[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

«H Μακεδονία είναι ελληνική», «η Μακεδονία είναι ελληνική», «η Μακεδονία είναι
ελληνική», «η Μακεδονία είναι ελληνική» – μάλλιασε η γλώσσα μου να το φωνάζω.
Τελικά σ’ αυτό τον τόπο ο Χριστόδουλος, ο Πανίκας (Ψωμιάδης), ο Παπαθεμελής κι
εγώ μείναμε να το θυμίζουμε ότι «η Μακεδονία είναι ελληνική». Οι άλλοι, οι
πατριώτες, υπέστειλαν τη σημαία του αγώνα. Τι να πω, αισθάνομαι μια βαθιά
ανθρώπινη απογοήτευση…

H επιστολή

Απογοητευμένος αισθάνομαι επίσης, διότι όλοι έλαβαν μια επιστολή Καραμανλή για
το Σκοπιανό, πλην εμού. Ο Μπους, ο Μπαρόζο, ο Σρέντερ, μερικοί Ευρωπαίοι…
τριτοκοσμικοί που δεν τους ξέρει η μάνα τους, αλλά σ’ εμάς ο κύριος
Πρωθυπουργός δεν έκανε την τιμή να στείλει επιστολή, να μάθουμε ποια ακριβώς
είναι η θέση του για το Σκοπιανό. Παραβλέπω τη σαφή διάκριση που συνιστά εις
βάρος της στήλης η μη αποστολή της επιστολής και στέκομαι στο ότι… ευτυχώς
που υπάρχουν και οι εφημερίδες και «τσιμπάνε» εδώ κι εκεί καμιά πληροφορία και
μαθαίνουμε κι εμείς τι παίζεται στο παρασκήνιο. Διότι αν περιμέναμε από τον
Πρωθυπουργό της χώρας να ενημερώσει υπεύθυνα τους πολίτες για τις εξελίξεις…
ζήσε Μάη μου. Πάντως, ακόμη ηχούν στ’ αυτιά μας οι δεσμεύσεις του Πρωθυπουργού
προεκλογικά, ότι όσο εκείνος είναι πρωθυπουργός οι πολίτες θα μαθαίνουν
υπεύθυνα όλη την αλήθεια!

…Όχι Γιάννης, Γιαννάκης

Αλλά, τι είναι η αλήθεια για να τη βρεις; Πουλιέται στο σούπερ μάρκετ;
Διατίθεται στα φαρμακεία; Μπορείς να την προμηθευτείς από τα περίπτερα;
Βρίσκεται στους πάγκους των μικροπωλητών στις λαϊκές αγορές; Είναι το γνωστικό
αντικείμενο ειδικών επιστημόνων; Μπα. Ένα νεφέλωμα είναι η αλήθεια, το οποίο ο
καθένας παρουσιάζει όπως θέλει. Όπως τον συμφέρει, με τρόπο που να τον
εξυπηρετεί. Έγραψε ο Καραμανλής στον Μπους ότι η επιστολή Νίμιτς για το
Σκοπιανό είναι ένας «καλός συμβιβασμός», αλλά μετά το σκέφθηκε ωριμότερα. Κι
έβαλε τους Αντώναρους να διαψεύδουν τα περί καλού συμβιβασμού, αντικαθιστώντας
τη σχετική φράση με την έκφραση «είναι καλή βάση για λύση». Όχι Γιάννης,
Γιαννάκης δηλαδή. H αλήθεια τους, και η αλήθεια της κοινής λογικής…

Ίμια Νο 2

Να τη μάθουν οι πολίτες την αλήθεια, να μην τη μάθουν; Γιατί, Πρόεδρε, να τους
κρύψουμε ότι την Τρίτη είχαμε Ίμια Νο 2; Αυτά που έγιναν την Τρίτη 12 του
μηνός στην περιοχή λίγο απέχουν από όσα είχαν γίνει τη νύχτα της 31ης
Ιανουαρίου 1996. Και τότε μεν παραλίγο να πέσει η νεοσύστατη κυβέρνηση K.
Σημίτη. Την Τρίτη όμως οι πάντες το είχαν ρίξει στις χοντρές γαργάρες,
σφύριζαν γλυκούς ανοιξιάτικους σκοπούς και κοιτούσαν με επιμονή τον όμορφο
έναστρο ουρανό, αποφεύγοντας συστηματικά να ασχοληθούν με το όργιο που
εξελισσόταν στα ‘Ιμια. Λογικό. Σε μια χώρα όπου κυριαρχούν οι συχνές αναφορές
στο παρελθόν ως το μέσο για να πορευτεί στο μέλλον, κάτι τέτοια είναι έξω από
τον γενικό κανόνα. Διότι υποτίθεται ότι αυτή η κυβέρνηση εξελέγη και για τον
εθνικοπατριωτικό της χαρακτήρα. Αλλά αυτά που έγιναν την Τρίτη στο Αιγαίο
συνιστούν μια ατέλειωτη σειρά οπισθοχωρήσεων. Πήγαμε πίσω την Τρίτη, πολύ
πίσω…

