ΠAN. KAΛANTZOΠOΥΛOΣ «Πάσχουμε από έλλειψη αλήθειας»

«Είναι μια εποχή που πρέπει να τα ξεχάσουμε τα εξαψήφια νούμερα στις πωλήσεις», λέει ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος

Ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος είναι ακριβώς το αντίθετο από την Ευανθία
Ρεμπούτσικα. Αντί να προσπαθείς να εκμαιεύεις τις απαντήσεις, προσπαθείς να
θυμάσαι διαρκώς την αφετηρία της συζήτησης, γιατί οι συνειρμοί που προκύπτουν
είναι πολλοί, το ένα θέμα φέρνει το επόμενο και η γλώσσα έχει αυτοπεποίθηση
και άνεση «ακαδημαϊκή». Απολαυστικός συνομιλητής (σόρι, Ευανθία), αλλά πού θα
επικεντρώσουμε στο τέλος το ρεζουμέ της ανοικονόμητης κουβέντας μας;

Λίγο μετά το φινάλε της εορταστικής περιόδου, και ενώ διανύει την κρίσιμη
περίοδο του πρώτου feed back από τη νέα του δουλειά «Πέμπτη Απόγευμα» με τη
Σοφία Παπάζογλου (κυκλοφόρησε λίγο μετά τον δίσκο της Ευανθίας με τη Νατάσα
Θεοδωρίδου από την «οικογενειακή» δισκογραφική τους εταιρεία Cantini), μιλάει
με συγκρατημένη… απαισιοδοξία για το κλίμα που επικρατεί σήμερα στον χώρο
του τραγουδιού. Έναν χώρο που διέπεται από τους νόμους ενός άγριου
ανταγωνισμού «μεταξύ πολυεθνικών από την μια και… cantinia από την άλλη»,
όπως λέει χαρακτηριστικά. Εκείνοι, ωστόσο, επιβιώνουν. Και συνεχίζουν
ακάθεκτοι. Λίγες δουλειές και προσεγμένες…

Οι δίσκοι σας – και ο δικός σου και της Ευανθίας – είναι εκτός φετινού
δισκογραφικού κλίματος. Παρ’ όλο που δεν μοιάζουν, είναι και οι δύο λαϊκοί, με
ήχο φυσικών οργάνων που «επιστρέφουν» στο ’50, ’60.

Υπάρχει μια διάθεση για πιο αναλογικό ήχο και λιγότερο ψηφιακή υποστήριξη,
αυτό είναι αλήθεια. Όσο για τη διαφορά μας με τον συρμό, θα έλεγα είναι η
διαφορά που έχουν τα προϊόντα μιας οικολογικής γωνιάς με τα υπόλοιπα του
σούπερ μάρκετ. Κατά βάθος, όλοι θέλουν να φάνε φακές χωρίς βιτριόλι.

Μιλάς και ως ακροατής αυτή τη στιγμή;

Κατά κύριο λόγο. Το βλέπεις και από τα μαγαζιά. H στιγμή που γίνεται το
αληθινό κέφι, είναι όταν μπαίνουν στο πρόγραμμα τα παλιά λαϊκά τραγούδια.
Δυστυχώς, πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό.

Γιατί δυστυχώς;

Γιατί σημαίνει ότι σήμερα υπάρχει έλλειψη αλήθειας. Όλα τα τραγούδια μιλούν
για αγάπη, αλλά κανένα με τη δύναμη και την αμεσότητα των παλιών λαϊκών..

H επιθυμία σου να κάνεις έναν λαϊκό δίσκο είναι γιατί εκεί πιστεύεις ότι
κρύβει μια πιο αυθεντική έκφραση;

Είναι μια φάση που περνάω, δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει. Το ‘χα πει και
παλιότερα: Θέλω να κάνω ένα ζεϊμπέκικο που θα παίζεται σε σουβλατζήδικα…

Ναι, αλλά στα σουβλατζήδικα μπορεί να ακούνε Βανδή και Πέγκυ Ζήνα.

