MATIEΣ Γέφυρα Pίου

Πήγαινα στη Ναύπακτο – πόλη που η ομορφιά του λιμανιού της με τρελαίνει- να
μιλήσω σ’ ένα χορωδιακό φεστιβάλ για τον Μίκη Θεοδωράκη. Στο πλοιάριο, από το
Ρίο, δεν χόρταινα να κοιτάζω την καινούργια γέφυρα: ήταν σχεδόν έτοιμη και μού
θύμιζε κάτι υπέροχα παιχνίδια, με σπίρτα και κλωστές, που φτιάχναμε όταν
ήμαστε παιδιά, πάνω από λεκανίτσες με νερό…

Και η γέφυρα τέλειωσε. Και ήταν ένα θαύμα τεχνικής, αλλά και χάρης. Όλοι μας
και ιδίως οι άνθρωποι της ηλικίας μου, που μεγάλωσαν σε χωματόδρομους, τη
χαιρόμασταν, σάμπως να την είχαμε κατασκευάσει οι ίδιοι, με τα χέρια μας! Και
φουσκώ-ναμε από υπερη-φάνεια. Και λέγαμε, πως τέτοια γέφυρα δεν υπάρχει
πουθενά στον κόσμο…

Εγκαίνια, μουσικές, τηλεοράσεις, φωτογράφοι, δημοσιογράφοι, υπουργοί, νυν και
πρώην, ομιλίες. Το όνειρο του Χαρίλαου Τρικούπη, είχε πάρει «σάρκα και οστά».
Γκρίνιαζαν, βέβαια, οι ιδιοκτήτες των μικρών οχηματαγωγών, που θα περιοριζόταν
η δουλειά τους, αλλ’ αυτά έχει η πρόοδος. (Μού ‘ρθε, έξαφνα, στο νου, ο
«Σκελετόβραχος» της Εύας Βλάμη…).

Κι εκεί που δεν το περίμενε κανένας, να το κακό! Ένα από τα 92 καλώδια
στήριξης, που συγκρατούν το οδόστρωμα, πήρε φωτιά, από ανεξακρίβωτη, ως τώρα,
αιτία και κόπηκε! Απίστευτο πράγμα! Είδα το καλώδιο να καίγεται, στην
τηλεόραση και η ψυχή μου πήγε στην Κούλουρη: αν καιγόντουσαν και μερικά άλλα
καλώδια και περνούσαν από τη γέφυρα, εκείνη την ώρα, δεκάδες αυτοκίνητα, τι θα
γινότανε; Μια σκέψη, που φέρνει τρόμο.

Τώρα, ψάχνουν να βρουν τα αίτια για τη ζημιά. Ήρθαν και Γάλλοι ειδικοί της
κατασκευάστριας εταιρείας, για να κάνουν πραγματογνωμοσύνη. Κάποιοι λένε, ότι
για όλα φταίει ένας κεραυνός. Κάποιοι άλλοι, υποστηρίζουν ότι ο καιρός ήταν
κακός, φυσούσε πολύ, τα καλώδια τρίφτηκαν το ‘να στ’ άλλο. Και κάποιοι τρίτοι,
μιλάνε για «αστοχία υλικού».

Δεν ξέρω, όπως δεν ξέρει κανένας, για την ώρα. Μόνο υποθέσεις διατυπώνονται.
Αναρωτιέμαι, ωστόσο: είναι δυνατόν, ένα τέτοιο, κολοσσιαίο έργο, να φοβάται
κεραυνούς και ισχυρούς ανέμους ή να μην έχει φτιαχτεί με τα καλύτερα, τα πιο
ανθεκτικά υλικά; Αλλά, πέρα απ’ αυτά, θέλω να πω τούτο: μέσα μου, αισθάνομαι
κάτι σαν πόνο. Γιατί η γέφυρά μας, το καμάρι μας, δεν έχει πια, έτσι που
τραυματίστηκε, την αίγλη που είχε παγκοσμίως, ως το πρωί της περασμένης
Πέμπτης…