H μετάλλαξη του «Kόνδορα»

H αφρόκρεμα της Αντι-Μπουσικής εκστρατείας να σφάζεται στην ποδιά της
αμερικανικής αντιτρομοκρατίας. Όπως ακριβώς σας το λέω. Με την εξής σειρά:
Σίντνεϊ Πόλακ, ο σκηνοθέτης του αριστοτεχνικού θρίλερ «Τρεις μέρες του
Κόνδορα» που γκρέμισε τη CIA, με πρωταγωνιστές τον Σον Πεν – ο αιρετικός του
Χόλιγουντ και κατήγορος της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ – και Νικόλ
Κίντμαν, το κορίτσι που προτιμάει «Dogville» από μια χαζή αμερικανιά. Όλοι
μαζί να συνυπογράφουν τη σωτηρία της Αφρικής από τις μαρξιστικές δικτατορίες
σε μια ιστορία που φέρει τον τίτλο «H διερμηνέας» (The interpreter) και που
στο βάθος, στο ύψος και το πλάτος αποτελεί κράμα διαφημιστικής εκστρατείας του
Κόφι Ανάν και θρίαμβο της διπλωματίας των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών!

Αν δεν με πιστεύετε ιδού το σώμα της μετάλλαξης κατάξανθη και λευκή
διερμηνέας του ΟΗΕ, πρώην αντάρτισσα μαρξιστικού, απελευθερωτικού κινήματος
κατακρεουργημένης χώρας της Αφρικής (προφανώς η Ρουάντα), εντελώς τυχαία
κρυφακούει συνωμοσία δολοφονίας του αιμοσταγούς προέδρου της ίδιας χώρας, ο
οποίος πρόκειται να μεταβεί στη N. Υόρκη προκειμένου να απευθυνθεί στη διεθνή
αντιπροσωπεία για να εξηγήσει τους λόγους της δολοφονικής του εμπλοκής! Αμέσως
αποκαλύπτει το σχέδιο στις μυστικές υπηρεσίες, αλλά στην αρχή δεν γίνεται
πειστική. Όμως η ανατίναξη λεωφορείου σε κεντρικό σημείο της αμερικανικής
μεγαλούπολης, καθώς και η εξόντωση των δύο αντιπάλων του κανίβαλου, ας πούμε,
Μιλόσεβιτς της αφρικανικής «εθνοκάθαρσης», κάμπτουν τις αμφιβολίες ενός
αρχιπράκτορα και η προστασία της συνεργαζόμενης διερμηνέως αποτελεί μονόδρομο
για την αποκάλυψη της συνωμοσίας, αλλά και σωτηρίας του κύρους του ΟΗΕ.

Προσέξτε τις πανούργες αντιμεταθέσεις που διαπράττει το δίδυμο των
σεναριογράφων Σκοτ Φρανκ και Τσαρλς Ράντολφ: Πρώτον η Αφρική… μεταβαίνει
στις ΗΠΑ! Και μεταβαίνει με όλα τα συμπράγκαλά της, από τον πρώην Μαρξιστή και
νυν διεφθαρμένο πρόεδρό της μέχρι τους δύο ηγέτες της αντιπολίτευσης. Με άλλα
λόγια, η… μετανάστευση του αφρικανικού, πολιτικού δράματος στη N. Υόρκη
προσδίδει στις ΗΠΑ λάμψεις κοινωνικής ευαισθησίας, δημοκρατικής διαδικασίας
και διεθνιστικής αλληλεγγύης! Δεύτερον μια κατάξανθη ύπαρξη σώζει την
αφρικανική χώρα από τη γενοκτονία. Μια λευκή, που λόγω αντάρτικου παρελθόντος
και αγαθών προθέσεων, αποτελεί τη μοναδική τίμια συνείδηση σ’ αυτή τη
σπαρασσόμενη αφρικανική χώρα! Και τρίτον Αμερικανός πράκτορας μυστικών
υπηρεσιών «αποφλοιώνει» τον Αφρικανό κανίβαλο και τον παραδίδει θεόγυμνο στο
Διεθνές Δικαστήριο, ως το έτερο ήμισυ του Μιλόσεβιτς. Απίστευτο; Κάτι
χειρότερο. Κατά φαντασία αμερικανική δημοκρατία και σωτηρία!

