Mάρτυς μου… η δημοσκόπηση

Οι μετρήσεις λένε πως πέφτει η δημοτικότητα του Αρχιεπισκόπου. Από πότε το
μιντιακό τελετουργικό, που καθιέρωσαν οι σύγχρονες δημοκρατίες των μεγάλων
αγορών, οι οποίες θέλουν να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή τη «θερμοκρασία» των
ψηφοφόρων για να κάνουν τους οικονομικούς και πολιτικούς σχεδιασμούς τους,
γίνεται αποδεκτό από την Ιεραρχία και τους πιστούς;

Στο κάτω κάτω, οι πολιτικοί είναι αιρετοί, εκλέγονται με την ψήφο του λαού.
Στην εκλογή του Αρχιεπισκόπου ουδεμία ανάμειξη έχει ο λαός. Μόνο την πίστη
διαθέτει. Μια πίστη που «εξαργυρώνεται», όπως φαίνεται, με θέσεις εξουσίας και
μεγάλες «ιερές» περιουσίες.

Το γνωρίζαμε. Κανένα μυστικό σε αυτό το «ευλογημένο» αλισβερίσι. Μόνο η ανάγκη
του σύγχρονου ανθρώπου ν’ ακουμπήσει τουλάχιστον σε μια μεταφυσική,
αδιαμφισβήτητη δύναμη, διαμόρφωνε αυτήν τη συνειδητή πλάνη: πως τα ράσα
μεσολαβούν με την εξ ορισμού αγιοσύνη τους για να κερδίσουμε τη μετά θάνατον
γαλήνη και ευτυχία. Οι εκπρόσωποι του Θεού υποτίθεται πως έχουν χρέος
να καθοδηγούν, να παρηγορούν και να γαληνεύουν. Μερικοί τουλάχιστον το
πιστεύουν. Άλλοι πάλι προτιμούν να κρατούν πιο άμεση σχέση με τα θεία, να
προσεύχονται αυτοπροσώπως και το δέος να το ορίζει η ψυχή, η αγωγή και ο
πολιτισμός τους.

Όπως κι αν έχει, η ανάγκη παρέμεινε κυρίαρχη και διογκώθηκε απέναντι σε μια
αυξανόμενη παρακμή της πολιτικής φρόνησης. H τεχνολογία της τηλεόρασης
αναδιαμόρφωσε ταυτοχρόνως και τους όρους τής πραγματικότητας και στη θέση της
μεταφυσικής ευαισθησίας επικράτησε η επιθυμία της αμεσότητας, του
αυτοματισμού, της ταχύτητας.

Γοητευτικά στοιχεία, ωστόσο, από τα οποία δεν θέλησε να υστερήσει η Εκκλησία
με τον πολύ επικοινωνιακό της Αρχιεπίσκοπο, που προφανώς είδε στο τηλεοπτικό
μέσο την αμεσότητα και τον αυτοματισμό στη διάδοση των «θρησκευτικών» του
λόγων. Ταχύτητα και μαζικότητα ήταν οι νέοι όροι για τη διάδοση του «λόγου του
Θεού».

Εδώ έγινε το πρώτο μπέρδεμα, μια και «ο λόγος του Θεού» συνδυάστηκε ή και
ταυτίστηκε με τον πολιτικό λόγο του εκπροσώπου του, ενώ η λάμψη των προβολέων
προσέδιδε κοσμική γοητεία στο πρόσωπό του. Μόνο που το μιντιακό «παιχνίδι» της
διαφάνειας κάθε άλλο παρά έχει σχέση με το «φως» της Ορθοδοξίας. Το ένα
σκληρό, άγριο, επιθετικό, το άλλο γλυκό, της ψυχής, παρηγορητικό. Το πρώτο
επιβάλλει τους όρους του και η μαζικότητα που προσφέρει, η ηλεκτρική,
γαλακτώδης λάμψη του τηλεοπτικού προβολέα είναι απαιτητική και κανιβαλική.
Ξετρυπώνει τα ανθρώπινα πάθη και τρέφεται από αυτά, δεν έχει έλεος, έχει
κυνισμό, δεν παρηγορεί, ωστόσο διασκεδάζει, αυτή είναι η μεγαλύτερη δύναμή
του.

Στον μεταμοντέρνο πολτό της τηλεόρασης και των μιντιακών μεθόδων –
δημοσκοπήσεις, θεαματικότητες, σόου -, οι αξίες και οι δεσμεύσεις που
επιβάλλει ο πολιτισμός, ο ανθρωπισμός και το θρησκευτικό αίσθημα καταλύονται.
Μοναδική «θρησκεία» εδώ είναι το άμεσο παρόν. Αυτό το «παρόν» υπηρετεί και η
«θερμομέτρηση» του αισθήματος του κόσμου για το πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου ή
μάλλον για τη ναρκισσιστική, μιντιακή εικόνα του. «Θερμομετρήσεις» που ήταν
ευπρόσδεκτες, όταν ήταν ευνοϊκές, και ουδέποτε τις αρνήθηκε.

Το καταναλωτικό παρόν της Εκκλησίας

Δυστυχώς, οι μιντιακοί όροι επιβάλλουν τη δική τους απόλυτη εξουσία. Έτσι,
οι Βαβύληδες ή οι Φωκάδες, οι άγιοι πατέρες με πολύ ανθρώπινα πάθη, με
κομποδέματα ύψους ενός δισ. «για μιαν ανάγκη», με βίλες και με σαρκικές
αδυναμίες – ποιος και πώς να τις αρνηθεί; – έγιναν η εικόνα του παρόντος της
Εκκλησίας ή έστω της Ιεραρχίας.

Ένα παρόν άκρως καταναλωτικό, καθώς του προσδίδει ιδιαίτερη αίγλη η αίσθηση
ότι γίνεται διαφανές το σκοτεινό, κλειστό σύστημα της εκκλησιαστικής ιεραρχίας
και των μεθόδων συγκρότησής της. H αίσθηση του «κρυφού», του «μυστικού», του
μη ορατού, του απαγορευμένου να εισχωρήσει ο κοινός θνητός και να ελεγχθεί από
τους νόμους του. H συνάντηση των δύο συστημάτων, της Εκκλησίας και της
Τηλεόρασης, κατέληξε σε όφελος του πιο σύγχρονου, του πιο θεαματικού, του πιο
διασκεδαστικού, του τηλεοπτικού.