Yπέρτατη αξία η τηλεμονομαχία

Καλέ, τι ωραίοι που είσαστε! Και αίμα και αίμα!

Φαινόμενο καταθλιπτικό το βίαιο συμβάν που προκάλεσε σπασμούς στην
κουτσομπολίστικη τηλεόραση – της ανήκει άλλωστε – μεταξύ του πανελίστα
δικηγόρου Αλέξη Κούγια και του υπερασπιστή των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων
Γρηγόρη Βαλιανάτου.

Αν και off camera, δηλαδή χωρίς πλάνα, το γρονθοκόπημα στο Κολωνάκι (απόρροια
παλαιότερης τηλεπαραθυράτης κόντρας των δυο τους με διακύβευμα – τι αλήθεια; –
τον ανδρισμό;) έγινε το τηλεοπτικό γεγονός της ημέρας σκιάζοντας και αυτές τις
τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο, τον προβληματισμό για τις προτάσεις σχετικώς
με το όνομα της Δημοκρατίας των Σκοπίων, τις συζητήσεις και την προσέγγιση
Μολυβιάτη – Γκιουλ. Γιατί είχε την «πιπεράτη» γεύση του προσωπικού. Γιατί το
συμβάν μεταξύ δύο πολύ τηλεοπτικών προσώπων ανήκει στον τηλεοπτικό
σουρεαλισμό, στη σκηνοθετική κατασκευή των τηλεπαραθύρων, στην κατασκευή
«μονομάχων» ή για την ακρίβεια στην κατασκευή «αγιατολάχ» των «δικαιωμάτων».

Είναι νόμος της επικοινωνιακής εποχής μας οι «μιντιαντάρλιγκ» προσωπικότητες
να επωμίζονται τον μιντιακό τους ρόλο, να είναι μια σύνθεση της
πραγματικότητάς τους και της τηλεοπτικής τους εικόνας, να είναι στρατευμένοι
στην «παγωμένη» εικόνα τους, «παραδομένοι στη μετάσταση του εαυτού τους» – για
να δανειστούμε από τον Μποντριγιάρ -, παραδομένοι στη διαρκή επανάληψη του
ίδιου τηλε-εαυτού.

Κυρίαρχο μοντέλο των τηλεοπτικών συζητήσεων άλλωστε είναι τα ζεύγη των
αντιπαρατιθεμένων. Όσο πιο παθιασμένοι και απόλυτοι στις απόψεις τους, τόσο
πιο θεαματικοί, πιο καταναλωτικοί.

Αφύσικα «ζευγάρια», ενωμένα για τις ανάγκες του τηλεθεάματος μπροστά στον
φακό, αποκτούν τηλεοπτική σχέση, αποκτούν τους δεσμούς του θεάματος και
γίνονται «οι δυο» τους μία νέα πραγματικότητα, μία τηλε-ένωση.

Ένα και μοναδικό είδος ανθρώπου σε σύγκρουση με τον «εαυτό» του και εν
τέλει μία και μόνη τηλεοπτική εικόνα, η εικόνα της αυτοκαταστροφικής
σύγκρουσης. Αυτή την εικόνα του αυτιστικού, αυτοκαταστροφικού τηλεορασανθρώπου
λατρεύει η ριάλιτι τηλεόραση. Γι’ αυτό και ανήγαγε το συμβάν Κούγια –
Βαλιανάτου σε κορυφαίο θέμα της. Θέμα ανεξάρτητο πλέον από τις πραγματικές
διαστάσεις που πήρε για τον καθένα στην πραγματικότητα της ζωής του – και που
αφορούν τους νόμους και τη Δικαιοσύνη πλέον και όχι την τηλεόραση, ούτε στήλες
τηλεοπτικής κριτικής.

Πρόκειται για την ίδια μέθοδο που ανήγαγε σε σημαντικό θέμα και θέαμα άλλου
είδους κόντρες, π.χ. Τατιάνα – Μουρατίδης, Μουρατίδης – Ρόκκος, Λαζόπουλος –
Κούγιας, Λαζόπουλος – Ντενίση, Κορομηλά – Αναστασιάδης κ.λπ. Ο κατάλογος
μακρύς, οι συνδυασμοί χιαστοί μπορεί να είναι ανεξάντλητοι, το θέαμα ωστόσο,
όπως και ο ρόλος, είναι ένα.

H βασική αρχή του ριάλιτι τηλεθεάματος «περάστε από το ηλεκτρονικό μας
παράθυρο και πείτε ό,τι σας κατέβει, αρκεί να το πείτε με ύφος έντονο» δεν
είναι παρά η απόλυτη διαστροφή της αρχής της δημοκρατίας. Με την αντιπαράθεση
ακραίων απόψεων που καταλήγει σε εκκωφαντικό θόρυβο έχει αντικαταστήσει η
τηλεόρασή μας και ιδίως η ενημερωτική τηλεόραση αυτό που στη δημοκρατία λέμε
κίνηση ιδεών και αντικειμενικότητα.

Εμείς παρουσιάζουμε όλες τις απόψεις, ακόμη και αυτές με τις οποίες δεν
συμφωνούμε, θα ισχυριστούν οι περισσότεροι παρουσιαστές ειδήσεων. Το «μυστικό»
είναι όμως στην επιλογή εκείνων που «τα λένε», που «δεν κρύβουν λόγια», άρα
που θα συγκρουστούν με δύναμη τέτοια, ώστε να μην ακουστεί στο τέλος τίποτε.

H πολεμική τής μηδενικής αξίας

Το αποτέλεσμα είναι η χουλιγκάνικη βία, η βία της πλήξης και της απραξίας, η
βία που γεννά το κενό, η βία που γεννά η ανάγκη να υπερασπιστεί κάποιος το
«δικαίωμά του» να υπάρχει με όρους τηλεθέασης. Την παθιασμένη έκφραση αυτού
του «δικαιώματος» σπεύδουν να φιλοξενήσουν με ενθουσιασμό και οι τηλεοπτικές
εκπομπές και σκασίλα τους για την ουσία των απόψεων, αν πλήττουν αξίες, αρχές,
δημοκρατία, πρόσωπα.

Τι απομένει για το τηλεοπτικό κοινό; Το θέαμα της βίας, το θέαμα της κόντρας,
ο διαρκής τυφλός πόλεμος, η αναστάτωση χωρίς νόημα, χωρίς αποτέλεσμα, ένας
ερεθισμός χωρίς δικαίωση, μια έξαψη χωρίς αντικείμενο.

Αφιερωμένα στην ψευδο-διαφάνεια της κόντρας Βαλιανάτου – Κούγια και μακροσκελή
ρεπορτάζ για το πώς ο καθείς θα χειριστεί το συμβάν. Κοντινά πλάνα στο
αποτέλεσμα, στα μέτρα που θα ληφθούν από αρμόδιες υπηρεσίες για τις ανθρώπινες
κόντρες. Όλο αυτό ένα θέαμα και μια νέα πραγματικότητα πάνω από τη δική μας,
ένας κόσμος που επιβάλλεται με την τζούφια πολεμική του και τη μηδενική αξία
του.