Mεταγλωττίσεις: «H Ωραία του ’60»

Ήταν λίγο πιο μικρή; Λίγο πιο μεγάλη; Δεν είμαι σίγουρος, πάντως τη θυμάμαι
στη σχολή, στο «εντευκτήριο» (έτσι λέγαμε τότε το «χώρος καπνιζόντων»),
μπροστά στον καθρέφτη να ξαίνει τα μαλλιά με μια πορτοκαλί θεόρατη τσατσάρα. H
σχολή του Εθνικού ήταν ακόμα στη Μενάνδρου, πίσω κολλητά από το κτίριο του
θεάτρου σαν ένα ογκίδιο της σκηνής. (Καλοήθες; Κακόηθες; Τόσα χρόνια και δεν
έχει βγει ακόμα η ιστολογική. Αλλά θα μου πεις, μετά τόσον καιρό, αν ήταν κάτι
κακό δεν θα φαινότανε; Ή μήπως φάνηκε και μου το κρύβετε;). Τη θυμάμαι λοιπόν
στο εντευκτήριο μαζί με όλους τους τότε μέλλοντες, και τώρα νυν, ηθοποιούς και
μερικούς τέως, γιατί πολλοί από εμάς κάπου ήδη, καλώς ή κακώς, το παρατήσανε
το «επάγγελμα» να το πω έτσι να ησυχάσω. Μια ψηλή κοπελάρα, γύρω στα είκοσι,
με μίνι, μόλις είχαν φορεθεί (τέλος ’60) σε χρώμα (τώρα το λένε φλούο και τότε
φωσφοριζέ) πράσινο-παπαγαλί η φούστα, κίτρινο-θειάφι η κάλτσα, η μπλούζα και
το παπούτσι πάλι πράσινο να δένει με τη φουστίτσα ασορτί. Την είδε η Κυρία
Χαλκούση πρασινοκίτρινη (ζήλεψε τα ανθισμένα νιάτα και «της την είπε» της
μαθήτριας (τότε θα το λέγαμε «της το είπε της μαθητρίας».

– Αααα, βρε καλώς την Μπι Πι!

Και όντως το θύμιζε το βενζινάδικο όχι μόνο στα χρώματα, αλλά κι… έτοιμη να
εκραγεί με όλα της τα καύσιμα το πουλάκι μου.

Την είδα προχθές έξω από ένα στούντιο για μεταγλωττίσεις.

– Βρε Σταμάτη μου… Κι άρχισε, τα «θυμάσαι;» και «θυμάσαι;». Πώς δεν
θυμόμουνα, κάνω και τίποτ’ άλλο…

… και μετά τα

– Τι γίνεσαι; Μαθαίνω… Σε βλέπω, σε διαβάζω… και… E, τα δικά μου τα
ξέρεις, καλά, όλα καλά, μόνο που να, βρε Σταμάτη μου, δεν το μπορώ το που
μεγαλώνω. Δεν το μπορώ. Και κάνω τα πάντα . Εκείνο που «με φτιάχνει», όχι,
συγγνώμη, εκείνο που με ζωογονεί είναι τα νιάτα, Σταμάτη μου, τα νιάτα. Βγαίνω
τώρα μ’ ένα μικρό, αχ ξανανιώνω, ξανανιώνω. Μόνο που ξέρεις έχουμε δυσκολίες.
Άλλη γλώσσα, Σταμάτη μου, άλλη γλώσσα. Να, προχτές, το είδα που ζήλευε και
πήγα να του το πω έτσι λίγο ποιητικά, να πούμε «φευγάτα», ήθελα να κάνω την
«Προχώ».

– Τι είναι το «Προχώ»;

– Συντομογραφία τού προχωρημένη. Ήθελα να κάνω την «Προχώ» και του λέω: η
ζήλεια αγόρι μου, του λέω, απλώνει μέσα σου σαν το μελάνι στο στυπόχαρτο.

– Στυπόχαρτο; (Μου λέει)

– Ναι;

– Τι είναι στυπόχαρτο;… Κατάλαβες, Σταμάτη μου, δεν ήξερε τι είναι το
στυπόχαρτο το «Κνο».

– Τι είναι το «Κνο»;

– Συντομογραφία του «τεκνό». Γι’ αυτό σου λέω, Σταμάτη μου, τις καινούργιες
λέξεις, όσες και να ‘ναι, όποιες και να ‘ναι, δεν τις φοβάμαι. Τις μαθαίνω,
δεν κωλώνω. Αυτό που με τρώει είναι ποιες από τις παλιές πρέπει να ξεχάσω.
Γιατί αυτές με προδίδουν. Αυτές με δίνουνε. Πες μου ποιες να ξεχάσω απ’ τις
παλιές Σταμάτη μου; Ποιες;

… Και μπήκε στο στούντιο να μεταγλωττίσει ένα βραζιλιάνικο…