ANAΛΩΣIMA Bαθιές ανάσες

Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν… παράμ παπάμ. Το εμβατήριο με συνοδεύει
καθημερινά, χρειάζεται για υπόκρουση, επεξήγηση και εμψύχωση στο πρωινό
πέρασμα από το Πεδίον του Άρεως. Αγωνιστικό φρόνημα και ήθος ακμαίο. Γιατί
εκεί, στο Πεδίον της… μάχης, τα νικημένα δέντρα στέκουν ακόμα με τις κορυφές
τους να σέρνονται στο χώμα και τις ρίζες τις πελώριες να ατενίζουν ψηλά, με
ικετευ-τικές, παγωμένες «χειρο-νομίες». Πεύκα και ευκάλυπτοι, κέδροι και
κυπαρίσσια, γυρισμένα ανάποδα, άσεμνα, δυστυχισμένα, παραδομένα και ανίσχυρα.
Δρομάκια φραγμένα, παγκάκια τσακισμένα από το βάρος τους, κιόσκια σακατεμένα.
Αλλά οι ρίζες είναι το πιο μακάβριο, που μοιάζουν με υψωμένα χέρια και,
σιωπηλά, κραυγάζουν. Και τι ήταν των εχθρών τα φουσάτα; Ένας νοτιάς, μισή μέρα
όλη κι όλη. Εχθρός, που δεν τον περιμένουν εξοπλισμοί και στρατηγοί και όπλα
με τις προμήθειές τους και παράσημα και γαλόνια και πειθαρχημένοι στρατιώτες.
Δύο κουρασμένοι κηπουροί με ένα αργοκίνητο όχημα, μαζεύουν εδώ και μέρες λίγα
λίγα τα κλαριά. Δεν περνάνε αυτοκίνητα από τους δρόμους, δεν χρειάζεται
βιασύνη. Κόβουν μια φέτα έλατο εκεί, παραμερίζουν λίγο κορμό… Οι τομές που
φτιάχνει το πριόνι μένουν κόκκινες, λες κι έχει αίμα μέσα το ξύλο. Σωριάζουν
πάνω τους σωρούς τα φύλλα, που θα περιμένουν να μαραθούν. Μαζεύονται οι
συνταξιούχοι γύρω και κάθονται και παίρνουν βαθιές ανάσες. Μα τι κάνουν;…
Έκλεισαν και τα μάτια τους. Πλησιάζω και με τυλίγει μυρωδιά δάσους τόσο βαθιά,
τόσο πυκνή, σαν να βρεθήκαμε σε βουνό ξαφνικά, κάτω από έλατα μετά τη βροχή,
σαν να μας τραβάνε νεράιδες σε πηγές και να μας χαϊδεύει η απεραντοσύνη. Ξεχνώ
κι εγώ την γκρίνια για τη φροντίδα που δεν θα έρθει, για τη μοιρολατρία της
αθηναϊκής φύσης, κλείνω τα μάτια κι ανασαίνω βαθιά.