Διαφημίσεις, εαρινές και άλλες αλλεργίες

Κάθομαι και βλέπω τη γάτα μου, στο παράθυρο ν’ αλλάζει σχήματα, αδιόρατα το
σώμα της. Σαν να την διαπερνά ένα ρίγος, ένας μυστικός παλμός κι αρχίζει
υποδόρια μια απειροελάχιστη αλλαγή στον βελούδινό της όγκο, σαν κάτω απ’ τη
γούνα τη γυαλιστερή της να μετακινείται αργά ένα σφαιρίδιο βουβό απ’ την ουρά
περνάει τη ράχη, σκύβει και κατεβαίνει στην κοιλιά, χαϊδεύει το λαιμό και
ανεβαίνει στην κορφή του κεφαλιού για να πάρει πάλι τον δρόμο του γυρισμού.
Την παίρνω αγκαλιά, έχω καιρό που λείπω κι αφήνεται στα χέρια μου σαν μαλακό
ζεστό ζυμάρι, παίζει απέναντι ξεχασμένη η τηλεόραση, με κλειδωμένο ήχο. Ένα
κινούμενο χρωματιστό και λαμπερό πανί.

Περνάνε γρήγορα σαν τα νιάτα μου οι διαφημίσεις. Αυτοκίνητα, ουίσκι,
σοκολάτες, σερβιέτες, απορρυπαντικά, γιαούρτια, γάλατα, μέλια, μέλη ηλιοκαμένα
και σφιχτά, αφροί ξυρίσματος, πρόσωπα ξερά που ξεφλουδίζουν στο χρόνο κι
έρχεται η κρέμα μάγισσα και υδατώνει το δέρμα και του φέρνει πίσω όλη του τη
νιότη (ψέμα, ψέμα, ψέμα), καλαμποκέλαια, καφέδες της στιγμής,
φρεσκοκατεψυγμένες μπάμιες, μαλλιά βαμμένα, οπίσθια σφριγηλά, πάλι αυτοκίνητα,
πάμπερς κινητά. Κινητά έγχρωμα, κινητά με φωτογραφική μηχανή και τώρα κινητά
με κινηματογράφο. Κι εκεί σε μια διαφήμιση για κινητά με κινηματογράφο τον
είδα. Είναι ο Γιάννης Μπακογιαννόπουλος. Μου ‘πεσε η γάτα απ’ τα χέρια,
ενώθηκε η γούνα της με το πέλος της μοκέτας. Κανονικά θα ‘πρεπε να μη μου
κάνει καμία εντύπωση. Γιατί εμείς δηλαδή, οι θεατρίνοι (για να μην πω ηθοποιοί
και μας υποβιβάσω) έχουμε κάνει σχεδόν όλοι, ποιος λίγο ποιος πολύ, την
διαφήμιση μας; «Είναι πολλά τα λεφτά Άρη». Τότε τι ήτανε αυτό που με ξάφνιασε;
Αδυνατώ προς στιγμή να απαντήσω.

Θυμάμαι τα πρώτα χρόνια του «Ελεύθερου Θεάτρου». Πώς περιμέναμε μετά απ’ την
πρεμιέρα την γνώμη του για την παράσταση, πώς θαυμάζαμε την καθαρότητα της
ματιάς του, το αναλυτικό βάθος των παρατηρήσεών του, και ποτέ αυτό το βάθος να
μην στερεί το χιούμορ και την έμφυτη γλυκύτητά του.

Θυμήθηκα κι άλλα, κάτι βραδιές στο «Άλσος», την ταράτσα του Μηνά στην
Πατησίων, το «Φαντάζιο», ένα περιοδικό που διηύθυνε τότε και είχε πάρει κοντά
του ανθρώπους που δύσκολα τα χρόνια εκείνα θα μπορούσαν να δουλέψουν σ’ ένα
περιβάλλον τουλάχιστον εχθρικό. Θυμάμαι τον Τέλη, την Σούλα (κοντεύουν κιόλας
είκοσι χρόνια που έφυγε αλλά είναι βράδια που ακούω το γέλιο της να φωτίζει το
σκοτάδι), την Έλενα κι άλλους, άλλους πολλούς και πώς προσπαθούσαν μέσα απ’
αυτό το περιοδικό να βοηθήσουν όσους ύψωναν μια λίγο πιο δυνατή φωνή εκείνα τα
μεσοχούντια χρόνια.

Τελικά ένας άνθρωπος σαν τον Γιάννη Μπακογιαννόπουλο ό,τι και να διαφημίζει
εμένα κάτι άλλο (κι όχι το προϊόν) πιο προσωπικό θα μου θυμίζει. Δεν ξέρω αν
αυτό είναι καλό για την εταιρεία αλλά για όλους μας είναι καλύτερο. Είναι
παρηγοριά μεγάλη ένα πρόσωπο να είναι πιο δυνατό απ’ όλα τα προϊόντα που
αδηφάγα καταναλώνουμε. Άλλωστε κι ο Ρολάν Μπαρτ θυμάμαι κάποτε (και το θυμάμαι
γιατί ξέρω ότι τον Μπαρτ θα θυμήθηκε κι ο Γιάννης τις στιγμές του «να το κάνω;
Να μην το κάνω;»), ο Μπαρτ λοιπόν, διαφήμισε τσιγάρα. Ποιος θυμάται τη μάρκα.
Όλοι τον Μπαρτ θυμούνται…. Θυμάμαι ακόμα τον Κόρα στην Ασκληπιού, τη Φρίντα,
ουίσκι και γαρδένιες στον Τσιτσάνη…

…πήρα πάλι τη γάτα αγκαλιά μου. Την έσφιξα. Ένα ζεστό σαν κόμπος ανέβηκε στα
μάτια, το τσούξιμο και αυτό το αλμυρό που έρχεται πριν απ’ το δάκρυ. Ποιο
δάκρυ;; Αφού μου το ‘πε ο γιατρός: «Ποτέ το πρόσωπό σας κοντά στο τρίχωμα της
γάτας σας, κύριε Φασουλή. Ποτέ. Μεγάλη αλλεργία. Χειρότερη κι απ’ την εαρινή».