ANAΛΩΣIMA Πρόεδροι δεόμενοι

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς κηδεία του Πάπα; Μία εβδομάδα ολόκληρη, την
προηγούμενη, είχαμε τη Ρώμη σαν αυλή του σπιτιού μας. Πώς θα συνηθίσουμε αυτή
την έλλειψη; Και πώς θα βγούμε από τη σύγχυση, διότι εκεί που νομίζαμε ότι
μόνον ο Κέννεντυ ήταν καθολικός από τους Αμερικανούς προέδρους, είδαμε σε
τέτοια κατάνυξη γονατιστό τον Μπους με όλη την οικογένεια και το επιτελείο
του, που πλέον μπερδευτήκαμε. Και δεν ικανοποιούν πλήρως οι εξηγήσεις ότι ο
Βοϊτίλα εξυπηρέτησε την αμερικανική πολιτική βοηθώντας την πτώση των
καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού – εκείνα τα καθεστώτα δεν έπεσαν από τον
Πάπα, ούτε από τους Αμερικανούς, το τέλος της αντοχής των πολιτών τους ήταν
κυρίως που τα γκρέμισε. Όχι, κάτι άλλο γύρευαν εκεί γονατιστοί οι ηγέτες.
Είχαν πάει να μυρίσουν αυτοκρατορία. Να περάσουν κάτω από τις αψίδες του
Κωνσταντίνου και του Μαξέντιου, να ατενίσουν τον κόσμο από το ύψος του
Παλατίνου λόφου και να φανταστούν ότι είναι επάνω σε άρμα με άλογα όρθιοι, με
ένα στεφάνι δάφνης στο κεφάλι και πλήθη τους ραίνουν με ροδοπέταλα. Ή κάποιοι
στην πομπή ραίνουν το πλήθος με ροδοπέταλα, δεν έχει σημασία, τα ροδοπέταλα σε
κάθε περίπτωση κυκλοφορούν εν αφθονία. Πώς να μη νοσταλγείς, αν είσαι ηγέτης
της υπερδύναμης, την εποχή που οι αυτοκράτορες δεν ήταν υποχρεωμένοι να φοράνε
κοστούμια, σαν τον τελευταίο κλητήρα, ή να κάνουν δίαιτα και να γυμνάζονται
συνεχώς, λες και είναι επαγγελματίες φωτομοντέλα; Εκείνες ήταν εποχές ένδοξες,
δεν είναι τυχαίο που ανέδειξαν και τέτοιες θρησκείες, οι οποίες ακόμα
απλώνονται και διαδίδονται, λες και η αυτοκρατορία δεν καταστράφηκε ποτέ. Αχ,
πώς να μη δακρύζουν οι πρόεδροι;