Σοφά παιδιά με ΙQ Aϊνστάιν!

Το λένε «Μια σειρά από ατυχή γεγονότα» («Α series of unfortune events»), αλλά
φεύγοντας αισθάνθηκα τυχερός. Ένας καλοκουρδισμένος μηχανισμός απόλαυσης και
φαντασίας καθήλωσε το πνεύμα και το σαρκίο μου. Σε τέτοιο σημείο που σε όλη τη
διάρκεια της προβολής μια ακατανίκητη δύναμη μ’ έσπρωχνε να… σπρώξω τον
διπλανό μου και να του πω, «βλέπεις, να ο Χάρι Πότερ… ζωντανός»!

Όλα, μα όλα είναι ζήτημα χειρισμού, διάθεσης, φαντασίας και φυσικά
περιεχομένου. Για να μην σας μπερδέψω, ας τα πάρω όλα από την αρχή. Λοιπόν, η
ορφάνια είναι ο μοναδικός σύνδεσμος ανάμεσα στον δημοφιλή Χάρι Πότερ και τα
τρία αδέλφια Βάιολετ, Κλάους και Σάνι Μποντλέρ. Από εκεί και πέρα τα πάντα
είναι διαφορετικά. Εντελώς. Από εδώ, ο Χάρι, από εκεί ο… Μποντλέρ. Μάγος ο
πρώτος, εφευρετικός, πανέξυπνος, ανθρώπινος ο δεύτερος. Συντηρητικός (της
γιαγιάς) ο πρώτος, πρωτοπόρος (του μέλλοντος) ο δεύτερος. Σα να λέμε, δεν
χρειάζεσαι ιπτάμενο σκουπόξυλο για να διαφύγεις. Με το μυαλό, τη γνώση και το
αναπτυγμένο IQ μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο! Το εξηγώ:

Πρωταγωνιστές αυτής της εξωφρενικής ιστορίας τρία ορφανά, το καθένα με
τα δικά του χαρίσματα και όλα μαζί «η ισχύς εν τη ενώσει». H αγία, ανθρώπινη,
τριάδα: H 14χρονη Βάιολετ είναι το μυαλό, the brains που λένε και οι
Αμερικανοί, ο μικρότερος αδελφός με το γερμανικό όνομα Κλάους είναι
βιβλιοφάγος και το μωρό, η λιλιπούτεια Σάνι είναι τα δόντια! Σαν εργαλείο που
ροκανίζει και με το στόμα της ανοίγει κονσέρβες! Μόνα, έρημα, απροστάτευτα
όπως τα τέσσερα, επίσης ορφανά στο «Κανείς δεν ξέρει» από την Ιαπωνία. Τρία
μικρά στο ναρκοπέδιο των μεγάλων.

Πρώτος κηδεμόνας και πρώτη νάρκη ένας κομπορρήμων, αποτυχημένος,
φαφλατάς ηθοποιός με το όνομα Κόμης Όλαφ. Πώς λέμε Κόμης Δράκουλας; Κάπως
έτσι. Δεύτερη νάρκη, ένας τριτοξάδελφος των γονιών τους, τρελαμένος με τα
φίδια. Τρίτη νάρκη μια τεταρτοξάδελφη παιγμένη από ανασφάλειες και φοβίες. Που
πιστεύει πως το ψυγείο θα τη λειώσει, το πόμολο θα την πετσοκόψει και το χαλί
θα τη σκοτώσει. Κάθε αντικείμενο υποψήφιος φονιάς. Ο κόσμος των μεγάλων
μοιάζει με τριάδα του Σατανά. Ο Όλαφ κυνικός φραγκοφονιάς (το χρήμα). H θεία
Ζοζεφίνα της παράνοιας και ο θείος με τα φίδια, ένας ανυποψίαστος και ανέμελος
χομπίστας. Άπαντες οι ενήλικοι και μεγάλοι, επικίνδυνοι, άπληστοι, ψυχοπαθείς.
Υπερβολές; Μα έτσι δεν είναι!