Αυτό είναι αλήθεια. Εξαρτάται όμως… Μπορεί να ακούνε Πέγκυ Ζήνα από την μια
και Καζαντζίδη από την άλλη. Υπάρχουν πολλοί που ενώ είναι απόλυτα στο σήμερα,
θέλουν να επιστρέφουν ταυτόχρονα και στο χθες.

Το «Πέμπτη Απόγευμα» έχει μια διάθεση επιστροφής στο ’50. Νοσταλγία από τη
μια και συνδυασμός βαλκάνιου και «κλασικού» λαϊκού ήχου.

Ο στόχος μου ήταν να δώσω κάποιες Φελινικές αποχρώσεις στα τραγούδια. Ο
Παντελής Στόικος όμως, είναι από τη Φλώρινα και η τρομπέτα του θυμίζει εκείνα
τα μέρη. Προσπάθησα να το πάω προς τα εκεί, λίγο New York τζαζ, λίγο ιταλικός
κινηματογράφος… Μου αρέσει πολύ αυτή η ατμόσφαιρα. H ατμόσφαιρα, ας πούμε,
των φωτογραφιών του Ανρί Καρτιέ Μπρεσόν. Αισθάνομαι ότι την έχω ανάγκη αυτή
την εποχή, όπως επίσης την ανάγκη να ανακόψω ταχύτητα γενικότερα. Τελευταία
μάλιστα, διάβασα ένα αρθράκι σε μια εφημερίδα γι’ αυτή την τάση που υπάρχει,
το «σλόου ντάουν» – αργό φαγητό, επιβράνδυση της παραγωγής, επιβράδυνση της
ταχύτητας της καθημερινότητας – και καρφώθηκα αμέσως. Τελικά, το να τρέχεις
μέσα σε ένα τρένο με 150 χιλιόμετρα την ώρα δεν σημαίνει ότι βλέπεις τα μέρη
που περνάς. Μπορεί αυτό που σου αναλογεί να είναι 100 μέτρα την ημέρα – αλλά
με τα πόδια.

«Σκέτη Χωματερή»

Όταν μιλούσαμε για το «κλίμα» που υπάρχει φέτος στον χώρο σας – και
συμπεριλαμβάνω τις δισκογραφικές εταιρείες – σε είδα σκεπτικό…

Τεράστια κρίση στην αγορά. Και δυστυχώς δεν είναι μόνο οικονομικό το θέμα.
Είναι και το πώς σκέφτεται ο καταναλωτής. Και δεν έχει άδικο που σκέφτεται
έτσι. Κάπου διάβασα ότι παράγονται 2.500 χιλιάδες δίσκοι τον χρόνο, στην
Ελλάδα. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Σχεδόν 10 νέοι δίσκοι την ημέρα. Χωματερή
σκέτη.

H αλήθεια είναι ότι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα πλέον. Ζούμε την εποχή της
συγχώνευσης και της γιγάντωσης των πολυεθνικών – μια θάλασσα από καρχαρίες από
την μια και μαρίδα-cantinia από την άλλη. Και τα πάντα – ραδιόφωνα,
τηλεοράσεις – είναι όλα κατευθυνόμενα.

Το iTunes (το ηλεκτρονικό δισκοπωλείο της apple) σάς πλησίασε;

Όχι. Το iTunes δεν ενδιαφέρεται για τις μικρές εταιρείες. Είναι η γραμμή του
αυτή, από το εξωτερικό.

Ασφυκτική η κατάσταση…

Ναι, αλλά δεν θα τρελαθούμε κιόλας. Εμείς ξεκινήσαμε καλά, προχωράμε καλά,
κάνουμε ό,τι μπορούμε. Ας μην ξεχνάμε δε ότι όταν βγει ένα τραγούδι δυνατό,
όπως το «Με τα Μάτια Κλειστά» βρίσκει πάντα τον δρόμο του να βγει στον αφρό.
Κανένα ραδιόφωνο δεν του αντιστάθηκε κι ας είμαστε αποκλεισμένοι από τα play
list. Κάποια στιγμή, θα την ξεράσει και ο ίδιος ο κόσμος αυτή την ηλίθια
κατάσταση που επικρατεί σήμερα.