38 παραστάσεις προ των πυλών

Ο Κώστας Τριανταφυλλόπουλος και η Υβόννη Μαλτέζου στο έργο τής Τζόις Κάρολ Όουτς «Δυσαρμονίες» που θα δούμε στο θέατρο «Πόρτα»

Τι θα δω στο θέατρο τώρα, μετά το Πάσχα, που έληξε η χειμερινή σεζόν και δεν
υπάρχουν παραστάσεις; Ποιος άσχετος το ρώτησε αυτό; Ποιος νόμισε ότι μέχρι να
ανοίξουν τα – ελάχιστα πια… – θερινά θέατρα δεν υπάρχουν παραστάσεις;
Καταρχάς, από τις «χειμερινές», τριάντα μία παραστάσεις για ενηλίκους και
δώδεκα για παιδιά συνεχίζουν την πορεία τους και μετά το Πάσχα. Από την άλλη,
έρχονται οι παραστάσεις της λεγόμενης ανοιξιάτικης σεζόν – τριάντα οκτώ
ανακοινωμένες έχω μετρήσει ώς τώρα -, «ουράς» της χειμερινής, μια και οι
παραστάσεις δίνονται σε θέατρα χειμερινά. Και η οποία ανοίγει αύριο για να
κρατήσει μέχρι τις 29 Ιουνίου (!), «καβαλώντας» τη θερινή. Με παραστάσεις
πάσης φύσεως, κυρίως όμως από νεανικά σχήματα.

H θεατρική κρίση, θεατρική κρίση. Αλλά οι θίασοι, οι νεανικοί κυρίως, δεν το
βάζουν κάτω. Κι αν, τρόπος του λέγειν, πέντε δεν θα δώσουν φέτος την άνοιξη το
«παρών», μια και η Επιτροπή Επιχορηγήσεων και το υπουργείο Πολιτισμού
μπλόκαραν και φρενάρισαν την πορεία τους με την αργοπορία και την αβεβαιότητα
που έχουν δημιουργήσει στους ώς τώρα επιχορηγούμενους, ειδικά στους μη έχοντες
πού την κεφαλήν κλίνη νεώτερους, να που πέντε άλλοι – άντε τρεις… –
εμφανίζονται στη θέση τους.

Σίγουρα οι ενδείξεις «φωτογραφίζουν» μία ελαφρά συρρίκνωση της
μεταπασχαλινής «σεζόν». Ας μην ξεχνάμε όμως ότι φέτος η σεζόν αυτή είναι και
μικρότερης διάρκειας, καθώς το Πάσχα συνέπιπτε με την Πρωτομαγιά…

Όλα τα «φρούτα τα διαθέτει και η ανοιξιάτικη σεζόν που ανοίγει αύριο. Από το
κλασικό έργο μέχρι παραμυθάδες. Αλλά σίγουρα εκείνο που τη χαρακτηρίζει είναι
η εναλλακτική, αιρετική και ενίοτε ανατρεπτική διάθεση.

Ο Νίκος Αρβανίτης και η Ντίνα Αβαγιανού στο «4ever» του Γιώργου Ηλιόπουλου, στο θέατρο «Ιλίσια / Βολανάκης»

Οι δύο θεσμοί που σημαδεύουν τη σεζόν δίνοντας πολλές ευκαιρίες σε νέους, οι
«Δοκιμές» από το «Θέατρο του Νότου» στο «Αμόρε» με τρεις παραστάσεις – στους
πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες και ο εκ του κινηματογράφου εκπορευόμενος και
με καλά «διαπιστευτήρια» Έκτορας Λυγίζος, ο οποίος ανεβάζει το μελλοντολογικό
«Ο κόσμος του βυθού» του Γκάρι Όουεν, Πρώτο Βραβείο στο Fringe του Φεστιβάλ
του Εδιμβούργου το 2002 – και ο «Άδειος Χώρος» στην Πειραματική Σκηνή του
Εθνικού Θεάτρου που φιλοξενεί – έξι φέτος – άστεγες νεανικές ομάδες,
κυριαρχούν και πάλι. Μαζί με την, για δεύτερη χρονιά, «μίνιμαλ», «ανοιξιάτικη»
εξόρμηση – στο επί σκηνής λυόμενο θεατράκι – της «Πόρτας» της Ξένιας
Καλογεροπούλου, όπου θα δούμε για πρώτη φορά έργο – το «Δυσαρμονίες» – της
Τζόις Κάρολ Όουτς, που εδώ μόνον ως πεζογράφο γνωρίζουμε.

Το σύγχρονο ελληνικό έργο έχει την πρωτοκαθεδρία, πόσο μάλλον όταν ο «Άδειος
Χώρος» σ’ αυτό αποκλειστικά – και μάλιστα στο πρωτοπαρουσιαζόμενο – είναι
αφιερωμένος.