«Μια σειρά από ατυχή γεγονότα». Ο Τζιμ Κάρεϊ ως Κόμης Όλαφ σε μια ερμηνεία ανάμεσα σε Τζέρι Λούις και Ριχάρδο Γ΄

Κοντά σ’ αυτή την ενήλικη τριάδα του Σατανά ακόμα δύο μεγάλοι. Ο πρώτος
(ο μίστερ… Πο!) της Τράπεζας και ο δεύτερος της Αστυνομίας. Ο πρώτος
παραδίδει τα τρία ορφανά πρόβατα στη φύλαξη του λύκου Όλαφ! Και ο δεύτερος, ο
Αστυνόμος, εκλαμβάνει τη μαρτυρία του ως αληθινή και των παιδιών ως φαντασία.
Το σύστημα στην υπηρεσία των καρχαριών, των λύκων και των φρενοβλαβών. Μα έτσι
δεν συμβαίνει; H εφευρετικότητα, η εξυπνάδα, η γνώση και η αθωότητα είναι
αποκλειστικές ιδιότητες ανηλίκων παιδιών. H εγκληματικότητα σε συνδυασμό με
την ψυχοπάθεια και την βλακεία είναι τα χαρακτηριστικά των μεγάλων. Για να
σωθεί η ανθρωπότητα ένας τρόπος υπάρχει. Να «εξαφανιστούμε» και να παραδώσουμε
τα κλειδιά στα τρία αυτά παιδιά!

Ο συγγραφέας, με το ευφάνταστο ψευδώνυμο Λέμονι Σνίκετ, κατατροπώνει
τον Χάρι Πότερ με το μπαμπάκι. Ούτε φαντάσματα, ούτε σκουπόξυλα, ούτε
μαγγανείες. H δύναμη προέρχεται από το μυαλό και την καρδιά. Τόσο απλά.
Κεντρικό, επαναλαμβανόμενο μοτίβο «κάτι θα γίνει». Για κάθε εμπόδιο, όσο
μεγάλο κι αν είναι, υπάρχει πάντα λύση. H μαγεία προκύπτει από την ανθρώπινη
και όχι των μάγων φαντασία. Που πάει να πει, Δαυίδ εναντίον ΟΔΚΑ (Ογκώδης
Δύναμη – Κτηνώδης Άγνοια)!

Από τον Τζέρι Λούις στον Δράκουλα

Τα τρία αδέλφια Μποντλέρ σε μια εξωφρενική ιστορία

Ο σκηνοθέτης Μπραντ Σίμπερλινγκ, σε ένα ρεσιτάλ οίστρου και ασταμάτητης
χορογραφίας. Άξιος εκπρόσωπος του «επουράνιου» πνεύματος του Λέμονι Σνίκετ. Οι
ρυθμοί του σαν του σκιέρ πάνω στις Άλπεις. Ο φακός του σαν ιστιοσανίδα
Κακλαμανάκη στη Χαβάη. Τα ευρήματα σαν καταιγίδα. H αισθητική του σαν
ζωγραφική, του κόμικς, πλημμυρίδα. H σκηνοθεσία του σαν κλειδαριά μέγιστης
τεχνολογικής ακριβείας. Με συνδυασμό από δύο κωδικούς. Ο πρώτος, από τον
καταψύκτη με το μακάβριο χιούμορ του Τιμ Μπέρτον («Ακέφαλος καβαλάρης», «Big
fish»). Ο δεύτερος από την εφευρετικότητα των μηχανισμών του Γάλλου Ζαν Πιέρ
Ζενέ («Νελικατέσεν», «Ατελείωτοι αρραβώνες»). Επί 108 λεπτά χωρίς ανάσα.

Και τέλος, ο Τζιμ Κάρεϊ (Κόμης Όλαφ). Ο πληρέστερος χαμαιλέων κάθε είδους,
τύπου και μορφής κωμωδίας. Με μια κίνηση, χωρίς να το καταλάβεις, «περνάει»
από τον Τζέρι Λούις στον Δράκουλα και από τον Δράκουλα στον Ριχάρδο του
Σαίξπηρ. Από την πιο αόρατη ρυτίδα μέχρι το τελευταίο ημιτόνιο που βγαίνει από
το μέταλλο του ηχείου του παράγεται σαρκασμός, ειρωνεία, σχόλιο, παρωδία,
μαύρο χιούμορ, χαβαλές, τσίρκο, γελοιογραφία, ποπ κορν, τα πάντα. H μεγαλύτερη
ορχήστρα αποδόμησης και ανασυγκρότησης στη συσκευασία ενός ανθρώπου. Μπροστά
του ο οσκαρικός Τζέιμι Φοξ («Ray») είναι απλώς χαλκομανία! Φίλοι μου, κάθε
ταινία είναι και από ένα τεστ ευφυΐας. Επομένως όποιος τα ορφανά Μποντλέρ
προσπεράσει είναι σαν να ομολογεί πως το IQ του είναι επιπέδου ραδικιού!

