…στον «Σκούφια»

Εδώ και καιρό, κάτι γίνεται στα Πετράλωνα. Είναι η καρδιά των ταβερνείων με
γαστρονομικό ενδιαφέρον. Μέσα σε λίγα τετράγωνα στεγάζονται διάφορα αγαπητά
στο κοινό μαγαζιά, όπως η «Χρύσα», το «Μονοπώλιο», ο «Θεραπευτής», ο «Chez
Lucien», ο «Οικονόμου». Το αντικείμενο της σημερινής εξόδου, ο «Σκούφιας»: η
ταβέρνα για την οποία «μιλάει όλη η Αθήνα», όπως μας ενημέρωσε συνάδελφός μου
καθώς, τρία λεπτά αργότερα, με τον χαρακτηριστικό αναλυτικό του τρόπο, έλεγε
με απόλυτη σαφήνεια (δοκιμάζοντας το πέμπτο πιάτο της βραδιάς) «ψάχνω να βρω
τη γεύση».

Ο «Σκούφιας» είναι μια απλή ταβέρνα η οποία έχει, για κάποιον λόγο, κερδίσει
την κουλτουριάρικη καρδιά της Αθήνας. Ο χώρος είναι μικρός και παλιός, με
πέτρινους τοίχους και αέρα από την ξεχασμένη εποχή που οι ταβέρνες ήταν
γεμάτες κάθε βράδυ. Θέρμανση κεντρική δεν υπάρχει κι έτσι, μέχρι να φτάσεις
στο τραπέζι σου η πορεία μοιάζει με δρόμο μετ’ εμποδίων. Πρέπει να στριμωχθείς
ανάμεσα στα κοντινά τοποθετημένα τραπέζια, στις σόμπες αερίου και στα
ηλεκτρικά καλοριφέρ. Το μενού είναι ένα χειρόγραφο μέσα σε τετράδιο του
Δημοτικού – αυτά τα μπλε με το μαλακό εξώφυλλο. Το σέρβις είναι σχετικά
γρήγορο. Ο θόρυβος αρκετός. Κάποια στιγμή συμπληρώνεται από τους πλανόδιους
μουσικούς που έρχονται μέσα θες δεν θες και αναγκάζουν τους πελάτες να μασάνε
με τον ρυθμό τού ακορντεόν.

Το φαγητό είναι απλό, με ελληνική ταβερνίσια… τσαχπινιά. Δηλαδή: τα χόρτα
δεν είναι απλά χόρτα, αλλά χόρτα (βρασμένα) με τριμμένη ντομάτα και κρεμμύδι
από πάνω, για το «κάτι έξτρα» που μπορεί να βοηθήσει την ταβέρνα να ξεχωρίζει.
(Το δικό μου δίλημμα είναι εάν θέλω αυτό το «κάτι έξτρα» από μια ταβέρνα ή εάν
προτιμώ κλασικό φαγητό με εξαιρετική εκτέλεση). H πατατοσαλάτα δεν είναι μια
«κοινή», αλλά έχει την προσθήκη του πορτοκαλιού. Παρά τη γευστική πινελιά,
ξέχασαν να βάλουν αλάτι κι έτσι ήταν λίγο άτονη. H πίτα Καισαρείας θέλει
γενναιόδωρο χέρι για να βγει ζουμερή και λαχταριστή. Σίγουρα τα αρμένικα
κεμπαμπτζήδικα την καταφέρουν καλύτερα. Εδώ ήταν πολύ τραγανή και αλμυρή και
ολίγον λιπαρή. Τα ρεβίθια με μανιτάρια, ένα αριστούργημα της επαρχιακής μας
κουζίνας, ψηφίστηκε από εμάς σαν άγευστο, τα μανιτάρια σχεδόν ανύπαρκτα, όπως
και το αλάτι. Τα καλύτερα απ’ όλα όσα δοκιμάσαμε ήταν η χορτόπιτα και οι
πατάτες τηγανητές, που είναι χειροκομμένες παρ’ όλο που δεν θυμίζουν τις
χρυσαφένιες, τέλειες πατάτες της Κρήτης, τις οποίες αναφέρω μόνο και μόνο
επειδή αρκετά από τα φαγητά στον «Σκούφια» έχουν κρητικές ρίζες.

Δοκιμάσαμε δύο κυρίως πιάτα. Ο «Σκούφιας» είναι γνωστός για το κότσι του, ένα
μεγάλο κομμάτι κρέας ψημένο μέχρι να λειώσει και να βγαίνει σαν κρέμα με το
κουτάλι από το κόκαλο. H όλη φανφάρα θα άξιζε εάν κάποιος είχε κουνήσει λιγάκι
την αλατιέρα για να το νοστιμέψει παραπάνω. Πήραμε επίσης ένα πιάτο με
γουρουνόπουλο και πιλάφι, το οποίο μας φάνηκε ουδέτερο.

Για γλυκό τελειώσαμε με μια πλούσια και… αχανή σφακιανή πίτα, η οποία ήταν
νόστιμη. Δεν θα βγάλω το σκουφάκι μου για να συγχαρώ τη μαγειρική του
«Σκούφια», μόνο και μόνο επειδή έχω φάει καλύτερα σε αρκετές ταβέρνες χωρίς να
είναι κουλτουριάρικες. Είναι φθηνός, βέβαια, και αυτό είναι προνόμιο στις
ημέρες μας – και παρ’ όλη την γκρίνια (μου) περάσαμε πολύ ωραία, διότι ύστερα
από τόσες και τόσες εκστρατείες στα «καλά» της αθηναϊκής εστίασης είναι
ευχάριστο πότε πότε να χαλαρώσουμε σε μια ταβερνούλα.

«Ο Σκούφιας»: Τρώων 63, Άνω Πετράλωνα, τηλ.: 210-3412.210