Πάνε τα 10 μίλια

H κυβέρνηση πάντως τα πάει μια χαρά. Οι άνθρωποι φαίνεται ότι ανέλαβαν την
εξουσία για να υλοποιήσουν πάγια αιτήματα των… άλλων. Εβδομήντα-ογδόντα
χρόνια πάλευε η Τουρκία να ευθυγραμμίσει τα όρια του εθνικού εναέριου χώρου με
εκείνα των χωρικών υδάτων. Κι όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, δεξιές, κεντρώες,
χουντικές, έλεγαν όχι. Έξι μίλια τα χωρικά ύδατα, δέκα μίλια ο εναέριος χώρος.
Κι όποτε οι Τούρκοι τολμούσαν να αμφισβητήσουν αυτή την πραγματικότητα, η
ελληνική Πολεμική Αεροπορία τους αντιμετώπιζε στα ίσα, πότε αναχαιτίζοντάς
τους και πότε οδηγώντας τους στα όρια της σύγκρουσης. H κυβέρνηση Καραμανλή
τώρα το έχει δει το θέμα πολύ χαλαρά. Τόσο χαλαρά, που στην πράξη μάθαμε ότι
τα 10 μίλια που θέσπισε ο Ελ. Βενιζέλος πήγαν περίπατο. Δεν υπάρχουν πια, τα
πάτησε το τρένο. Όχι το τρένο, λάθος. Ο οδοστρωτήρας Καραμανλής τα πάτησε….

Εκ του μακρόθεν

Ο Καραμανλής πάλι έχει καθιερώσει ένα στυλ πρωθυπουργίας το οποίο δύσκολα
μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Είναι το στυλ «παρακολουθώ εκ του μακρόθεν και
δεν παρεμβαίνω». Δεν είναι κακό. Μπορεί να είναι και καλό. Αν κάποιος, για
παράδειγμα, γνωρίζει τα όρια των δυνατοτήτων του και αποτιμώντας αυτά τα όρια
λέει «μέχρι εκεί φτάνω, αυτό μπορώ να το κάνω, εκείνο δεν μπορώ να το κάνω»,
τι να του πεις εσύ; Γιατί δεν προσπαθείς αρκετά ή γιατί αποφεύγεις να
ασχοληθείς με αυτό ή εκείνο; Κάτω από μια τέτοια λογική θα μπορούσαμε να
καταλάβουμε γιατί ο Πρωθυπουργός δεν παρεμβαίνει, αλλά παρακολουθεί αμέτοχος
τις εξελίξεις και τη χώρα να πορεύεται… στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
Αλλά εδώ δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι κυβερνητικές πηγές, τα στελέχη, οι
υπουργοί και οι βουλευτές της N.Δ. εμφανίζουν τον Πρωθυπουργό σαν τον…
σούπερ ήρωα. Τον άνθρωπο που όλα τα μπορεί, όλα τα χειρίζεται. Ως τον
καλυτερότερο πρωθυπουργό που πέρασε ποτέ από τον τόπο. Άρα; Πού να το
αποδώσουμε κι εμείς αυτό που βλέπουμε;

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Έσκασε το θέμα με το Πανεπιστήμιο Πειραιά

Ανοίγει, κατά τα φαινόμενα, το απόστημα με το Επιστημονικό-Διδακτικό Προσωπικό
των ελληνικών Πανεπιστημίων. Έχω στα χέρια μου επιστολή που απέστειλε ο
πρύτανης του Πανεπιστημίου Πειραιώς, Βασ. Μπένος, προς τον Πρωθυπουργό K.
Καραμανλή και την υπουργό Παιδείας Μαρ. Γιαννάκου. Ο κ. Μπένος ζητάει να
διαταχθεί επειγόντως οικονομικός-διαχειριστικός έλεγχος στο Κέντρο Ερευνών του
Πανεπιστημίου Πειραιώς, για τη διαχείριση των διδάκτρων που εισπράττονται στο
πλαίσιο των προγραμμάτων Μεταπτυχιακών Σπουδών. Όπως επισημαίνεται στην
επιστολή, «έσοδα από δίδακτρα δεν έχουν καταγραφεί στον προϋπολογισμό του
Πανεπιστημίου επί πολλά έτη». Ανάλογη επιστολή έχει αποστείλει ο πρύτανης και
προς τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δ. Λινό, ζητώντας να διενεργηθεί
επείγουσα έρευνα «για ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες προς πάσα κατεύθυνση, μηδ’
εμού εξαιρουμένου». Το θέμα με το Πανεπιστήμιο Πειραιά έσκασε. Προ έτους είχε
σκάσει και το θέμα με το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Μήπως είναι η ώρα η κυρία
Γιαννάκου να διατάξει μια συνολική έρευνα για τη διαχείριση που γίνεται στα
ελληνικά Πανεπιστήμια; Γιατί «είναι πολλά τα λεφτά, Άρη» – ειδικά τα εκ της
Ευρωπαϊκής Ένωσης προερχόμενα…