Mακάβρια τηλεθέαση

Ξεπέρασαν κάθε όριο κουτσομπολικής ανοχής οι κους – κουσάδες του Alpha, ασχολούμενοι με ανθρώπους που δεν είναι πια στη ζωή

Όχι, το χειρότερο δεν είναι το γεγονός ότι γίνονται φύλλο-φτερό ζωές και
κρίνονται από κουτσομπολο-δικαστές, αλλά ότι όλος αυτός ο βούρκος
επικαλύπτεται με στρώσεις «συγκίνησης».

H προσποίηση, η παραπλάνηση, η ψευδο-συγκίνηση, ο ψευδο-συναισθηματισμός, η
γλυκεράδα συνοδεύουν σαν διπλότυπό της την αγριάδα της αληθινής ζωής. Και,
φυσικά, αυτή ακριβώς η αγριάδα προβάλλεται, υπερτονίζεται, διογκώνεται ακριβώς
για να αποκτήσουν λόγο ύπαρξης όλοι αυτοί οι κακεντρεχείς «ζαχαρούληδες» των
κουτσομπολίστικων πάνελ.

Οι «Κους-κουσάδες» τού Alpha, για παράδειγμα, που έχουν εξελιχθεί σε
ριαλιτζήδες ολκής, βάλθηκαν να ξεφυλλίσουν για πολλοστή φορά τη σχέση
Βουγιουκλάκη-Παπαμιχαήλ.

Το γλυκανάλατο και δήθεν θλιμμένο ύφος επιστρατεύθηκε για να συγκαλύψει
τη διαστροφή του ξεφλουδίσματος αυτών που πια δεν υπάρχουν στη ζωή, που
βρίσκονται στην οριστική σιωπή.

Πόσο πληγώθηκε εκείνη από τη συμπεριφορά εκείνου, πόσο σκληρός στάθηκε εκείνος
απέναντί της, γεγονός που αποδείχθηκε και με την αποκλήρωση του γιου του και
άλλα τέτοια, τα οποία κατά καιρούς ανασύρονται από τη σεβάσμια λήθη που τους
οφείλεται για να τροφοδοτήσουν φθηνές κουτσομπολο-συγκινήσεις.

Και όχι μόνον αυτό, αλλά εμφανίζονται πρόθυμοι συγγενείς και φίλοι να
τοποθετηθούν επί των πολύ προσωπικών ζητημάτων, των κατά τα άλλα
πολυαγαπημένων τους και σεβαστών εκλιπόντων.

Πρόκειται για μια διαστροφή τής περί μνημοσύνου αντίληψης ή μήπως για
ευκαιρία που δράττουν οι ευρισκόμενοι στη σκιά της δημοσιότητας, να
επαναβαπτιστούν στη λάμψη εκείνων που την είχαν άφθονη όταν βρίσκονταν εν ζωή;

Τι νόημα έχει να γίνει γνωστό αυτό που η Αλίκη εξομολογήθηκε σε στιγμή πίκρας,
προφανώς, στους δικούς της ανθρώπους ότι «την αρρώστια της την λένε Δημήτρη
Παπαμιχαήλ»; Γιατί θα πρέπει να σπιλωθούν μνήμες και των δύο, για να κερδίσει
μερικούς μακάβριους ρούμπους τηλεθέασης ένα πρωινάδικο;

Όσο για τις δήθεν συγκινησιακές εξάρσεις… Προφανώς έχει παρεξηγηθεί με τη
συνήθη εγχώρια υπερβολή το γεγονός ότι η συγκίνηση, στον σύγχρονο κόσμο που
θρυμματίζεται αδιάκοπα, αποτελεί ένα πιστοποιητικό συνοχής. Αποδείχθηκε με την
ενεργοποίηση και την προσφορά του κόσμου για τη βοήθεια των θυμάτων στη
Νοτιοανατολική Ασία. Μόνο η συγκίνηση μας βοηθάει να βρούμε μια κατ’ επίφαση
αίσθηση της κοινότητας.

Μόνο που η αθλιότητα του κουτσομπολιού δυναμιτίζει την κοινότητα.
Γιατί, χωρίς κανόνες σεβασμού, δεν υπάρχει συνύπαρξη. Μόνο κανιβαλισμός.

Περικλής, όπως Καλομοίρα;

Στα ίχνη της καλομοίρας ο χαριτωμένος Περικλής

«Το ‘χει». Τι «έχει» ακριβώς δεν είναι εύκολο να το πει κανείς με μια λέξη.
Ταλέντο στο τραγούδι, πάντως, ο Περικλής του «Fame Story» δεν έχει.
Κουτσοτραγουδάει. Αλλά, μέχρι στιγμής ουδείς εκ των κερδισμένων του
τραγουδιστικού ριάλιτι δεν είχε την καλύτερη φωνή. Ούτε φυσικά το Καλομοιράκι.
Όπως φάνηκε όμως με την Ελληνοαμερικανιδούλα, που παρά τις φωνητικές ελλείψεις
κάνει καριέρα δίπλα σε σταρ της σοουμπίζνες, αυτό που ζητάει το κοινό του εν
λόγω σόου είναι όλα τα άλλα πλην της φωνής.

Το χαρακτηριστικό τους, πάντως, είναι ότι αναδύουν μια αίσθηση «ειλικρίνειας».
Ο Περικλής είναι το είδος του ειλικρινούς φλερταδόρου. Του αρέσουν τα
κορίτσια, είναι ερωτύλος σαν έφηβος που πρωτοανακαλύπτει το θηλυκό και δεν
φοβάται τον φακό για να εκδηλώσει συναισθήματα. Θαύμα! Και ακόμη μεγαλύτερο η
μητέρα του, που εισέβαλε στη σκηνή του κυριακάτικου σόου, με το ροζ ταγιέρ και
το άσπρο καπελάκι – η ενσάρκωση της «θείας από το εξωτερικό» – κλέβοντας την
παράσταση. Οικογενειακώς ανταποκρίνονται στα ροζ όνειρα της ασπρόμαυρης
αθωότητας του εγχώριου σινεμά. Είναι, για την ακρίβεια, όλοι τους εκπρόσωποι
μιας μεταμοντέρνας ριαλιτζήδικης αθωότητας.

Μετά τα φιλά-kia της Καλομοίρας, το πράσινο βλέμμα του Περικλή και η
τρυφερότητά του προς τα κορίτσια δίνουν στο ριάλιτι το πραγματικό νόημά του:
παραγωγή ειδώλων για αφίσες κοριτσίστικων δωματίων.