ANAΛΩΣIMA Eύθραυστα σύνορα

Τα «Γυάλινα σύνορα», τίτλος του πρώτου βιβλίου της Λευκής Μολφέση στα
ελληνικά, ήταν τα γυαλιά. Τα γυαλιά οράσεως. Αυτά που φορούσαν οι μεγάλοι όταν
εκείνη ήταν μικρή, ασπίδα και βιτρίνα, σύνορο των ηλικιών, σύνορο της
κατανόησης. Γιατί δεν τους καταλαβαίνεις τους μεγάλους, όσο κι αν τους αγαπάς
και το θέλεις διακαώς να τους καταλάβεις, και δεν μπορείς να εισχωρήσεις στον
κόσμο τους. Γυάλινα σύνορα τη χώριζαν από τους αγαπη-μένους της, τη γενιά του
πολέμου και του εμφυλίου κι όλων των μετέπειτα περιπε-τειών, αλλά στο γυαλί
εκείνο ακούμπησε το χέρι. Ένας από τους ήρωες της – του βιβλίου – ήταν ο
Λεωνίδας Κύρκος, ο θείος της, κι είχε μια τόσο τρυφερή εικόνα του εκεί, όχι
απολιτική όμως, ίσως συμπληρωματική της υπόλοιπης δημόσιας εικόνας του. Ο
αγώνας που έδωσε η γενιά εκείνη καθόρισε την επόμενη στα βιώματα και στην
εσωτερική της πορεία με τρόπο που ακόμα δεν έχει εντελώς αναλυθεί. Πέρα από
την ήττα και τα λάθη υπήρχε ο ενθουσιασμός των ανθρώπων, η απογοήτευσή τους, η
καταδίωξη και η προσπάθεια να ζήσουν οι οικογένειες, να μεγαλώσουν τα παιδιά,
παρ’ όλ’ αυτά να ξεφύγουν να προσαρμοστούν. Μια ήπειρος ολόκληρη ακόμα
ανεξερεύνητη, για όποιον θα ενδιαφερόταν, η παιδική ηλικία και η ενηλικίωση
των βλαστών εκείνης της ήττας. Εκείνο το βιβλίο προσπαθούσε, έριχνε μερικές
πινελιές. Κατά κάποιο τρόπο αυτά τα παιδιά, που είναι τώρα γύρω στα πενήντα
είναι ακόμα παιδιά, γιατί δεν έχουν όλα ξεπεραστεί από την παιδική ηλικία
τους. Ξεχαστεί ναι, ξεπεραστεί όχι. H Λευκή Μολφέση σκοτώθηκε την Πέμπτη με
μια μοτοσυκλέτα στον Πειραιά. Και δεν της άρεσαν οι μοτοσυκλέτες καν. Τόσο
ξαφνικά και άδικα και με την ήπειρο ανεξερεύνητη ακόμα. H ειρηνική
καθημερινότητά μας κρύβει ασύλληπτη βία.