Ακατανόητο, ανύπαρκτο, αυτοκαταστροφικό

Εκ πρώτης όψεως ακατανόητο. Εκ δευτέρας σχεδόν ανύπαρκτο και εκ τρίτης
αυτοκαταστροφικό. Όταν ο Κέβιν Σπέισι άρπαζε το μικρόφωνο και σκηνοθετούσε τον
εαυτό του ως Μπόμπι Ντάριν ήταν σαν να υπέγραφε επιστολή αυτοκτονίας. Έτσι,
χωρίς στόχο, χωρίς ταμεία, χωρίς θεατές, χωρίς πρόγραμμα και αιτία. Έτσι, για
την πάρτη του!

Αν το εκλάβω ως τόλμημα προσωπικό, τότε του βγάζω το καπέλο. Αν το δω σαν
ταινία, τότε το βάζω! Το «Πέρα από τη θάλασσα» (Beyond the sea) είναι μόνο για
προσωπική, δική του χρήση. Το ήθελε, το νοσταλγούσε, το έκανε. Τα νιάτα του, η
εφηβεία του, τα ακούσματά του σε μια βιογραφία για τον Μπόμπι Ντάριν, τον
τραγουδιστή και τραγουδοποιό με δυο-τρεις επιτυχίες στα αμερικανικά charts του
’50 και ’60. Μια παράπλευρη φωνή του Νιλ Σεντάκα, κάτι σαν υποκατάστατο του
Φρανκ Σινάτρα!

«Πέρα από τη θάλασσα»: Κέβιν Σπέισι, επειδή έτσι τού αρέσει!

H ιστορία του με δραματικό περιεχόμενο από την αρχή. Εκ γενετής με αδύναμη
καρδιά και με ημερομηνία λήξεως μέχρι τα 16, άντε τα 20. Έζησε υπερδιπλάσια
χρόνια, σκαρφάλωσε στην πρώτη σκηνή, κατέκτησε δόξα και μεγαλεία, ερωτεύτηκε
τη Σάντρα Ντι, ένα ξανθό νεανικό υποκατάστατο της Ντόρις Ντέι και στο τέλος,
επηρεασμένος από τον βρώμικο πόλεμο στο Βιετνάμ, άρχισε να τραγουδάει τις
πρώτες και τελευταίες αντιπολεμικές πολιτικές του μπαλάντες. H ζωή του μοιάζει
με την αρχή και το τέλος του American dream. Κερδίζει τη δόξα κόντρα σε όλα.
Εκτοξεύεται στα ύψη τραγουδώντας και παράγοντας άφθονη μουσική ζαχαρίνη. Και
τελειώνει στα αζήτητα, στα σκουπίδια και στην αυτογνωσία!

Ο Κέβιν Σπέισι έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να μετατρέψει αυτό το
δράμα σε μελόδραμα και νοσταλγία. Δηλαδή, επίπεδη εικονογράφηση, επίπεδη
διεκπεραίωση, απρόσωπη σκηνοθεσία. Και το χειρότερο, το πλέον αυτοκτονικό;
Τοποθετεί τον εαυτό του, έναν σαραντο-πενηντάρη φαλακρό, να υποδύεται έναν νέο
μόλις είκοσι χρόνων. Προς τι; Μα, το είπαμε. Να πάρει το μικρόφωνο για να
αποδείξει πως αξίζει και η δική του φωνή!

Πεθαίνοντας σαν χώρα

Από δύο, παντελώς άγνωστα ονόματα σκηνοθετών, του Χουάν Πάμπλο Ρεμπέλα και
Πάμπλο Στρολ, με αποδέκτη τα εκλεκτά μέλη όλων των επιτροπών του Ελληνικού
Κέντρου Κινηματογράφου και των Ενώσεων Ελλήνων Σκηνοθετών. Το λένε «Whisky»,
προέρχεται από το τριτοκοσμικό Μοντεβιδέο της τριτοκοσμικής Ουρουγουάης, αλλά
αμφιβάλλω αν σήμερα υπάρχουν δύο-τρεις αυτόχθονοι με τέτοιο ανάστημα, τέτοιας
αρμονικής… γεωμετρίας!

