Tο Tέταρτο κουδούνι

Με γεμάτο το στομάχι. Αν αποφασίσετε να πάτε στο «Ντόγκβιλ» του
Εθνικού. Κι αν έχετε κι εύκολη τη ζαλάδα, πάρτε, καλού – κακού, και μια
δραμαμίνη πριν ξεκινήσετε.

Γιατί η παράσταση… κινείται: η εξέδρα των θεατών, πάνω σ’ ένα πλατό
που πάει κι έρχεται, πάει κι έρχεται… Γύρω γύρω, και γύρω γύρω, και γύρω
γύρω… Επί τρίωρον! Κάθε δυο λεπτά να στριφογυρίζει.

Το ‘ξερα πριν πάω, αλλά άλλο να το ζεις αυτοπροσώπως. «Ζαλίζομαι», να
μου λέει η διπλανή μου. «Ζαλίζομαι» να λέω στη διπλανή μου. «Σαν να ζαλίζομαι»
να λέει ο άλλος παραπέρα. Μια κοπέλα να θέλει να βγει έξω γιατί προφανώς
ανακατευόταν και να μην μπορεί. Όποιος μπει, μπήκε. Κι αν θέλει να βγει, στο
διάλειμμα. Διότι ΑΠΟ ΠΟΥ να βγει; H παράσταση ολοτρόγυρα παίζεται. Στο τέλος,
και πριν η νέα καταρρεύσει, την έσυρε έξω, απ’ τον επίσης κυλιόμενο πέριξ
διάδρομο με τον οποίο «μεταφέρονται» οι ηθοποιοί, μια πονόψυχη ταξιθέτρια.

Σαν τα ζαλισμένα κοτόπουλα βγήκαμε, μετά τα μεσάνυχτα, τραυλίζοντας:
«Και όμως κινείται!».

Γιατί δε μοιράζουν, για ώρα ανάγκης, και καμιά… χαρτοσακούλα; Όπως
στα λεωφορεία του ’50 και του ’60, που κινούνταν στους δρόμους με τις
αλλεπάλληλες απότομες στροφές και τα «παρεπόμενα» απ’ τους επιβάτες ήταν συχνά
– πυκνά;

Βίκυ Κουλιανού (φωτογραφία), Μαρίνα Τσιντικίδου…

Ωραία κορίτσια, ωραίες γυναίκες, καλά μοντέλα λένε οι επαΐοντες… Τι
το ‘θελαν το ρημάδι το θέατρο; Και τη ρημάδα την «υποκριτική»; Και το πέρασμα
απ’ την πασαρέλα στη σκηνή;

Σανίδι το ‘να, σανίδι και τ’ άλλο, αλλά κι η σανίδα η βρεμένη σανίδι
είναι… Συναίσθηση ντιπ δεν έχουν; Κανείς που να διαθέτει ένα μίνιμουμ
σοβαρότητας και που να του ‘χουν εμπιστοσύνη κάτι δεν τους σφυρίζει; Δυο
στοιχειώδη δεν τους εξηγεί; Το της Μιμής Ντενίση(ς) τρόπαιον εζήλωσαν;

Για κάνα υπουργείο Δικαιοσύνης τον φανταζόμουν, για κάνα υπουργείο
Πολιτισμού, για κάνα Ελληνικό Φεστιβάλ, μια που δεόντως τιμάει Ηρώδειο και
Επίδαυρο – ουτ’ εγώ πια τόσο συχνά… -, πρόεδρος της ΕΠΑΕ μας προέκυψε ο
Αλέξανδρος Λυκουρέζος.

Τα μυστήρια του οργανισμού…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Εξαφανίστηκε το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου. H τύχη του αγνοείται εδώ και μήνες.
Παρακαλείται θερμά όποιος έχει οποιαδήποτε πληροφορία να επικοινωνήσει.

Διότι έτοιμος είμαι να καταφύγω στην Νικολούλη.

