H κατάντια ως τίτλος τιμής

Σ’ ένα εκτεταμένο ρεπορτάζ στα «NEA», πριν από λίγο καιρό, για τον 32χρονο
ηλεκτρολόγο, στη Μυτιλήνη, τον Γιώργο Π. Μπουτάρα, που σκότωσε και τεμάχισε
την ερωμένη του, διαβάζουμε ανάμεσα σε άλλα: «Ο Μπουτάρας είχε μετατρέψει το
σπίτι του σε φρούριο, με δεκάδες κάμερες και συστήματα ασφαλείας». Δεν
διαβάζουμε εφημερίδες, αλλά κι αν διαβάζουμε δεν ξέρουμε να τις διαβάσουμε.
Τόσο τις Κυριακές, από άμβωνος, στις εκκλησίες, όσο και στα καφενεία, θα
έπρεπε να είναι το πρώτο «θέμα» στις συζητήσεις. Το «θέμα» δεν είναι ο Πάπας
που πέθανε. Δεν αποτελέσανε εξαίρεση, και πεθάνανε, ο Σωκράτης και ο Σαίξπηρ,
ο Πάπας θ’ αποτελούσε;

Το «θέμα» είναι που ένας συνέλληνας (έστω και κλινική περίπτωση) είχε
μετατρέψει με τις κάμερες και τα συστήματα ασφαλείας το σπίτι του σε φρούριο.
Γνωρίζω δέκα, τουλάχιστον, αστούς που έχουν εξοπλίσει τα σπίτια τους με
συστήματα ασφαλείας, τα έχουν μετατρέψει, κατά την έκφρασή τους, σε «αστακούς»
και αντί να θλίβονται και να το κρύβουν, επιχαίρουν και καμαρώνουν κιόλας. Όσο
«χάλια» κι αν αναγνωρίζουν την κατάσταση του κόσμου, από τη στιγμή που δεν
θίγονται οι ίδιοι, όλα είναι μια χαρά. Φαντάζομαι ότι κατά βάθος θα γίνονται
δυστυχείς σε περίπτωση που δεν δεχτούν κάποια «επίθεση» – ώστε ν’ αποδειχτεί
πόσο «άτρωτοι» είναι απέναντι στους συντοπίτες τους – και τόσα έξοδα πήγαν
«χαμένα», αφού δεν έγινε να συλληφθεί και να κατηγορηθεί, τι; Ένας συνάνθρωπός
τους, ένας όπως οι ίδιοι δηλαδή.

Αλλά τι άλλο είναι ο «μικροαστισμός» παρά σ’ έναν κόσμο που «καίγεται» να
χρησιμοποιεί κανείς μέσα ώστε να αισθάνεται απομονωμένος και άθικτος πάνω σε
μια – κυριολεκτικά – φανταστική νησίδα που έχει δημιουργήσει. Και το χειρότερο
ακόμη: Πιστεύει κανείς πως είναι πολλοί εκείνοι που θα τους προσφερόταν να
ζήσουν εξοπλισμένοι με την αίσθηση ότι όλοι οι άλλοι γύρω τους είναι
επικίνδυνοι και θα το αρνούνταν; Ωραιότατα, να ζεις, δηλαδή, ανάμεσα σε άλλους
που θέλουν το «κακό» σου, αλλά επειδή ασφαλίζεσαι απέναντί τους με μέσα
τεχνικά, να το θεωρείς φυσιολογικό, ενώ κανονικά θα έπρεπε να γίνεσαι ράκος.

Αλλά είναι δυνατόν κάποιος που υπηρετεί το καθεστώς των διακρίσεων «προς τα
πάνω», με το να θεωρεί τον Πάπα ως κάτι διαφορετικό από τον ίδιο, να μην το
υπηρετεί και «προς τα κάτω», με τον υποψήφιο λωποδύτη ως κάτι πολύ υποδεέστερό
του; Θα μου πείτε ότι ο Πάπας, όλοι οι άλλοι εμείς και οι κοινοί κλέφτες, το
ίδιο είμαστε; Αυτό ακριβώς θέλω να πω, κάτι ελάχιστο να είχε αλλάξει, σε
ανύποπτο χρόνο, στην ατμόσφαιρα κι ωραιότατα οι μεν θα μπορούσε να είναι στη
θέση του δε και τούμπαλιν. Κάτι πολύ απλό, που το λέει και το Ευαγγέλιο μ’
έναν άλλον τρόπο: Πιστεύει κανείς ειλικρινά πως για την «οικονομία» του
σύμπαντος σημαίνει κάτι διαφορετικό ο θάνατος του Πάπα απ’ τον θάνατο του
λωποδύτη κι ότι κάτι σπουδαίο «ταράζεται» στις σχέσεις των πλανητών με τον
Πάπα, ενώ με τον λωποδύτη παραμένει παγερά αδιάφορο;

Μη μας παραπλανά που μας χρειάζεται ένα σύστημα αξιών για να βγάλουμε πέρα τη
«μικροζωούλα» μας, αλλά μη μαγαρίζουμε τον Θεό ή την έννοιά του (για όσους
πιστεύουμε) με το να τον μεταβάλλουμε σε ρυθμιστή των διακρίσεων που έχουν
επινοήσει.