Ο σαδισμός του οίκτου

Ένα απίστευτο παζάρι οίκτου και δακρύων στήνεται κάθε πρωί στο πλατό του «Κους Κους» του Alpha

Μια μάνα θρηνεί για τον θάνατο του μωρού της. Ο απόλυτος πόνος καταγεγραμμένος
σε μια επιστολή-ξέσπασμα προς το πρωινάδικο ριάλιτι της συγκίνησης (Alpha,
«Πρωινό Κους-Κους»). Τουλάχιστον έτσι ισχυρίζονται οι παρουσιαστές. Ότι οι
επιστολές ακραίων ανθρώπινων τραγωδιών που διαβάζουν απευθύνονται στην
εκπομπή. Προφανώς, για τους δυστυχείς η δημόσια εξομολόγηση του δράματός τους
είναι λυτρωτική. Έμοιαζε αυτό να ήταν και το κίνητρο της μάνας, η οποία στην
πραγματικότητα απηύθυνε την επιστολή της στο ίδιο το πεθαμένο μωρό της. «Τα
έγραψα όλα αυτά για να τα ακούσει…» έλεγε στον επίλογο δίνοντας ανάγλυφη την
εικόνα της απελπισίας της, που ράγιζε την καρδιά. Αυτός ήταν και ο στόχος, να
«ραγίσει» για μια στιγμή δίνοντας την ψευδαίσθηση της ανθρωπιάς.

Δέκα το πρωί της Δευτέρας και θεωρήθηκε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να
ακουστεί η τραγωδία μιας μάνας που έχασε το 19 μηνών μωρό της.

H μάνα αθέατη φυσικά, υπαρκτή ή «κατασκευασμένη», χάριν σκηνοθεσίας της
πρωινάδικης ευσυγκινησίας, δεν έχει σημασία, αφού δυστυχώς η τραγωδία που
περιγραφόταν κάθε άλλο παρά απίθανη ήταν. Συμβαίνουν δίπλα μας παρόμοιες
καθημερινώς. H σκληρή ανθρώπινη μοίρα, η τραγωδία που παραμονεύει τις ζωές
όλων μας, νάτη σερβιρισμένη για μπρέκφαστ στο φιλοθέαμον κοινό.

Ο φακός κάνει ζουμ στα βουρκωμένα μάτια όσων αποτελούν το πάνελ της
εκπομπής. Σε μερικούς τρέχουν τα δάκρυα ποτάμι. Πώς να τα συγκρατήσεις μπροστά
στον απόλυτο πόνο. Οι φωνές ακούγονται σπασμένες. H «καλημέρα» της εκπομπής
έχει τη γεύση της δυστυχίας… των άλλων. Γιατί πίσω από το θέαμα της
συγκίνησης, πίσω από την προβολή μιας τέτοιας ιστορίας πόνου, κρύβεται εκείνη
η άγρια χαρά του «τυχερού», που ό,τι κι αν του συμβαίνει τουλάχιστον είναι σε
καλύτερη μοίρα από την μάνα που έχασε το 19μηνο μωρό της. Δυστυχώς αυτό το
νόημα παίρνει μια εκπομπή που ξεκινάει το πρώτο πρωινό της εβδομάδας με την
αφήγηση ενός τέτοιου δράματος. Κόβει την ανάσα, προκαλεί βουρκώματα και αμέσως
μετά εκείνο το ανακουφιστικό συναίσθημα του προφυλαγμένου από την άδικη μοίρα.
Συνέβη σε κάποιον άλλον, σε έναν άγνωστο, ευτυχώς όχι σ’ εμένα. Χαρίζει
ευχαρίστως τα δάκρυά του εξαγοράζοντας με αυτά την καθημερινή αδιαφορία στα
δράματα της ζωής. Όσο για εκείνους που επικοινωνούν με την εκπομπή για να
αφηγηθούν τη δική τους πονεμένη ιστορία απολαμβάνουν εκείνη την παράδοξη
αγαλλίαση του ξεσπάσματος της λύπης. Εξομολογούνται αποζητώντας την κάθαρση,
τη λύτρωση, τη συντροφιά στη μοναξιά του πόνου.

Είναι ένα είδος θρησκείας της εποχής αυτή η συγκινητική συμπόνια, με τα πολλά
βουρκωμένα μάτια, υγρά, στα πρόθυρα του κλάματος για μια μεγάλη προσωπική
τραγωδία που συμβαίνει σε άλλους και ο τηλεοπτικός φακός τη φέρνει σε τόση δα
απόσταση από τον καναπέ μας. Κοντινή, για να μπορούμε να τη χαζέψουμε, μακρινή
ώστε να μη μας αγγίξει.

Ωστόσο, το πιο τραγικό είναι η ίδια η εκπομπή, η οποία μετατρέπει τις
προσωπικές πονεμένες ιστορίες σε φτηνό καταναλωτικό υλικό. Έχει διαμορφώσει
ένα πρωινό τελετουργικό της φρίκης και προσκαλεί το κοινό σε σαδιστικά όργια
οίκτου. Την καημένη την κυρία, εκείνη που δεν την αγάπησαν οι γονείς της γιατί
γεννήθηκε «ελαττωματική». Τι γονείς! Τι τέρατα! Τι μεγάλη ψυχή η καημενούλα,
πώς αντέχει!

Σαν «Talent show» δυστυχισμένων

Λυπούνται όλοι μαζί στο πάνελ και στα κενά του βουρκώματος κάνουν «ζάπινγκ»
στα κοσμικά κουτσομπολιά, να ο Ανδρέας Μικρούτσικος στην πρώτη μετά τον γάμο
εμφάνιση μετά της συμβίας του – τι μας λέτε! Τέτοιο γεγονός! -, το πάρτι, τα
φιλάκια, οι τουαλέτες των τυχερών και μετά, πάλι πίσω στα δράματα των κοινών
θνητών με την άδικη μοίρα. Καθημερινώς παρελαύνουν από την εκπομπή αθέατοι
πονεμένοι, καθημερινώς βουρκώνουν ομαδικώς οι παρουσιαστές, σαν να γίνεται
μπροστά τους διαγωνισμός τραγωδιών, ποια είναι η χειρότερη; Κάτι σαν την
κριτική επιτροπή στα «Talent show». Και όσο για τα θύματα: «Ο καλύτερος θα
κερδίσει επιπλέον βούρκωμα».