Οι «ριγμένοι»…

Έγραφα για το «μούδιασμα» που υπάρχει στον χώρο του θεάτρου από την
«πολιτιστική σιγή» που τηρεί η κυβέρνηση. Και που όλοι φοβούνται μήπως
πρόκειται για τη «σιωπή των αμνών». Πριν από τη «σφαγή»… Οι θεωρούμενοι
«ριγμένοι» των προηγούμενων χρόνων – από τους οποίους, σας διαβεβαιώ, ένα
συντριπτικό ποσοστό δικαίως ήταν «ριγμένοι», γιατί πεντάρα δεν αξίζει η
δουλειά τους – που έχουν έρθει «στα πράγματα» θα λειτουργήσουν ρεβανσιστικά;
Κι αν «ρίξουν» τους ατάλαντους και τους μέτριους που ενισχύθηκαν και
υποστηρίχτηκαν αυτά τα χρόνια για λόγους «διαπλοκών» και όχι πολιτικούς κατά
τη γνώμη μου – που, ναι, αυτοί, το πιστεύω και το παραδέχομαι υπήρχαν – καλώς.
Αλλά αν «χτυπηθούν» οι νέοι θίασοι, οι νέοι άνθρωποι, οι ομάδες από τις οποίες
περιμένουμε την ανανέωση του θεάτρου, θα είναι εγκληματικό.

…και η «αρρώστια»

Ελπίζω να το καταλάβουν και να το συνειδητοποιήσουν όσοι ασχολούνται και
συμβουλεύουν και οργανώνουν εν κρυπτώ τα πράγματα. Να βάλουν κατά μέρος
εμπάθειες και συμφέροντα – γιατί, ναι, υπάρχουν· οι παροικούντες την
Ιερουσαλήμ τα ξέρουμε όλα, χαρτί και καλαμάρι – και να δουλέψουν με το χέρι
στην καρδιά. Μόνο έτσι θα κάνουν κάτι για την ψυχή τους. Διότι η αρρώστια της
εξουσίας είναι άτιμο πράγμα. Και τα σάβανα – έλεγε η μανούλα μου – δεν έχουν
τσέπες. (Καλά, αιθεροβατώ… Αλλά μ’ αρέσει). Τα ονόματα των μελών των
επιτροπών θεάτρου ήταν μια πολύ κακή αρχή. Όχι ότι αμφισβητεί κανείς την
ιστορία ή τις ικανότητες πολλών από τους ανθρώπους αυτούς. Αλλά από την άποψη
ότι οι περισσότεροι αγνοούν ΠΛΗΡΩΣ το σύγχρονο θεατρικό γίγνεσθαι. Και ότι
πιθανότατα, επειδή το αγνοούν, το θεωρούν σαν να μην υπάρχει. Ο Θεός βοηθός.
Την τελευταία εικοσαετία έγιναν κάποια πράγματα – όχι πολλά – στον τομέα του
θεάτρου. Όσα καλά έγιναν ας μην τα ξεριζώσουν και τα ξεπατώσουν. Ειδεμή, το
κρίμα στον λαιμό τους.