Άσε κάτω το σεντόνι!

Σκάνδαλα, σκάνδαλα, σκάνδαλα ροζ, πολύ ροζ, βαθύ ροζ σχεδόν κόκκινο και
σαν να μην έφταναν αυτά βγαίνουν στη δημοσιότητα και όσες γαργαλιστικές
ιδιωτικές υποθέσεις ρασοφόρων μπορούν να ανακαλύψουν «δαιμόνιοι ρεπόρτερ»
παντός είδους εκπομπής. «Φοριέται το ράσο» αυτή την εποχή στην τηλεόραση.

Στον Antenna ανακάλυψαν υπόθεση παπά που τον χώρισε η παπαδιά, γιατί
«δεν μπορούσε να εκτελέσει τα συζυγικά του καθήκοντα». Και δεν του ‘φτανε ο
καημός, τον έθεσε σε ενός χρόνου αργία ο δεσπότης, γιατί έφταιγε, λέει, για το
διαζύγιο. Βρέθηκε ο άνθρωπος στα μικρόφωνα να δικαιολογείται για «εκ γενετής
πάθησή» του που δεν κατέστη δυνατόν να καταπολεμήσουν οι γιατροί και ως εκ
τούτου τον εγκατέλειψε η συμβία του.

Και αν αναρωτηθεί κανείς γιατί θα ‘πρεπε αυτό το πολύ προσωπικό, πικρό
θέμα να γίνει βούκινο, υπάρχει το άλλοθι έτοιμο: την εποχή που οι ιερείς
σκανδαλίζουν με τις ροζ συνομιλίες τους που βγαίνουν στη δημοσιότητα,
τιμωρείται ένας απλός παπάς γιατί δεν μπορεί αυτό που οι άλλοι μπορούν μέχρι
καταχρήσεως.

Και στην εκπομπή της Τατιάνας τον είδαμε και στο δελτίο ειδήσεων τον ξανάδαμε,
διότι η υπόθεσή του θεωρείται προφανώς συγκλονιστική. Και είναι γεγονός ότι
μπορεί να ερμηνευτεί ως δείγμα υποκρισίας του κόσμου της εκκλησιαστικής
ιεραρχίας.

Ωστόσο, δεν παύει να είναι υπόθεση που προστίθεται σε πλείστες άλλες
που αφορούν μυστικά της κρεβατοκάμαρας των ρασοφόρων.

E, πόσα πια θα καταναλώσουμε! Το τι κάνουν κάτω από τα σεντόνια τους – που
επόμενο είναι να κάνουν ό,τι και όλος ο κόσμος – την αισθητική της
κλειδαρότρυπας υπηρετούν και τίποτε άλλο. Ας αφήσουμε τα «δημοσιογραφικά
άλλοθι» στην άκρη. H υπόθεση της κάθαρσης δεν μπορεί να μετατρέπεται σε
«καυτό» σόου που μπροστά του να χάσκει το φιλοθεάμον κοινό.

Πάμε σαν άλλοτε…

Μάριον Μιχελιδάκη

Ουδείς το αρνείται ότι το ξεφύλλισμα παιδικών άλμπουμ προκαλεί νοσταλγικά
χαμόγελα. Αυτό όταν πρόκειται για ιδιωτικά ενσταντανέ, όταν πρόκειται όμως για
τηλεόραση, για ένα μέσον που έχει άμεση σχέση με την κοινωνία στην οποία
απευθύνεται και με την οποία δημιουργεί σχέση αλληλοεπηρεασμού, τότε μαζί με
τα χαμόγελα απαιτείται και η σκέψη για την κουλτούρα που παρήγαγε και παράγει
ακόμη.

Τουλάχιστον, αυτό περιμέναμε από μια εκπομπή της EPT, που διαθέτει
πλούσιο αρχείο από εκείνα τα πρώτα ασπρόμαυρα βήματα της τηλεόρασης σε πικρές
εποχές του τόπου, απέναντι από μια κοινωνία αποκλεισμένη, περιορισμένη και υπό
τον χουντικό έλεγχο. Αντ’ αυτού είδαμε ένα ζαχαρωμένο «Σε χρόνο TV» της ET1,
όπου τα πολύτιμα βίντεο της εποχής εκείνης προβάλλονται σαν αποστειρωμένο,
νοσταλγικό ντεκόρ μιας αμήχανης εκπομπής, που δεν ξέρει ούτε τους καλεσμένους
τι να τους κάνει ούτε το αρχείο της.

H προχθεσινή εκπομπή αφιερωμένη στις μουσικές εκπομπές είχε καλεσμένο τον Δάκη
ως τον τραγουδιστή που έγινε γνωστός από τα τότε τραγουδιστικά σόου, τον
Γιώργο Παπαστεφάνου, που θυμήθηκε και αυτός τα πρώτα του τηλεοπτικά βήματα,
τον Νίκο Μουρατίδη και την Εύη Δρούτσα και φυσικά όλοι θυμόντουσαν τα
καλύτερα. Τότε έκαναν εκπομπές χωρίς υποχρεώσεις στις δισκογραφικές και
καλούσαν τις καλύτερες φωνές κ.λπ. κ.λπ.

Ουδείς αναρωτήθηκε γιατί ήταν ο Δάκης σε πρώτη τηλεοπτική ζήτηση τότε –
συμπαθέστατος, πλην ο πλέον ανώδυνος τραγουδιστικώς και δεόντως ζαχαρωτός για
μια τηλεόραση που λες και βρισκόταν στη γυάλα. Και όταν προβλήθηκε το βίντεο
με τον Διονύση Σαββόπουλο να τραγουδάει «Τα κορίτσια δυο-δυο» στην τότε
εκπομπή του Νίκου Μαστοράκη, το μόνο που βρήκε να πει η παρουσιάστρια Μάριον
Μιχελιδάκη ήταν ένα «Αχ! Πάρα πολύ ωραία». Λες και παρουσίαζε το «Μπράβο,
καλώς ήρθατε».

Κρίμα τέτοιο πολύτιμο υλικό και να χρησιμοποιείται για εκπομπούλες όπου
όλοι εκφράζουν την νοσταλγία τους για εκείνη την «αθώα» τηλεόραση, λες και
παρακολουθούν φωτογραφίες από παλιές «ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές».
Εκείνη την τηλεόραση που ουδείς αρνείται ότι είχε καλές στιγμές, όπως συχνά
συμβαίνει με τους πειραματισμούς, αλλά αποτέλεσε την πρώτη ύλη του σημερινού
τηλεοπτικού πολτού. Σε αυτό τον ίδιο πολτό εντάσσεται και η εν λόγω εκπομπή
που μοντάρει τη μνήμη και την πασπαλίζει λουκουμόσκονη για να γίνει ανώδυνη
και ψυχαγωγική.