Ο τέλειος σύντροφος

Υπάρχει ο τέλειος σύντροφος και πώς κανείς μπορεί να τον βρει; Με τύχη,
ένστικτο και σωστές μουσικές επιλογές. Όταν ανακαλύψει πως δεν υπάρχει άλλος
σαν αυτόν, σημαίνει ότι τον βρήκε.

«Guero» Beck (Universal)

«Σουρεαλιστικό; Ίσως, αλλά πάντα με ανεβάζει μια βόλτα στην εξοχή…», ο Μπεκ επιστρέφει ως Guero σε μυστική αποστολή

Είναι πάντα το αουτσάιντερ και κάθε φορά κερδίζει την κούρσα. Σαν να ποντάρεις
μονίμως στην έκπληξη και η έκπληξη να «βγαίνει». Κάντε το τεστ «Μπεκ» και αν
κάποιος σας πει πως είναι «φαν» του, κάντε τον φίλο. Θα είναι πιστός, θα είναι
απρόβλεπτος (με την καλή έννοια, ε;) και μόνιμα ερωτευμένος. Τι φίλο;
Παντρευτείτε τον!

Αλλά είναι παντρεμένος. Με την αδελφή τού Τζιοβάνι Ρίμπιζι, την ηθοποιό επίσης
Μελίσα Ρίμπιζι, με την οποία απέκτησε πρόσφατα γιο, τον Κόσιμο (όνομα
προσφιλές στους κύκλους των Σαϊεντολόγων, στους οποίους ανήκει η σύζυγος). Με
τις εξελίξεις στο σπίτι να τρέχουν, ο Μπεκ δούλευε φανατικά για έναν χρόνο.
Στο τέλος, τις δύσκολες ημέρες των μεγάλων αποφάσεων, βρέθηκε με 60 κομμάτια
στα χέρια. Τι να κρατήσει, τι να πετάξει, τι να φυλάξει στον σκληρό δίσκο. Για
πρώτη φορά μετά το ιδανικό εκείνο «Odelay» (οι εποχές του Loser, βλέπετε,
είναι ήδη αρχαία ιστορία) ξαναμπαίνει στο στούντιο με τους Dust Brothers, τα
τρομερά παιδιά της παραγωγής και για ακόμη μία φορά βουτάει στην παράνοια της
εποχής μας. Το σκηνικό έχει στηθεί για να ξαναπαιχτεί φρεσκαρισμένο το
«Odelay», όμως ο Μπεκ διαλέγει και πάλι άλλο δρόμο. Πώς έκανε ο Ντίλαν; Έτσι
(δεν τον είπαν τυχαία διάδοχό του).

Εκεί που παραδίδεται άνευ όρων στη φολκ, εκεί τον βλέπεις να δοκιμάζει λάτιν
κιθάρες. Και πιο κάτω, φανκ ρυθμό που θα ζήλευαν οι Parliaments. Ίσες
αποστάσεις από όλους. Μέσα σε όλα. Οι άγριες γειτονιές του Λος Άντζελες
συναντούν την αβάν γκαρντ, οικογενειακή υπόθεση (και ο παππούς εικαστικός και
η μαμά καλλιτέχνις) στις προσωπικές του αναζητήσεις. Guero θα πει «λευκός»
στην αργκό του LA, ένας λευκός όμως που νιώθει σαν στο σπίτι του, είτε γύρω
του κάνουν χαρντ-ροκ πάρτι οι φαν των ΖΖ Top είτε ραπάρουν οι κολλητοί των Wu
Tang Clan είτε τραγουδάνε με κιθάρες γύρω από τις φωτιές οι επίγονοι των
Carter Family είτε σπινάρει ο ντιτζέι στο επόμενο πάρτι που ξημερώνει. «Πάμε
στου Κάπτεν Κορκ, έχουν την καινούργια κασέτα του Yanni!», λέει στο τέλος τού
Guero. Μην ξεχάσω, στα προσόντα του για παρέα έχει ακριβώς το χιούμορ που μας
αρέσει.

