MATIEΣ H απόλαυση…

Εκείνα τα χρόνια (δεκαετία του ’50, Πανεπιστήμιο), βουτηγμένοι ώς το λαιμό στη
λογοτεχνία, πηγαίναμε με τον Βαγγ. Χατζηγιάννη, στο απέναντι από τη Νομική
καφενείο (τώρα δεν υπάρχει), πιάναμε μια γωνιά, ανοίγαμε από ένα βιβλίο,
παραγγέλναμε καφέδες, αβέρτα, και διαβάζαμε. Αν τα βιβλία – αμερικάνικη
πεζογραφία, συνήθως – μας άρεσαν, ανάβαμε κι οι δυο διπλό τσιγάρο, για την
απόλαυση του κειμένου.

Σε περίοδο «διπλού τσιγάρου» βρίσκομαι τώρα, εξαιτίας της μεγάλης ποιήτριας
και φίλης μου, Κικής Δημουλά. Τα κείμενα που έβγαλε με τίτλο «Εκτός σχεδίου»,
με έχουν τρελάνει! Πώς έγραφε, πώς γράφει, αυτή η γυναίκα! Σε κάθε διήγημά
της, σε κάθε χρονογράφημα, τα χάνω, απ’ το ταλέντο της! Και, φαντασθείτε,
έχουμε να κάνουμε με «κομμάτια», που δημοσιεύθηκαν στον «Κύκλο» της Τραπέζης
της Ελλάδος και βρίσκονταν στο συρτάρι 40 ολόκληρα χρόνια! Δεν είμαι κριτικός,
για να πω περισσότερα. Πρωτίστως, είμαι θαυμαστής. Και, δυστυχώς, τώρα πια,
δεν έχω την πολυτέλεια να καπνίζω, για να πολλαπλασιάζω την απόλαυση.

Με τον Σταμάτη Κραουνάκη, δεν συνεργάσθηκα ποτέ. Από την πρώτη φορά, όμως, που
άκουσα τα τραγούδια του («Σαριμπίνταμ»), κατάλαβα ότι με αυτόν τον μουσικό
«κάτι συμβαίνει». Πιστεύω ότι ο Σταμάτης, είναι ο καλύτερος συνθέτης της
γενιάς του. Κινείται σε όλα τα είδη τραγουδιού, με ιδιαίτερη επιτυχία. Και
έχει μονίμως στη δουλειά του έναν ρομαντισμό και μια γλύκα – όπως και έναν
πόνο – από τις εποχές που το «ελαφρό», λεγόμενο, τραγούδι, συγκινούσε, έπαιζε
ρόλο σε υπέροχες «αισθηματικές ιστορίες», εισχωρούσε στα ερωτικά
μυθιστορήματα. Ο Κραουνάκης, δεν επαναπαύεται στα σουξέ και τις δάφνες του.
Είναι ανήσυχος και, πάντοτε, σε αναζήτηση. Και είναι λίγο το γεγονός ότι τα
τελευταία χρόνια εμπιστεύεται στις παραστάσεις του, κυρίως νέους, ταλαντούχους
καλλιτέχνες; Τώρα, ο «Ιανός», εξέδωσε ένα υπέροχο βιβλίο, με τους στίχους του.
Δεν το χορταίνω! Τίτλος «Τα λόγια πού χωρέσανε».

«Πολιτιστική Φωτογραμμετρία»: ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του Γιάννη
Βαρβιτσιώτη, από τις εκδόσεις «Μίλητος», με εξώφυλλο του Αλέκου Φασιανού.
Πολλά από τα κείμενα της «Φωτογραμμετρίας», τα έχω διαβάσει, τα δυο τελευταία
χρόνια, στο «Βήμα της Κυριακής». Και, πρέπει να πω, μού προξένησαν ισχυρή
εντύπωση. Ένα δε απ’ αυτά, για την Αυλίδα, το έκανα χρονογράφημα. Θεωρώ πολύ
σημαντικό πράγμα το ότι ένας πολιτικός, «πρωτοκλασάτος» μάλιστα, ασχολείται,
με γνώση, ευαισθησία και γνήσια συγκίνηση, με αρχαιολογικούς χώρους της
Ελλάδας, αλλά και της Πόλης.

Για το βιβλίο του Κώστα Μαρδά «17+1 ονόματα – Αντιδιάλογοι» («Κάκτος»), μόνο
τούτο: ένας προικισμένος ρεπόρτερ, όπως ο Μαρδάς, έχει τη δύναμη, με μια
διεισδυτική συνέντευξή του, να δημιουργήσει σάλο, όπως έγινε επί Μιχ.
Σταθόπουλου, με τις ταυτότητες.