ΔHMHTPHΣ KATAΛEIΦΟΣ «Bρικολάκιασαν οι ουτοπίες μας»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Τον τόπο της ευτυχίας και της εσωτερικής πληρότητας σπανίως τον συναντάμε |
Επέλεξε τη χαμηλόφωνη πορεία στο ελληνικό θέατρο και σινεμά αναζητώντας εκ των
έσω την ουσία των εκφραστικών του μέσων… Κι ύστερα από 25 χρόνια, ο Δημήτρης
Καταλειφός είναι από τους ξεχωριστούς πρωταγωνιστές της γενιάς του, που στις
μέρες μας αποτελεί «κατάσταση πραγμάτων» στο ελληνικό θέατρο…
«Το θέατρο είναι από τα λίγα πράγματα που τα τελευταία χρόνια ανθούν στη χώρα
μας – αν και μας λείπουν οι δάσκαλοι τύπου Καρόλου Κουν ή Μίνου Βολανάκη»
διαπιστώνει ο Δημήτρης Καταλειφός και συνεχίζει: «Τώρα υπάρχουν πολύ καλές
μονάδες αλλά ο καθένας τραβά μόνος του τον δρόμο του, κάτι που συμβαίνει και
στην ίδια την ελληνική κοινωνία, βέβαια, όπου δύσκολα συναλλάσσεται ο ένας με
τον άλλον… Σήμερα δεν υπάρχουν συλλογικά ή επαναστατικά οράματα. Είμαστε πιο
πολλοί, πιο πλούσιοι, αλλά και πιο μόνοι, πιο “φτωχοί”. Υπάρχει κάτι
συντηρητικό στο θέατρο, όπως και στην ίδια την κοινωνία. Τώρα είναι μαζικές οι
κατευθύνσεις, γίνονται πολλά καλά πράγματα, αλλά όχι μεγάλα. Υπάρχει αμηχανία
με το τι να έρθεις σε ρήξη. Ολόκληρη η κοινωνία έχει εφησυχάσει».
Έπειτα από μια 20χρονη διαδρομή στο ελληνικό σινεμά – πρώτος μεγάλος ρόλος του
στα «Πέτρινα χρόνια» του Παντελή Βούλγαρη το ’84 – ο Δημήτρης Καταλειφός
πρωταγωνιστεί, μαζί με την Υβόννη Μαλτέζου, στην «Αλεμάγια» του 38χρόνου Ηλία
Γιαννακάκη που παίζεται αυτές τις ημέρες στους κινηματογράφους. Ερμηνεύει τον
ρόλο ενός άντρα που τόλμησε να κάνει το μεγάλο βήμα για να συναντηθεί με το
όνειρό του, την ουτοπία του, αλλά το άλλο μισό δεν τον ακολούθησε, φοβήθηκε τη
ρήξη όταν ήταν νέοι και οι δυο τους…
«Συμβολικά, η λίμνη Αλεμάγια στην Αιθιοπία είναι ο τόπος της ουτοπίας, των
ιδανικών στην ταινία, στον οποίο αν είχαν συναντηθεί οι ήρωες η ζωή τους θα
ήταν διαφορετική. Αλλά, όπως συμβαίνει και στη ζωή, σπάνια συναντάμε τη χώρα
της ευτυχίας, της πληρότητας. Ζούμε την πραγματικότητα, αλλά σε όλη μας τη ζωή
μάς κυνηγούν τα φαντάσματα της παιδικής και εφηβικής ηλικίας».
Και πώς πέρασε τα επόμενα 35 χρόνια της ζωής του μέχρι να ξανασυναντήσει τη
νεανική του αγάπη, που έχει μείνει απωθημένο μέσα του;
«Έκανε έναν γάμο στον Καναδά, αλλά στην ουσία ποτέ δεν μπόρεσε να απαλλαγεί
από αυτήν που του έγινε έμμονη ιδέα, το πλήρες ιδανικό. Κι όταν πια είναι
άρρωστος, επιστρέφει στην Αθήνα, νοικιάζει διαμέρισμα απέναντι στο σπίτι της
και την παρακολουθεί, χωρίς αυτή να το γνωρίσει ποτέ, ούτε κι όταν αυτός
πεθαίνει. Αλλά στοιχειώνει μέσα της – σαν τύψη ή σαν παρηγοριά μιας αυταπάτης
για μελλοντική “συνάντηση”;».