Από… ελληνικά χέρια φτιαγμένο και το πολύ ενδιαφέρον «4ever» του Γιώργου
Ηλιόπουλου. Βραβευμένο πέρσι την άνοιξη, ως έργο και παράσταση, στους A’
Αγώνες Νεοελληνικού Έργου, θα το δούμε στον χώρο που πρωτοπαίχτηκε, το «Ιλίσια
– Βολανάκης», σε σκηνοθεσία Βαρβάρας Δούκα και με την Ντίνα Αβαγιανού και τον
Νίκο Αρβανίτη.

Από τη Θεσσαλονίκη φθάνει ο νεοπαγής «Χώρος» με την τρίτη εκδοχή μιας
παράστασης που πολύ άρεσε στη «συμπρωτεύουσα»: «Golfω! Reloaded», από την
«κλασική» πια «Γκόλφω» του Περεσιάδου σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα.

Το ενδιαφέρον κινεί η παρουσίαση ενός από τα «μεγάλα» έργα του Μπρεχτ – «Ο
καλός άνθρωπος του Σε Τσουάν» – από την Άννα Κοκκίνου – Σεν Τε / Σουί Τα στη
«Σφενδόνη» της, σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά, που πριν από μερικά χρόνια
έχει δώσει, με ερασιτέχνες στο Κερατσίνι, μια υποδειγματική παράσταση του
έργου.

ΞΕΝΟ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ

Μάμετ, Πίντερ και «Αποκάλυψη»

Το ξένο ρεπερτόριο εκπροσωπείται την ανοιξιάτικη σεζόν, μεταξύ άλλων, από τον
Βρετανό Χάρολντ Πίντερ – στο «Σημείο» ο Νίκος Διαμαντής ανεβάζει την
«Προδοσία» του με τους Ιωάννα Μακρή, Γεράσιμο Δεστούνη και Αυγουστίνο Ρεμούνδο
-, τον Αμερικανό Ντέιβιντ Μάμετ – το άπαιχτο εδώ «Επανασύνδεση» ανεβαίνει στο
«Θέατρο του Νέου Κόσμου» από τον Δημήτρη Καταλειφό με τον ίδιο και τη Μαρία
Καλλιμάνη – και τον Γερμανό Άλμπερτ Όστερμάιερ – ο Χρήστος Λύγκας σκηνοθετεί
το άπαιχτό του στην Ελλάδα «Death Valley Junction» στο «Στούντιο Πρώτες Ύλες»
που φαίνεται να «ψάχνει» πολύ τα πράγματα.

Ο Γιάννης Μαργαρίτης ετοιμάζει στο «Θέατρο της Άνοιξης» μια παράσταση πάνω
στην «Αποκάλυψη» του Ιωάννη με τον τίτλο «Αποκάλυψη – Est», ενώ ερεθιστικό
είναι να δούμε τη Δήμητρα Χατούπη να ενσαρκώνει τη Μαρλένε Ντίτριχ στον
μονόλογο της Παμ Γκεμς «Marlene», σκηνοθετημένη από τον Ρουμάνο Ραζβάν
Μαζίλου.

Ερεθίσματα δίνει και η αγγλόφωνη αλλά με έντονα περσικά «αρώματα» παραγωγή του
μονόλογου «Pure» της Αγγλίδας Άναμπελ Νάιτ πάνω στη συγκλονιστική ζωή και τον
βίαιο θάνατο της Περσίδας ποιήτριας και μύστη του 19ου αιώνα Ταχερέ, της
πρώτης φεμινίστριας στη Μέση Ανατολή, που ερμηνεύει η Σιρίν Γιουσεφιάν Μαάνιαν
και που θα παιχτεί σε τέντα, η οποία θα στηθεί στο αίθριο του «Αθηναΐς».

Και μη χάσετε αυτή τη φορά «Το χαμόγελο της γιαγιάς» που η Μάνια Παπαδημητρίου
επαναφέρει στον Πάνω Χώρο του «Πορεία».

Εξ Εσπερίας…

Βέβαια τα θεατρικά γεγονότα του Μαΐου, τα οποία ο θεατρόφιλος που σέβεται τον
εαυτό του δεν πρέπει να τα χάσει, είναι «εισαγόμενα». Διότι θα δούμε, αμέσως
μετά το «Cats», σε βρετανική παραγωγή, ένα πολύ σπουδαίο μιούζικαλ – ένα
μιούζικαλ-σταθμό, μεγάλης αντοχής: «Σικάγο». Και διότι φθάνουν δύο σημαντικές,
σύμφωνα με τα δεδομένα, γαλλικές παραστάσεις: «Το χέρι σου σφιχτά μες στο δικό
μου», μια σύνθεση βασισμένη στην αλληλογραφία του Αντόν Τσέχωφ με την
αγαπημένη του και κατοπινή σύζυγό του Όλγα Κνίπερ σε σκηνοθεσία του κορυφαίου
Πίτερ Μπρουκ με έναν σταρ επί σκηνής – τον Μισέλ Πικολί – μαζί με τη Νατάσα
Πάρι αλλά και το βασισμένο στον Ντοστογιέφσκι «Υπόγειο» σε σκηνοθεσία τού
επίσης ονομαστού Πατρίς Σερό, ο οποίος επιπλέον ερμηνεύει τον μονόλογο.