Να διορθώσω, «εκ του προηγουμένου», την πρωτότυπη γραφή του Άουσβιτς –
που είναι και στην επικαιρότητα τις μέρες αυτές λόγω των εξήντα χρόνων απ’ την
απελευθέρωσή του: Auschwitz η επικρατέστερη. Στο internet πάντως δίνονται και
οι γραφές Aushwitz, Auswitz και Auswitsh.

Ε-mail πήρε «Το Τέταρτο Κουδούνι» απ’ τον Γιάννη Μόρτζο. Που απαντά σε
σχόλιο στη στήλη της περασμένης Πέμπτης, με το οποίο ακριβώς εξηγούσα ότι «Το
τραγούδι της Εύας» του Μήτσου Ευθυμιάδη που παίχτηκε στο Υπόγειο του «Θεάτρου
Τέχνης» ΔΕΝ είναι ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο με το παλαιότερο έργο του συγγραφέα «Πέρα
απ’ τη νύχτα», όπως έγραψε συνάδελφος στην «Ελευθεροτυπία», αλλά «παραλλαγή»
του, έγραφα όμως ότι θα ‘πρεπε να ‘χει γίνει μια εξήγηση γι’ αυτό κι όχι να
παρουσιάζεται απ’ το «Θέατρο Τέχνης» ως «άπαιχτο».

Ο κ. Μόρτζος χαρακτηρίζει το σχόλιο «πολύ εμπαθές» – αν πεις την
αλήθεια είσαι «πολύ εμπαθής»… – αλλά τα «μπερδεύει» και δεν μου – μας –
εξηγεί – και πάλι… – ξεκάθαρα αν το έργο είναι ή όχι «παραλλαγή» του παλιού,
γεγονός που πολύ εύκολα μπορεί να αποδειχτεί με σύγκριση των δυο κειμένων.

Όσο για την «κορωνίδα» της επιστολής «Μπορεί κάποιοι νεοφώτιστοι να μην
ξέρουν τι τους γίνεται και να διαδίδουν ό,τι τους συμφέρει σχετικά με το
”Θέατρο Τέχνης”» επιβεβαιώνει απολύτως – πού να διαβάζατε και την επιστολή
που ‘στειλε ο επιδιδόμενος τελευταίως στην επιστολογραφία κ. Μόρτζος στην
«Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»… – την απαισιοδοξία που εξέφραζα για την τύχη
του «Θεάτρου Τέχνης». Και για τον κατήφορο που ‘χει πάρει χωρίς καμιά,
φοβάμαι, αν κρίνω απ’ τη στάση ορισμένων, ελπίδα ανάνηψης.

Παλιά του τέχνη κόσκινο… Εννιά χρόνια μετά «Το μήλον της Μήλου» που
ανέβασε με τη «μέθοδο» αυτή στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, ο Ανδρέας
Στάικος επανέρχεται στο επίπονο αλλά δοκιμασμένο με επιτυχία «γράφω το έργο
κατά τη διάρκεια των δοκιμών πάνω σε δεδομένους ηθοποιούς σκηνοθετώντας τους»,
που έχει «εγκαινιάσει» ήδη απ’ το 1974, στην Γαλλία, με την «Κλυταιμνήστρα;»
του.

«Καπνοκράτωρ» ο – εξαιρετικός και πάλι – τίτλος του νέου έργου που
ετοιμάζει – σε προχωρημένη φάση πια οι δοκιμές – με τέσσερις ολοκαίνουργιες
ηθοποιούς, με τις οποίες συναντήθηκε σε σεμινάριό του. Λεμονιά Γιαννακαρίδου,
Χρύσα Ζαφειριάδου, Μαρία Πολυμέρη, Φωτεινή Τιμοθέου τα ονόματά τους.

H παράσταση, με σκηνικά και κοστούμια της Ιουλίας Σταυρίδη, θα ανεβεί
με παραγωγό τον Γιώργο Κυπραίο σε θέατρο για το οποίο γίνονται ακόμα συζητήσεις.