Kαι βγήκε το βινύλιο στον ήλιο

Δεν πρόλαβα να πάω στην τελετή. Βλέπεις, τελευταία, σε κάθε αργία με περιμένει
και μια κηδεία. Και είπα να κάνω έναν δικό μου αποχαιρετισμό, με τα τραγούδια
του. Ψάχνω τα σιντί. Λίγα, δύο τρία. Τα υπόλοιπα πού είναι; Εγώ είχα τα πάντα,
σχεδόν όλους του τούς δίσκους. Δίσκους βέβαια. Άντε να βρω τους δίσκους στην
αποθήκη μαζί μ’ ένα πικάπ ξεκοιλιασμένο και βουβό. Καθόμουνα με τα εξώφυλλα
στα χέρια να με κοιτάνε άφωνα. Συνέδεσα το μηχάνημα στον ενισχυτή, μα το
μπράτσο δεν είχε βελόνα. Καθόμουνα ακίνητος σαν τον βλάκα με το στόμα να
χάσκει στην αποθήκη και σκεφτόμουνα.

Σκεφτόμουνα. Όταν σκέφτομαι κάτι σοβαρό και ειλικρινές δεν ξέρω γιατί παίρνω
το ύφος του βλάκα τού μασίφ. Σκεφτόμουνα λοιπόν ο έξυπνος πως έτσι έχω φερθεί
κι εγώ, όπως όλοι μας, σ’ εκείνα τα τραγούδια που μας αγαλλίαζαν κάποτε. Έτσι
φερθήκαμε σ’ εκείνες τις φωνές, σαν του Γρηγόρη. Τα βάλαμε όλα στην αποθήκη
μαζί με τα πικάπ και τα βινύλια καταδικάζοντάς τα στη βουβή μοναξιά του
σκοτεινού υπογείου μας και μόνο σε στιγμές αποτοξίνωσης από τους φεϊμστορίτες
και φεϊμστορίτισσες που μπάσαμε στους ηλιόλουστους απάνω ορόφους του σπιτιού
μας, μόνο τότε ακούς να λέμε: «Ααα, καλά, ο Μπιθικώτσης Μέγας… Αμ ο
Τσιτσάνης… Εμένα ο Βαμβακάρης πολύ τον πάω» και άλλα ηχηρά παρόμοια, για
ξεκάρφωμα.

Σκέφτομαι, έτσι που βλέπω δίπλα μου τη φωτογραφία από τη Μητρόπολη πως, να, σ’
αυτό το φέρετρο είναι κλεισμένη η ληξιαρχική πράξη θανάτου του ελληνικού
τραγουδιού. Ενός θανάτου βέβαια που έχει προηγηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Ενός
θανάτου που όλοι μας βάλαμε το χεράκι μας. Ακούω τον «Επιτάφιο», το «Άξιον
Εστί». Πόσο αταίριαστο μού φαίνεται αυτό το σερ που του κόλλησε κάποτε ο Ψαθάς
και από τότε το πιπιλάνε όλοι σαν για να γλυκάνουν την αψάδα και τη
φωτιά-απειλή τής παντάνασσας φωνής του.

Βλέπω τον κόσμο στις «ειδήσεις». Πάει, λέω… πάει… Και όμως όχι.
Κοιτάζοντας τον Νταλάρα, τον Μητσιά, τον Μητροπάνο (βουβοί το φέρετρό του το
ανθισμένο φορτωμένοι) ψιθυρίζω το τραγούδι του…

Γλυκέ μου εσύ δεν χάθηκες – ωιμέ –

Μα μες στις φλέβες μου είσαι!

Γιε μου στις φλέβες ολωνών – καημέ –

Έμπα βαθιά και ζήσε.