Tηλεπολιτική του ζαρζαβατικού

Πρωταγωνιστές στο θρίλερ της οικονομικής καθημερινότητάς τους συνταξιούχοι και μισθοσυντήρητοι αποτελούν την αφορμή τηλεθεαμάτων και όχι το επίκεντρο της πολιτικής

Καρτελίτσες καρφωμένες επάνω στα ζαρζαβατικά κόβουν την ανάσα! Οι τιμές
μετατρέπουν την τροφή σε ακριβή πολυτέλεια. Το υπερθέαμα του ανθρώπινου άλγους
της επιβίωσης έχει βρει στις λαϊκές και τα σούπερ μάρκετ το ιδανικό ντεκόρ του
καθημερινού θριλερικού τρόμου. Ένα υπερθέαμα που άρχισε εδώ και μία διετία
περίπου και κορυφώθηκε ήδη λίγο πριν από τις εκλογές, για να συνεχίσει την
εξέλιξή του με αγχωτικούς ρυθμούς και σήμερα.

Τα κεντρικά δελτία των καναλιών αρχίζουν με ρεπορτάζ για τις αυξήσεις,
οι οποίες δεν είναι και λίγες. Αν δεν υπάρχουν τέτοιες, κάνουν επιδρομές στις
λαϊκές αγορές, όπου οι περιγραφές των καθημερινών οικογενειακών αγορών
μοιάζουν με αφηγήσεις από κατοχικές ημέρες.

Κλίμα μιζέριας. Μέλλον σκοτεινό.

Ουδείς αρνείται ότι βασίζεται στην πραγματικότητα. Στενάζουν μισθοσυντήρητοι
και συνταξιούχοι. Μόνο που ο «στεναγμός» γίνεται θέαμα, καθημερινό, σαν τα
επεισόδια μιας λαϊκής σαπουνόπερας.

Παρακολουθούμε τον εαυτό μας να καταγγέλλει την ακρίβεια, να αναποδογυρίζει
τις τσέπες μπροστά στον φακό, να σέρνει το μισοάδειο καροτσάκι της λαϊκής και
ανακουφιζόμαστε. Κάποιος μας προσέχει!

Ωστόσο, η οικονομική πολιτική είναι υπόθεση πολύ μεγαλύτερη από τους
καθημερινούς μικροκαημούς μισθοσυντήρητων.

Οι «επιδιορθώσεις» που από την πλευρά των μισθωτών εννοούνται ως
αυξήσεις εδώ και τώρα και από την πλευρά των πολιτικών ως πρόχειρες
μικροεξαγγελίες για να μη χάσουν την εύνοια των ψηφοφόρων, αναγγέλλονται ως
μεγάλη νίκη του… τηλεοπτικού κινήματος. Καταφέραμε τον ΛΑΦΚΑ! Καταφέραμε την
κατά 2-3 ευρώ αύξηση των συντάξεων. Μίζερη; Μπορεί, αλλά εδώ είμαστε, οι
μαχητές της τηλεθέασης υπέρ του «φτωχούλη» τηλεθεατή. Φωνάζουμε στο όνομά του
και για χάρη του. Στη θέση της πολιτικής των προτάσεων, η τηλεόραση της
ψυχοεκτόνωσης.

Το σίριαλ της «άδειας τσέπης» του μεροκαματιάρη και συνταξιούχου
αποτέλεσε την περασμένη σεζόν ένα ισχυρό χαρτί προεκλογικής μάχης για την,
τότε, αντιπολίτευση της N.Δ. που διεκδικούσε την εξουσία. Άλλωστε γνωρίζουν οι
θεωρητικοί και οι ειδικοί της επικοινωνίας πως οι ειδήσεις είναι οργανικό
τμήμα των πολιτικών διεργασιών. Είναι αυτές οι ίδιες ένα πολιτικό γεγονός.

Παρατηρούμε σήμερα, έναν χρόνο μετά, ότι το ίδιο «χαρτί» που παίχτηκε με
περισσή ευκολία ως ο «άσος» της προεκλογικής μάχης της N.Δ. έχει «καεί» ή
μάλλον καίγεται θεαματικώς λίγο λίγο κάθε ημέρα, καθώς αποκαλύπτεται πως
μπορεί η χρήση της πολιτικής ατμόσφαιρας που δημιουργεί το τηλεοπτικό θέαμα να
μοιάζει βοηθητική για την άνοδο ενός κόμματος στην εξουσία, ωστόσο όταν την
ορίζουν κανόνες θεάματος παραμένει εξαρτημένη από αυτούς.

Είναι εύκολο οι πολιτικοί να μπαίνουν στο παιχνίδι και να δρέπουν
ψήφους με απλοϊκές προτάσεις ή, για την ακρίβεια, με ωραία λεκτικά
πυροτεχνήματα. H οικονομική πολιτική όμως είναι υπόθεση οράματος και όχι
τηλεοπτικού υπερθεάματος.

Πω! Πω! Πόσες καπελωμένες τρίχες!

Υπερθέαμα πάντως είναι οι βασιλικοί γάμοι του Καρόλου. Παγκόσμιο το χάζι για
το «ευτυχές τέλος» μιας σχέσης που τροφοδότησε το μιντιακό κουτσομπολίστικο
πάθος επί δεκαετίες. Παγκόσμιο και το χάζι για τις καπελαδούρες των διαφόρων
τιτλούχων κυριών οι οποίες ήταν καλεσμένες. Ειδικό αφιέρωμα έγινε από το CNN
στα ντεκόρ των κεφαλών που θύμιζαν καρνάβαλο. Ειδικώς το στεφάνι από στάχυα
που καρφώθηκε στην κεφαλή της Καμίλας, προκάλεσε σπασμούς ενθουσιασμού στις
κάμερες.

Ουδέποτε τρίχες είχαν τόσα κοντινά πλάνα, όσα αυτές της Καμίλας. Το δοκιμιακό
ύφος των ρεπορτάζ καπέλων και των διαθέσεων της Ελισάβετ – ψυχρή κ.λπ. – άφηνε
άφωνο και τον πιο λεπτολόγο ερευνητή-μελετητή ιστορικών φαινομένων, ενώ η
χολιγουντιανή σκηνοθεσία της σύγκρισης των «βασιλικών γάμων», εκείνου με την
Νταϊάνα και εκείνου με την Καμίλα, άγγιζε το επίπεδο ενός Σεσίλ Ντε Μιλ. Τάχα
ο φακός «ξεφλούδισε» την επισημότητα, τάχα το κριτικό μάτι του κοινού πλησίασε
ώς την παγωμένη ψυχή των παρευρισκομένων. Το απόγειο της τηλεοπτικής
τερατολογίας. Και το απόγειο της παγκόσμιας ψευδαίσθησης: «Έζησαν αυτοί χάλια
και εμείς ευτυχώς θαύμα, με τα φτωχά οικονομικά μας».