το κατσίκι,
πασμίνα), πώς πήγαμε στην εξοχή (σαν τον κάβουρα, πέταλο Μαλιακού – Ράχες 7
ώρες), πώς φάγαμε (με τα χέρια), τι φάγαμε (τον άμπακο τον μεταλλαγμένο), τι
ξοδέψαμε, πόσα μηνύματα στείλαμε από τα κινητά (30 εκατομμύρια αν σας
ενδιαφέρει), πώς πετάξαμε τις στρακαστρούκες και τα βεγγαλικά, πόσα χέρια,
πόδια χάσαμε από τα ίδια αυτά πυροτεχνήματα, λίγο Μητρόπολη, λίγο Φανάρι, λίγο
Άγιον Φως, η κυρία Μπους που ξεφώνισε τον άνδρα της (ας το καλό σου, βρε Λόρα,
μ’ έκανες και γέλασα κι έχω και την Εφορία αύριο) και καλό Πάσχα. A! Ξέχασα.
Είχε και μια τζούρα στρατόπεδο, με πολιτικό να τσουγκρίζει με φαντάρο.

Πολύ μ’ αρέσει αυτή η πρωτοτυπία στην επεξεργασία των ειδήσεων στα κανάλια.
Αλλά πιο πολύ μ’ αρέσει αυτή η εικόνα του Νεοέλληνος εν ώρα γιορτής,
ξεφαντώματος και γενικά στο «να καούν τα κάρβουνα». Αν και οι περισσότερες
εικόνες στημένες μού φάνηκαν. Αυτόν τον προγάστορα με το ζωνάρι, την
καραμουστάκα, το κοκορέτσι στο στόμα να κρέμεται τ’ άντερο, ψηλά τα χέρια,
γοφοί κοιλιά σε τσιφτετέλι και η σαγιονάρα από κάτω χλάπα – χλούπα, τον είδα
σε πάνω από τρία κανάλια. Τι κάνουν δηλαδή; Πώς το κάνουν; Στήνουν σε μια
γωνιά αυτό που πιστεύουν για «Ελλάδα» (ένα αρνί στη σούβλα, δυο τρεις
ηλιθιοχαμόγελους, ένα ξέκωλο με το σκουλαρίκι στον αφαλό, μια «μάνα» με το
χρυσό το δόντι, έναν χουλιγκανεραστή με το μαλλί το κάγκελο, το όρθιο και στο
βάθος βάθος παίζει και μια μειονότητα, έτσι για το καλό) και μετά όλο αυτό το
τραβάνε και μας το παίζουν για είδηση; Άβυσσος η (ανύπαρκτη) ψυχή τού ανθρώπου
(του δημοσιογράφου εν προκειμένω).

Βγήκα να πάρω αέρα. Όλο το βουνό το έχει τυλίξει σφιχτά μια καταπράσινη
πάμπλουτη φυλλωσιά. Ακούω τα πουλιά, το τραγούδι τους μπερδεύεται με τον ήχο
από χιλιάδες κινητά κρυμμένα στα μονοπάτια. Σε λίγο μια Βανδογαρμπηζήνα
καλύπτει με το τουρκοπερήφανο άσμα της τα πάντα. Σε κάθε ρέμα, σε κάθε ρυάκι,
ακόμα και δίπλα στον μικρό τον καταρράκτη που νανουρίζει μάταια τα αηδόνια κι
από μια γαλάζια νάιλον σακούλα, γεμάτη αποφάγια, ξεκοιλιασμένη.

Γυρνάω σπίτι. Μαζεύω. H ώρα του γυρισμού. Στην παραλία ανοιχτά παράθυρα, στο
CD ο «Χειμωνιάτικος ήλιος», στο γύρισμα μιας κλειστής στροφής ακούω τα
μηνύματα. H φωνή τού Διονύση στον τηλεφωνητή, βάλσαμο. «Καλή Ανάσταση. Να μη
λείψει ποτέ η ελπίδα». Ξανακούω το μήνυμα πολλές φορές. Ακούω κι οι λέξεις
«ανάβανε λαμπάδες στα μουράγια».