«H διερμηνέας» CIA (Σον Πεν) και αρία φυλή (Νικόλ Κίντμαν) σώζουν Αφρική!

Θα μου πείτε «όλα αυτά προς τι;». Για δύο οφθαλμοφανείς λόγους. Χρήμα
και προπαγάνδα. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Δεν θα μπορούσε ποτέ γιγαντιαίο
«στούντιο» του Χόλιγουντ να επενδύσει έναν σκασμό λεφτά σε μια υπερ-παραγωγή
χωρίς δύο μεγάλους σταρ. Ως εκ τούτου η αντάρτικη, αφρικανική «φωνή» έπρεπε να
είναι λευκή (Νικόλ Κίντμαν) και ο άνθρωπος που την προσέχει θα έπρεπε να είναι
κι αυτός λευκός με εξίσου λευκό πολιτικό μητρώο, ώστε όλα αυτά τα άκρως
φανταστικά να μετατραπούν διά μέσου αυτού του πάναγνου αγωγού (Σον Πεν) σε
πράγματα αληθινά!

H συνέχεια, η κινηματογραφική είναι ακόμα πιο επώδυνη και αποκαλυπτική.
Ο βετεράνος επαγγελματίας Σίντνεϊ Πόλακ ήταν εκ του σεναρίου αναγκασμένος να
διαχειριστεί μια κατ’ επίφαση ιστορία θρίλερ, που λόγω άφθονων διαπλοκών και
γεωγραφικών περιπλοκών δεν χρειαζόταν τόσο την επάρκεια ενός σκηνοθέτη, όσο
τους ελιγμούς ενός πρωταθλητή του σκι. Διότι η πρώτη, η δεύτερη και η τρίτη
αρετή είναι συμπύκνωση, σύγκλιση και αφαίρεση. Συμπύκνωση των δεδομένων,
σύγκλιση των ίδιων δεδομένων στην περίπτωση ενός και μόνο προσώπου και
αφαίρεση περιττών πληροφοριών που κατακερματίζουν την προσοχή του θεατή. Έτσι
εκ των σεναριακών βαριδίων το αποτέλεσμα του Πόλακ μοιάζει με τούρτα παρά με
ωρολογιακή βόμβα κάτω από την πολυθρόνα του θεατή. Ο φακός να πηγαινοέρχεται
πότε εδώ και πότε εκεί. Τα περιστατικά να εναλλάσσονται σαν πληθωρικό,
δημοσιογραφικό ρεπορτάζ. Οι πρωταγωνιστές να παίζουν ό,τι τους «βγει». Και το
σασπένς να είναι τόσο προφανές όσο η περίπτωση Βαβύλη. Δηλαδή οι ύποπτοι είναι
τελικώς ένοχοι και οι αθώοι φυσικά… αθώοι. Με συγχωρείτε δηλαδή. Να σας το
πω απλά. Αν πρόκειται να πάω να δω ταινία με δολοφόνο έναν κανίβαλο δικτάτορα
από την Αφρική και με Σέρλοκ Χολμς έναν πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών της
Αμερικής, ε τότε καλύτερα σπίτι μου με το κορίτσι μου, παρέα με DVD!