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να πραγματοποιήσει, γενικά, τα όνειρά του στη ζωή
ο άνθρωπος;
«Στον άνθρωπο υπάρχει η κατάρα του άλλου. Είναι πολύ δύσκολο να συμφιλιωθείς
με την πραγματικότητα – γι’ αυτό και υπάρχει ο έρωτας και η τέχνη! H
συμφιλίωση με την πραγματικότητα είναι ωριμότητα».
Να που τα τελευταία χρόνια μεγάλωσε η ανταπόκριση του κοινού για ορισμένες
ελληνικές ταινίες που έχουν κόψει εκατοντάδες χιλιάδες εισιτήρια και δείχνουν
πως οι σινεφίλ δεν έχουν γυρίσει την πλάτη στο ελληνικό σινεμά… Τι
χρειάζεται για να αυξηθεί αυτό το ενδιαφέρον;
«Το ελληνικό σινεμά πάσχει από σενάρια. Δεν γράφονται σενάρια με χαρακτήρες
και διαλόγους που να είναι στέρεοι, αληθινοί και με βαθιά σκιαγράφηση. Επίσης,
το σινεμά είναι ακριβή τέχνη, δεν γίνεται με ελάχιστα χρήματα όπως το θέατρο.
Χρειάζεται να δοθούν πιο πολλά χρήματα, αλλά να γίνει και Ακαδημία
Κινηματογράφου για να μαθαίνουν οι νέοι σκηνοθέτες τα μυστικά και τους κώδικες
της τέχνης τους».
Κάθε βράδυ, το «Απλό» θέατρο είναι γεμάτο, με μαξιλαράκια για τους όρθιους,
στις παραστάσεις των «Βρικολάκων» του Ίψεν που έχει σκηνοθετήσει ο Αντώνης
Αντύπας με πρωταγωνιστές τους Δημήτρη Καταλειφό, Ράνια Οικονομίδου…
«Ο Ίψεν είναι ο Ντοστογιέφσκι του θεάτρου, είχε κατανοήσει πόσο ασφυκτιά και
εγκλωβίζεται η ανθρώπινη ψυχή μέσα στις συμβάσεις της κοινωνίας. Όλα τα έργα
του πραγματεύονται την αλήθεια και το ψέμα, το φαίνεσθαι και το είναι. Και
πάντα οι ήρωες έχουν πρόβλημα στο να δουν πραγματικά ποιοι είναι» τονίζει ο
Δημήτρης Καταλειφός και εξηγεί την ανταπόκριση του σημερινού κοινού για ένα
έργο που έχει γραφτεί πριν από 120 χρόνια ως εξής: «Για άλλους λόγους και η
σημερινή κοινωνία είναι συντηρητική, καθώς όλο και πιο πολύ επιζητάμε την
επιβεβαίωση από τους γύρω μας, ενδιαφερόμαστε να αρέσουμε στους άλλους χωρίς
να μπορούμε να δούμε τους εαυτούς μας. Οι βρικόλακες της κοινωνίας δεν σε
αφήνουν να δεις ποιος είσαι, τι θέλεις, τι σου έχουν επιβάλει οι άλλοι, πόσα
από αυτά είναι δικά σου».
«Τσιγγάνοι» στο σινεμά, «κυρίαρχοι» στο θέατρο
Τι είναι το σινεμά και τι το θέατρο για έναν ηθοποιό;
«Το σινεμά έχει τη γοητεία ότι μένει η εικόνα σου, η ερμηνεία σου, στο πέρασμα
του χρόνου. Στο θέατρο όλα είναι εφήμερα, εκτός κι αν μείνει κάτι στη μνήμη.
Στο σινεμά υπάρχει η γοητεία της περιπλάνησης, σαν τους Τσιγγάνους. Στο θέατρο
ο χώρος είναι κλειστός, αλλά αυτός είναι ο πραγματικός χώρος για τον ηθοποιό.
Σε αυτόν ορίζει απόλυτα, είναι κυρίαρχος του αποτελέσματος. Στο σινεμά το
αποτέλεσμα είναι ομαδικό, δεν είναι απόλυτα δικό του».
INFO
Ο Δημήτρης Καταλειφός πρωταγωνιστεί στην ταινία του Ηλία Γιαννακάκη «Αλεμάγια»
που παίζεται στους κινηματογράφους και στους «Βρικόλακες» του Ίψεν –
σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα – στο «Απλό» θέατρο.
Google news