Μεσήλικας και φανατικός γεροντοκόρος, μόνος, έρημος και τσιφούτης,
κουρδισμένος σαν γρανάζι ταμειακής μηχανής και σκουριασμένος σαν λαμαρίνα,
ανοιγοκλείνει κάθε μέρα την ίδια ώρα, το ίδιο λεπτό το μαγαζί, κάνει τις ίδιες
κινήσεις και απευθύνει τα ίδια λόγια, τις ίδιες εντολές στο «υπηρετικό»
προσωπικό που έχει στη δούλεψή του. Όταν όμως η ζωή τα φέρνει τούμπα και ο
αδελφός του, που χρόνια τώρα λείπει στα ξένα, πρόκειται να τον επισκεφτεί,
εκείνος αποφασίζει να παίξει θέατρο και κωμωδία. Παρακαλεί μια γεροντοκόρη και
κατά βάθος ερωτευμένη μ’ αυτόν υπάλληλό του να παραστήσει τη γυναίκα του ώστε
να παίξουν από κοινού ένα «έργο», που στον αδελφό του και όχι σε κείνον
ταιριάζει γάντι. Εκείνη συμφωνεί, το σκηνικό αλλάζει και στο τέλος οι γέροι
αδελφοί καταλήγουν με τον τρόπο τους να φλερτάρουν μαζί της. Και τα ερωτήματα
είναι δύο. Το ζευγάρι, όταν η παράσταση τελειώνει, θα μείνει σαν ζευγάρι ή οι
ηθοποιοί θα επιστρέψουν στους παλιούς ρόλους του παλιού έργου, της ίδιας
παλιάς μονότονης, ψυχρής προγραμματισμένης ρουτίνας; Και άραγε εκείνη, του
προλεταριάτου, θα έχει τα κότσια μια άλλη σχέση να διεκδικήσει ή εξ ανάγκης
και ταξικής παραδοχής στο παλιό μαγγανοπήγαδο θα πέσει και θα πνιγεί;

«Whisky»: Εκτός από ποδόσφαιρο, η Ουρουγουάη εξάγει και καλό κινηματογράφο

Όποιος πιστεύει ότι το σινεμά είναι υπόθεση δισεκατομμυρίων ευρώ,
δισεκατομμυρίων ηθοποιών και κομπάρσων και δισεκατομμυρίων ντεκόρ δεν έχει
παρά να κοπιάσει και με υπομονή στο τέλος θα θαυμάσει υποδειγματική,
γεωμετρημένη λογική. Σχέσεις πολυδιάστατες και πολυσύνθετες με άξονα δύο όλους
κι όλους χαρακτήρες. Εκείνη, η εργάτρια, ο μόχθος, το μεροκάματο, η υποταγή, η
λαϊκή Ουρουγουάη. Εκείνος, ο ντόπιος, ο ιθαγενής, ο παρηκμασμένος, η
μικρομεσαία, φθίνουσα, καταρρέουσα, σχεδόν αόρατη βιοτεχνία. Μαζί δεν κάνουν
και χώρια δεν μπορούν. Ένα ζευγάρι περιθωριακών «τεράτων», μια θλιβερή
ιστορία. Και όλα μαζί ένας τίτλος του ίδιου έργου που παίζεται τα τελευταία
χρόνια στην παγκοσμιοποιημένη γεωγραφία και οικονομία. Δηλαδή: πεθαίνοντας σαν
χώρα!

Από το FBI μέχρι το Ελ Σιντ!

Φανταστείτε πλήθος χωρίς ίχνος πάθους. Από σήμερα, μαζί με τις 7 νέες
πρεμιέρες και τις 8 της προηγούμενης εβδομάδας, καταλήγουμε στο απύθμενο ρεκόρ
των 15 φρέσκων τίτλων σε διάστημα μόλις οκτώ ημερών! Ελλάς, η χώρα των
περισσότερων ταινιών και των λιγότερων θεατών!