Ζουρλομανδύας εν κρανίω

Ελληνικώς τιτλοφορείται «H πρώτη φορά που πέθανα», αγγλικώς «The Jacket». Αλλά
συσχετίζοντας τον τίτλο με την ιστορία καταλήγουμε στην εξής μετάφραση: Ο
ζουρλομανδύας. Επί της ουσίας εντελώς… αυτό! Όσο και να θέλεις αποκλείεται
απ’ αυτό το χάος να προκύψει κάποια σειρά. Ο ήρωας (Έντριαν Μπρόντι)
πυροβολείται στο κεφάλι από σφαίρα μικρού Άραβα στον πόλεμο του Κόλπου του
1991. Ρεαλιστικώς πεθαίνει, αλλά φανταστικώς επιβιώνει. Καταλάβατε; Ούτε κι
εγώ. Πάμε παρακάτω. Περιπλανώμενος στις ΗΠΑ με μπόλικη αμνησία, συλλαμβάνεται
για τον φόνο ενός μπάτσου που δεν διέπραξε αυτός, αλλά κάποιος άλλος μανιακός.
Στη συνέχεια καταλήγει σε δημόσιο ψυχιατρείο και εγκλωβίζεται σε συρτάρι…
νεκροτομείου ως πειραματόζωο κάποιου γιατρού το ίδιο φρενοβλαβούς όπως ο
Μένγκελε των ναζί (Κρις Κριστόφερσον). Όμως αυτοί οι εγκλωβισμοί αποβαίνουν
άκρως ωφέλιμοι και ευεργετικοί. Διότι το… συρτάρι λειτουργεί σαν χρονομηχανή
και έτσι ο τύπος μπαινοβγαίνει από το 1993 στο 2007, με αποτέλεσμα να γνωρίζει
το «τι μέλλει γενέσθαι» και ως εκ τούτου να σώζει ζωές. Δηλαδή, κόψε το
τσιγάρο αλλιώτικα έτσι και σε πιάσει ο ύπνος θα καείς! Τελειώσαμε; Καθόλου.
Από το αλλεπάλληλο πηγαινέλα, καταλήγει να γκρεμοτσακιστεί και με σπασμένο το
κρανίο να αιμορραγεί. Ρεαλιστικώς είναι τελειωμένος, φανταστικώς εντελώς
ζωντανός. Καταλάβατε; Ούτε κι εγώ!

«H πρώτη φορά που πέθανα». Και η χιλιοστή με τον ίδιο καλό Σαμαρείτη

Έτσι κατά σειρά: Μία φορά πεθαίνει στον πόλεμο, μία δεύτερη στους δρόμους και
μία τρίτη ως πειραματόζωο στο ψυχιατρείο. Το επιμύθιο; Ο κόσμος σκέτο
νεκροτομείο και φρενοκομείο. Επομένως κάνε το καλό και ρίξ’ το στον γιαλό. Και
που ‘σαι; Κόψε το ρημάδι το τσιγάρο, σου κάνει κακό! Και το εντελώς
συντριπτικό είναι ότι παραγωγοί του ζουρλομανδύα είναι Σόντερμπεργκ και Κλούνι
και σκηνοθέτης ο Τζον Μέιμπερι, του συναρπαστικού πορτρέτου του Φράνσις
Μπέικον «H αγάπη είναι διάβολος». Ουδείς αλάνθαστος; Όχι ακριβώς. Όπως πάμε,
ουδείς χωρίς ζουρλομανδύα από εδώ και μπρος!

Σπίτια χτισμένα στην άμμο

Θα το αντέξετε; Να το αντέξετε! Γιατί όσο κι αν είναι αντιπαθητικό, κατά βάθος
είναι πέρα ώς πέρα αληθινό. Ο λόγος για το «5X2» ή αλλιώς «5 φορές το 2» του
Φρανσουά Οζόν. Ο Γάλλος που έχει αναγάγει τον σαρκασμό σε ύψιστη σκηνοθετική
αρετή. Απόδειξη η ειρωνεία για τα αστυνομικά μυστήρια επιπέδου Αγκάθα Κρίστι
και «8 γυναικών». Είναι το «παιδί» με την πανούργα λογική. Ο Τζορτζ Κιούκορ
στη σύγχρονη, ευρωπαϊκή, εποχή.

Προφανώς, εκνευρισμένος από το «Μη αναστρέψιμος» και το ρεσιτάλ οπτικού
εντυπωσιασμού του Γκασπάρ Νοέ, όπου έλαμψαν διά της παρουσίας τους τα χυμώδη
μπαλκόνια και οπίσθια της Μόνικα Μπελούτσι, αποφάσισε στην απαντητική του
«επιστολή» να χρησιμοποιήσει την ίδια ευρηματική δομή. Δηλαδή κάθε σκηνή
ακολουθεί αντίστροφη χρονική φορά. H αρχή είναι το τέλος και το τέλος η αρχή.
Πέντε σκηνές μιας σχέσης ενός ζευγαριού. Από το τέλος της σχέσης μέχρι την
πρώτη γνωριμία. Με την εξής σειρά. Και έχει σημασία η διαδικασία και το
περιεχόμενο κάθε σκηνής.

