ANAΛΩΣIMA Σκοτεινή αμηχανία

Δεν είναι μόνο που μένεις χωρίς φως και το νερό παγώνει. Δεν είναι που σταματά
το καλοριφέρ να δουλεύει γιατί και αυτό δεν του φαίνεται, αλλά χρειάζεται
ηλεκτρική εκκίνηση, παρόλο το πετρέλαιο που καίει. Άντε, πας και αγοράζεις
κεριά, η δεύτερη ημέρα οργανώνεται καλύτερα από την πρώτη. Άνοιξαν τα μαγαζιά,
πουλάνε και καμινέτα γκαζιού, πάλι καλά που δεν έχει αποσυρθεί αυτό το είδος.
Το κακό είναι ότι λείπει από το σαλόνι εκείνη η λάμψη που δανείζεται
καθημερινά από τα ξένα σαλόνια της οθόνης. Αυτή δεν πουλιέται σε έκδοση
υγραερίου, ούτε δουλεύει με μπαταρία. Το τρανζιστοράκι σα διαφήμιση του
σκοταδιού μοιάζει ξαφνικά, έτσι που δεν μπορεί να φέρει μέσα τη ζεστή πλημμύρα
των εικόνων. Μα πού είναι η εποχή που ρομαντζάραμε με το φως των κεριών, μόλις
κοβόταν το ρεύμα, ανακαλύπταμε τους πλούσιους κόσμους της ησυχίας, της
ομιλίας, του γέλιου, των σκιών; Ορμούσε στο ημίφως η ανάμνηση ολόκληρων αιώνων
της ανθρωπότητας στο φως των κεριών, θυμόμασταν τους συγγραφείς που έγραφαν
έτσι, τους φίλους που συναντιόνταν έτσι, τη ζωή που ρυθμιζόταν υποχρεωτικά από
το σκοτάδι και το ξημέρωμα. Θυμόμασταν ακόμα να πούμε ιστορίες για όλ’ αυτά,
στον εαυτό μας και στα παιδιά που δεν τις ήξεραν, βρίσκαμε το κουράγιο να
διηγηθούμε παραμύθια, αγγίζαμε το κερί, καιγόμασταν, φοβόμασταν λίγο,
γελούσαμε πολύ. Δεν γίνεται τόσο να έχουμε εκχωρήσει στη μικρή οθόνη τη ζωή
μας, να μην μπορούμε να το ανασύρουμε πια το κουράγιο αυτό από πουθενά, να
μοιάζουν τα έπιπλά μας ασυντρόφιαστα, επειδή δεν βλέπουν τον εαυτό τους στον
τηλεοπτικό καθρέφτη και τίποτα να μη θυμόμαστε εκτός από όσα είδαμε εκεί την
τελευταία εβδομάδα.