«Want Two» Rufus Wainwright (Geffen)

Σαν να κατέβηκε από άλλον πλανήτη, «μεσσίας της τραγιουδοποιίας», ένας «Gay
Messiah», αγαπημένη εικόνα στους φακούς των φωτογράφων και των συμβόλων της
μουσικής. Μοιάζει ταγμένος σε μια ιδέα, παραδομένος στις αισθήσεις, δραπέτης
της βικτοριανής εποχής στα αόρατα κανάλια του i-pod. Χάρη στον Ρούφους
Γέινραϊτ, που ποζάρει στο εξώφυλλο του άλμπουμ «Want Two» σαν την κυρία του
Σαλό στον πίνακα του Τζον Γουίλιαμ Γουότερχάουζ, το alt-rock συναντά το μπαρόκ
σε έναν κόσμο με ανοιχτά μυαλά και δημοκρατικές πεποιθήσεις. Στα 13 του
έστειλε το πρώτο του τραγούδι κατευθείαν για βραβείο στα καναδικά Γκράμις,
άκουγε σχεδόν μανιακά για ένα διάστημα Βέρντι και το 6λεπτο «Agnus Dei», σαν
λειτουργία με βιολιά, που αρχίζει το άλμπουμ, δεν προετοιμάζει σε τίποτε για
όσα θα ακολουθήσουν. Μπαλάντες στο πιάνο, φυσαρμόνικα και εκλεκτές συγγένειες
στο πιο ποιητικό, βιωματικό και από καρδιάς κυνήγι φαντασμάτων που έφθασε στ’
αυτιά μας τελευταία.

«Landed» Peter Walker (Hitch Hyke)

Παίζοντας πιάνο – όλοι έπαιζαν στην οικογένεια – είπε να δοκιμάσει λίγο την
κιθάρα και από εκεί να πεταχτεί στο ροκ, το οποίο είχε και στην εφηβεία
επισκεφθεί ως φαν των Dead Kennedys, ο Πίτερ Γουόκερ. Όταν προσγειώθηκε
αργότερα στο «Landed», το ταλέντο του είχε τακτοποιήσει τα πράγματα σε
ξεκάθαρες ροκ φωτισμένες φόρμες, κάτι σαν «πολαρόιντ» όπως είπε, για να τις
ακούς. Με συνοδεία μουσικών του Μπεκ, των REM και των Wilco (βάλτε με τον νου,
τώρα), ο Γουόκερ αφήνει πίσω ιδρωμένους δήθεν αστέρες, κόβει δρόμο και μας
βγάζει σε μια τετ-α-τετ πρόσκληση σε δείπνο. Εκεί στο Σαν Φρανσίσκο όπου
συχνάζει, μαζεύονται και λένε ακόμη ιστορίες για απίθανα πράγματα που
συμβαίνουν στον κόσμο ο Γουόκερ και οι φίλοι του, τιμώντας την παράδοση των
αφηγητών τραγουδοποιών, στη μεγάλη αυλή του Μπομπ Ντίλαν. Μια φορά κι έναν
καιρό, αρχίζει ο Γουόκερ, είχα σκαρφαλώσει στην κορυφή ενός βουνού και έβλεπα
τα πράγματα, όπως θα σας τα αφηγηθώ παρακάτω.

Σκόρδα στα μάτια σας!..

«Salt For Zombies», The Fuzztones (Hitch-Hyke)

… Αλλά και το αλάτι καλό είναι. H «συμμορία» του Ρούντι Προτρούντι βάζει τις
κιθάρες στις πρίζες και ζωντανεύει ύστερα από 13 (φτου, γρουσουζιά!) χρόνια
δισκογραφικής σιωπής. Ροκ εν ρολ από την κατάψυξη στη φωτιά, ένα πανδαιμόνιο
από εξωφρενικές ηλεκτρικές δυνάμεις που ξεπατικώνουν τα « γκαραζιέρικα»
κομμάτια των 60ς (όταν δεν τα διασκευάζουν), υποδέχονται τον μεγαλειότατο Σκάι
Σάξον των Seeds που τραγουδάει το Get Naked και συναρπάζουν τα πλήθη με την
ακαταμάχητη Fuzztones στάση τους στα πράγματα. Εν ολίγους, «μαστ» εν όψει
συναυλιακού ραντεβού στον «διαστημικό» σταθμό της Λιοσίων (στάση Αττική) στις
16 τρέχοντος.