Τέσσερις ακόμα, για να συμπληρωθεί η λίστα των 7 νέων παρουσιών:

«Miss… με το ζόρι 2» (Miss congeniality 2): H δεύτερη κωμική (στα
χαρτιά) περιπέτεια της δευτεράντζας με το όνομα Σάντρα Μπούλοκ, κατά
σκηνοθετική εποπτεία του δευτεροκλασάτου Τζον Πάσκουιν. Όλες, όλοι και όλα
δεύτερης κατηγορίας. Ομολογώ, με ξεπέρασε το αρρωστημένο τους μυαλό. Διότι η
εν λόγω γοητεία υποδύεται αστυνομικίνα του FBI, η οποία προκειμένου την
υπηρεσία της και τη στολή της να προαγάγει, ντύνεται σαν μανεκέν και
περιφέρεται από πολιτεία σε πολιτεία διαφημίζοντας το «γραφείο», τον Χούβερ
και το πρακτορείο.

«Miss… με το ζόρι 2»: Σάντρα Μπούλοκ, γυναίκα με το… ζόρι

Ενδιαμέσως, έτσι για να συμπληρωθεί ο χρόνος των 116 λεπτών, τουλουμιάζει στο
βρωμόξυλο τους κακούς και τσουβαλιάζει κάποιους ανεγκέφαλους κακοποιούς. Το
εννοώ. Μπροστά σ’ αυτή την μπούρδα, όλες οι κωμωδίες του Φίνου και του
Καραγιάννη είναι επιπέδου Μαρξ Μπράδερς, Μπάστερ Κίτον, Μελ Μπρουκς και Γούντι
Άλεν!

«H ιστορία της Μαρί και του Ζιλιέν» («L’ histoire Marie et Julien»): H
τελευταία υπογραφή του σοφού εγκέφαλου Ζακ Ριβέτ («H ωραία καβγατζού»). Ένας
άντρας (Γέρτζι Ραντζιβίλοβιτς), δύο γυναίκες (Αν Μπροσέ, Εμανουέλ Μπεάρ) και
άφθονες, «αμετάφραστες» και απροσπέλαστες εικόνες. Για να τις ξεκλειδώσω, το
είδα δύο φορές, αλλά και τις δύο έφυγα παρέα με την ίδια σφίγγα. Είτε
πρόκειται για μια ιστορία που ξεπερνάει τον δείκτη ευφυΐας του παγκόσμιου
κινηματογράφου. Είτε ο Ζακ Ριβέτ μπερδεύτηκε στο μπέρδεμα και παγιδεύτηκε στην
παγίδα που έστησε για τους ήρωές του. Είπα και ελάλησα κι αμαρτία…!

«Τα κλειδιά του σπιτιού» («Le chiavi di casa»): H επίσης τελευταία
σκηνοθεσία του Τζάνι Αμέλιο, ο οποίος πριν από 11 χρόνια με είχε καθηλώσει με
το «Lamerica». Έκτοτε από μετριότητα σε ασημαντότητα και από ασημαντότητα σε
ανυπαρξία. Μοιάζει με μόδα και ρουτίνα. Όλοι σχεδόν των τελευταίων δέκα ετών
καλοί σκηνοθέτες της μιας και μοναδικής ταινίας! Εδώ στα «κλειδιά» μπερδεύει
το δράμα με το νοσοκομείο και την «οργανική» δραματουργία με την παραλυσία.
Δύο ώρες παρέα μ’ ένα πλάσμα ανάπηρο και αυτιστικό. Τραγική, προσωπική,
ιστορία, αλλά «ύποπτη» φιλανθρωπία!

«El Cid ο ιππότης» («El Cid the legend»). Κινούμενα σχέδια, ισπανικής
παραγωγής, με σκηνοθέτη τον Γιόσεπ Πότζο και γλώσσα την αγγλική. Ο θρύλος του
ιππότη Ροντρίγκο και του 11ου αιώνα σε στυλ Walt Disney. H απομίμηση της
απομίμησης, ω (ξεθωριασμένο) αντίγραφο!

Τα Oscar της εβδομάδας

Ταινίας: «Μια σειρά από ατυχή γεγονότα»

Σκηνοθεσίας: Μπραντ Σίμπερλινγκ (γεγονότα)

Ερμηνείας: Τζιμ Κάρεϊ (το… γεγονός)

Best singer: Κέβιν Σπέισι (Πέρα από τη θάλασσα)

Αδιάφορης movie: «Πέρα από τη θάλασσα»

Spot FBI: «Miss…. με το ζόρι 2»

Χούβερ: Σάντρα Μπούλοκ

Γεωμετρίας: «Whisky»

Σφίγγας: «H ιστορία της Μαρί και του Ζιλιέν»

Νοσοκομείου: «Τα κλειδιά του σπιτιού»

Disney: «El Cid ο ιππότης»