Πρώτη σκηνή το τέλος ενός γάμου σε δωμάτιο ξενοδοχείου και αφού το διαζύγιο
έχει επισημοποιηθεί, ο σύζυγος θα την αναγκάσει να το κάνουν όπως παλιά. Σαν
κτήνος ο άνδρας (Στέφαν Φράις), με ανοικτά τα μάτια η γυναίκα (Βαλέρια Μπρούνι
Τεντέσκι). Το τέλος… προαναγγέλλει την αρχή. Τελευταία φορά, τελευταίος
«βιασμός». Σκηνή δεύτερη, λίγα χρόνια πριν, στο διαμέρισμά τους, παρέα με δύο
φίλους γκέι, εξομολογούνται αυθορμήτως το παράπτωμα και την ηδονή που
αισθάνθηκαν βλέποντας ή συμμετέχοντας σε παρτούζα. H σχέση και ο γάμος με
υποκατάστατα και «εξαρτήματα» δανεικά. Σκηνή τρίτη στο μαιευτήριο με τη
γέννηση του πρώτου και μοναδικού μωρού. Απών εκείνος από το ύψιστο γεγονός, να
περιφέρεται στους δρόμους ως όμηρος και αιχμάλωτος μιας τυχαίας σχέσης που
κατέληξε ερήμην του σε κάτι τόσο μόνιμο και σοβαρό. Σκηνή τέταρτη, η νύχτα του
γάμου. Απόντες και οι δύο από την ερωτική επαφή. Εκείνος κατάκοπος να
ροχαλίζει, εκείνη στον δρόμο μ’ έναν τυχαίο Αμερικανό περαστικό. H πρώτη
γαμήλια νύχτα, η πρώτη απιστία. Σκηνή πέμπτη (δηλαδή πρώτη), η γνωριμία σε
τουριστική τοποθεσία. Εκείνος με μια μόνιμη σχέση, εκείνη ούτε με φίλη. Σχεδόν
και δεν είναι υπερβολικό η μόνιμη σχέση να τον σπρώχνει να τα φτιάξει μ’ αυτή
την ξένη, γιατί και η δική τους σχέση είναι το ίδιο χαλαρή, άδεια και νεκρή!

«5 φορές το 2». Φλερτ-γάμος-διαζύγιο, έτσι χωρίς πρόγραμμα

Αγαπητοί μου, ο Φρανσουά Οζόν με τίποτα δεν λέει το εντελώς κοινότοπο και για
όλους τόσο βολικό «ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα». Λέει το δυσάρεστο, το
χειρότερο και αληθινό. H σχέση μιας μη-σχέσης σκοτώνει κάθε σχέση. Το τέλος
αυτού του είδους και αυτού του επιπέδου συνηθισμένης σχέσης έχει τελειώσει
πριν καν αρχίσει. Τυχαία γνωριμία, τυχαίο κρεβάτι, τυχαίος γάμος, τυχαία το
παιδί, τυχαία η παρτούζα, τυχαία όλα. Τα πάντα ερήμην και του ενός και του
άλλου. Τα καμπανάκια (οι μουσικές) βαράνε χαρμόσυνα με ιταλικές ερωτικές
φωνές. Αλλά το περιεχόμενο του μικροαστικού καρτ ποστάλ που οι
περισσότερες και οι περισσότεροι έχουν κρεμάσει στο κρεβάτι και στα όνειρά
τους είναι εντελώς τυχαίο, άδειο και συμβατικό. Τι να σκοτώσει ο γάμος; Το
απόλυτο κενό; Θέλετε το ακόμα χειρότερο και τόσο εφιαλτικά αληθινό; Στη
σύγχρονη, διαστημική, μοντέρνα, εξελιγμένη εποχή μοναδική καινοτομία και
διαφορά από το παρελθόν των συντηρητικών γονιών είναι μόνο το ντεκόρ! Σας
ρώτησα: Αντέχετε; Να το αντέξετε μ’ ένα παρατεταμένο μπρρρρρρ!

Ομηρεία του θεατή

Τρίτο τρικυμιώδες κύμα με την ονομασία «Διπλή ομηρεία» (Hostage), όπου ο
Μπρους Γουίλις, αρχιμπάτσος και αρχι-διαπραγματευτής κατάγει θρίαμβο
τόσο εναντίον αλητείας και μικρής συμμορίας όσο και Μαφίας!

