Aπ’ έξω κούκλα…

Μπορεί ο έρωτας να τους κάνει να υποφέρουν, αλλά εμείς αυτό που καταλαβαίνουμε είναι ότι περνάμε ζάχαρη σε μακρινά νησιά όπου έχει πάντα καλοκαίρι

Στην προσπάθειά τους να έχουν υψηλής αισθητικής εικόνες τα περισσότερα σίριαλ
υποτάσσουν το σενάριο στο ντεκόρ και στην κοκεταρία των πρωταγωνιστριών. Σε
ορισμένες περιπτώσεις οι σκηνές θυμίζουν εκείνες τις χολιγουντιανές
υπερπαραγωγές στις οποίες για να μη χαλάσει η ατμόσφαιρα του παραμυθιού η
πρωταγωνίστρια κοιμόταν με τις ψεύτικες βλεφαρίδες και τις μπούκλες
ατσαλάκωτες.

H αισθητική έκτοτε εξελίχθηκε, το αθέατο μακιγιάζ κάνει θαύματα, όσο
για τα σκηνικά προσπαθούν να υπηρετούν το σενάριο χωρίς να προσβάλλουν
βασικούς κανόνες αισθητικής. Άλλωστε υπάρχει και ένα είδος σύμβασης μεταξύ
οθόνης και τηλεθεατή, καθώς η πρώτη οφείλει να δίνει ωραιοποιημένη την εικόνα
της πραγματικότητας. Μέχρι ενός σημείου.

Βλέπουμε όμως σειρές οι οποίες, προκειμένου να υπηρετήσουν την αισθητική,
χάνουν την αίσθηση της ιστορίας που αφηγούνται. Για παράδειγμα το «Έτσι
ξαφνικά».

Γυρισμένο εξ ολοκλήρου καλοκαίρι. Ήλιος καυτός, θάλασσες γαλανές,
σαγιονάρες και δροσερά φουστανάκια. Πολύ τουριστική η ατμόσφαιρα. Χειμώνας δεν
υπάρχει, παρ’ όλο που υποτίθεται ότι η ιστορία έχει διάρκεια στον χρόνο. Ο
σύζυγος-Μαρκουλάκης, για παράδειγμα, βρέθηκε στη φυλακή καταδικασμένος για
φόνο. Έστω και «εξ αμελείας» τα έξι χρονάκια τα θες. Σε όλη τη διάρκεια της
φυλάκισής του το καλοκαίρι δεν φεύγει από το νησί. Εκεί στα Κύθηρα ζουν όλοι
σε ατμοσφαιρικά σπίτια, με αυλές και θέα τα ωραία τοπία του νησιού.

Οι ήρωες έχουν σίγουρα την τύχη να είναι απαλλαγμένοι από τα καθημερινά
προβλήματα του κόσμου. Ειδικώς η Άννα, το κεντρικό γυναικείο πρόσωπο, μπορεί
να ταλαιπωρήθηκε από σύζυγο που την εγκατέλειψε έγκυο μέσα στη βροχή, από
κουνιάδο που τη βίασε, αλλά η υπόλοιπη ζωή της ζάχαρη.

Έχει εγκατασταθεί σε ωραίο νησιώτικο περιβάλλον, σε γλυκούτσικο σπιτάκι με την
αυλή του, κάθε άλλο παρά σκοτώνεται στη δουλειά, υποαπασχολείται με
καλλιτεχνικές δραστηριότητες – κάνει τη σκηνοθέτιδα σε τοπική πολιτιστική
ομάδα. Απορεί κανείς πού βρίσκει τα προς το ζην, έχοντας μάλιστα και μια
κορούλα, και ευκόλως συμπεραίνει πως ανήκει στα καλομαθημένα κορίτσια, που
έχουν πάντα το «αποκούμπι» τους και αυτό θεωρούσαν προφανώς και τον σύζυγο. H
επιχείρηση του συζύγου και αυτή πολύ μοδάτη, είναι μεγαλοεισαγωγέας ακριβών
ρούχων, τρέχει ρολόι παρ’ ότι αυτός βρίσκεται στη φυλακή. Και όταν βγαίνει,
τον περιμένει το ίδιο ανθηρή, όπως όταν την άφησε. Προφανώς οι κεντρικοί ήρωες
πρέπει να μείνουν ευκατάστατοι.

Ο γοητευτικός γιατρός, σύντροφος για λίγο της Άννας, κόβει τις φλέβες
του για χάρη της. Την ίδια αγάπησε, το παιδί της λάτρεψε κι εκείνο για πατέρα
του τον είχε και όλα αυτά, χωρίς κανένα πρόβλημα. Και παραγγελία να ήταν ο
ιδανικός εραστής, ένα ψεγάδι θα το ‘χε. E, ο γιατρός δεν έχει κανένα. Ωραίος,
ευκατάστατος, πονετικός, καλός φίλος, συμπαραστέκεται στο φιλικό ζευγάρι που
αντιμετωπίζει προβλήματα.

Και εκείνη ασυγκίνητη. Παγωμένη. Περιφέρεται με τη δυστυχία ζωγραφισμένη στο
πρόσωπο, χαμόγελο δεν χαράζει τα χείλη της.

Οι παραστρατημένοι σύζυγοι του σίριαλ έχουν τις ίδιες συμπεριφορές.
Ζητούν συγγνώμη στέλνοντας λιλιά στις κυρίες. Ο πιο φτωχός, ο σύζυγος της
φίλης, υποπέσας στο αμάρτημα των ναρκωτικών, ανανήφει σε μοναστήρι του νησιού
και στέλνει κολιέ φτιαγμένο από κοχυλάκια που μάζεψε με τα χέρια του.
Συγκίνηση! Ο πιο ευκατάστατος, ο της Άννας, αγοράζει ασημένιο περίτεχνο
βραχιόλι και το στέλνει ανωνύμως.

Κάπως έτσι δεν δείχνουν την εκτίμησή τους οι άνδρες; Προσφέροντας στολίδια.
Κάπως έτσι δεν συγχωρούν και οι γυναίκες; Με υλικά ανταλλάγματα-απόδειξη
συναισθημάτων.

Φρίκη!

Σαπουνοπερικό παραμύθι

Παραπαίει μεταξύ σαπουνόπερας και κοινωνικού δράματος το «Έτσι ξαφνικά»,
που ξεκίνησε δίνοντας την αίσθηση ότι θα αγγίξει ευαίσθητες πτυχές της
γυναικείας ψυχοσύνθεσης, ιδίως εκείνες που αφορούν τη σχέση με τους άνδρες,
εκείνες που τη θυματοποιούν. Εν τέλει παρακολουθούμε αργόσυρτα πλάνα
τουριστικής αισθητικής, παραλίες, θάλασσες, σοκάκια και μαγαζάκια. Όσο για τη
φεμινιστική «πινελιά» – αργοπορημένος εγχώριος φεμινισμός της μεταπολίτευσης
-, γίνεται ένα είδος άλλοθι για να μοιάζει σύγχρονο ένα λουσάτο παραμύθι, με
ερωτικά δράματα που ζουν κυρίες εκτός πραγματικότητας, με ένα και μοναδικό
κέντρο της ζωής τους, τον σύζυγο-αφέντη τους, στον οποίο είναι αφοσιωμένες σαν
κάθε καλοαναθρεμμένο κορίτσι με ανάγκες.