Οι επιμένοντες…

Τους θαυμάζω. Όλους αυτούς τους θιάσους, τους… θεωρούμενους
επιχορηγούμενους, αλλά που δεν τους δίνει το υπουργείο Πολιτισμού τα λεφτά της
επιχορήγησης. Και που εντούτοις συνεχίζουν – επιμένουν να συνεχίζουν, έχουν το
σθένος να συνεχίζουν – να εφαρμόζουν το πρόγραμμά τους. Διότι υπάρχουν και
κάποιοι που έχουν αναδιπλωθεί και φυτοζωούν. Σου λένε «έλλειψη χρημάτων, στάση
εμπορίου». «Δεν μας δίνετε λεφτά; Ανεβάζουμε όπως όπως μια παράσταση και ώς
εκεί». Υπάρχουν όμως κι άλλοι που κατά γράμμα τηρούν τα υπεσχημένα. Με κάποιες
«αβαρίες», ίσως, στο κόστος των παραστάσεων – φτηνά σκηνικά και κοστούμια,
ολιγομελείς διανομές… – που φαίνονται πια, αλλά τι να πεις όταν ξέρεις την
κατάσταση, θλίβεσαι μόνο.

… και το φυτώριο

Ανάμεσα στους επιμένοντες και το «Θέατρο του Νότου» του Γιάννη Χουβαρδά. Δεν
είναι μόνον ότι τηρεί τα «υπεσχημένα». Είναι ότι στα δεκατέσσερα χρόνια της
ζωής του, από το 1991, έχει δημιουργήσει συστηματικά – με περίσκεψη, πολλή
δουλειά και επιμονή – ένα φόρουμ, όπου εκφράζονται οι σύγχρονες τάσεις του
θεάτρου, παρουσιάζονται άγνωστοί μας συγγραφείς, μάς έγιναν γνωστοί ξένοι
σημαντικοί σκηνοθέτες όπως ο Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς, γίνονται νέες προτάσεις,
πραγματοποιούνται συνεργασίες με ξένους θεατρικούς φορείς, ξεκίνησαν οι
συμπαραγωγές με άλλους επιχορηγούμενους… Και ταυτόχρονα – το σημαντικότερο
ίσως – έχει δημιουργήσει ένα φυτώριο από το οποίο όλο και ξεπηδούν νέα πρόσωπα
που θα παίξουν ρόλο στο θέατρό μας: σκηνοθέτες, μεταφραστές, σκηνογράφοι,
φωτιστές και – βέβαια – ηθοποιοί. Τάλαντα με το τσουβάλι! Έτσι κι ακουστεί
στην πιάτσα κάτι καλό για κάποιον νέο ηθοποιό, στο «Αμόρε» θα τον δεις την
επόμενη σεζόν. Για να παίξει ρόλους και να εξελιχθεί. E, αν δεν είναι άκρως
σημαντικό αυτό, τότε ποιο είναι;