M’ έναν σμπάρο δύο τρυγόνια για τον Μπρους, χιλιάδες κοράκια για εμάς τους
κοινούς θνητούς. Αμφιβάλετε; E, τότε κοπιάστε να… βραχείτε. Διότι η ιστορία
αρχίζει ως «Die Hard» (πολύ σκληρός να πεθάνει), προχωράει ως «Οριακές
διαπραγματεύσεις», ξαποσταίνει σε στυλ «Μόνος στο σπίτι» και καταλήγει ως
καρικατούρα από σκηνή «H νύχτα των ζωντανών νεκρών» Τι να πω; Προφανώς ο
σεναριογράφος (Νταγκ Ρίτσαρντσον) και ο σκηνοθέτης (Φλόρεντ Σίρι) μπέρδεψαν τα
κοκτέιλ με το σελιλόιντ.

«Διπλή ομηρεία». Όχι του Μπρους Γουίλις, αλλά του θεατή

Μπάτσος που στο παρελθόν τα είχε κάνει θάλασσα διαπραγματευόμενος απελευθέρωση
ομήρων, επιστρέφει σε παρόμοια και χειρότερη αποστολή με αντιπάλους όλους τους
κακούς. Από τη μία συμμορία εφήβων να παίζει με τη ζωή ενοίκων θηριώδους βίλας
πολλών καρατίων και από την άλλη η Μαφία να τον απειλεί πως αν δεν παραδώσει
DVD με παράνομα φορολογικά στοιχεία θα σκοτώσει τη γυναίκα του και το παιδί
του. Αποτέλεσμα; Στα πρώτα είκοσι λεπτά πιστεύεις «θα περάσω τουλάχιστον
καλά». Στα τελευταία τριάντα λεπτά «δεν το πιστεύω, τα έκανε όλα γυαλιά
καρφιά». Όμηρος της χολιγουντιανής κερδοφορίας ο Μπρους, όμηροι του Μπρους
εμείς. Και όποιος τολμήσει δεν πιστεύω να αμφιβάλει. Τα ‘θελες τα ‘παθες!

Κάνει την ταινία αόρατη

Τρικυμία και εντός του ηθοποιού και σκηνοθέτη Ζακ Μπραφ που επιστρέφοντας στο
«Garden state», προκειμένου να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος,
πέφτει αναγκαστικά στις φροντίδες του πατέρα του (Ίαν Χολμ). Ψυχίατρος είναι
τι να κάνει; Προκειμένου να θεραπεύσει τη νεανική και ταραγμένη ψυχή του τον
ταΐζει με παραινέσεις και ψυχοφάρμακα. Όμως εκείνος με τη βοήθεια μιας
ατίθασης και απροσάρμοστης περιθωριακής (Νάταλι Πόρτμαν) απολυμαίνει τα
τραύματά του και ξαναφτιάχνει από την αρχή τη ζωή του! Τι να πω και τι να
περιγράψω. Μερικές, για να μην πω τις περισσότερες φορές, βγαίνω από την
αίθουσα με την αμυδρά υποψία ότι αυτό που είδα δεν με… είδε. Πως με τέτοιες
«αόρατες» ταινίες δεν πρόκειται ν ‘αλλάξει μισή τρίχα από το κεφάλι της
κινηματογραφίας και πως αν δεν έπαιζε η Νάταλι Πόρτμαν και αν οι διάλογοι δεν
ήταν αγγλικοί, ουδείς, ούτε καν το τρίτο κρατικό κανάλι, θα έδινε δεκάρα
τσακιστή. Άντε γεια!

Πρόβα μπαλέτου

Τελειώσαμε; Πλησιάζουμε. Υστερόγραφο με την ξεχασμένη, στα ράφια, «Σαλώμη» του
βετεράνου Κάρλος Σάουρα. Όπου από τη μία περιγράφει την προετοιμασία με
συνεντεύξεις από τους συντελεστές του Ισπανικού Κλασικού Μπαλέτου με το
χορόδραμα «Σαλώμη» και από την άλλη κινηματογραφεί σκηνές από την ολοκληρωμένη
παράσταση. Πρώτο συμπέρασμα, η ρυθμική αναστάτωση που προκαλεί το φλαμένκο στο
κλασικό μπαλέτο. Δεύτερο συμπέρασμα τα απίστευτα καλλίγραμμα κορμιά. Και τρίτο
και τελευταίο ό,τι πρέπει για την ET1 σαν ντοκιμαντέρ με πρόβα μπαλέτου.