ANAΛΩΣIMA Θάνατος στη Bενετία

H φωτογραφία από το μέρος αυτό, που μάθαμε μόλις το όνομά του, τον εξωτικό
παράδεισο, εκεί όπου έχει ήλιο όλο τον χρόνο, είναι σαν χαστούκι στο πρόσωπο.
Δίπλα στην πισίνα το ζευγάρι κάνει ηλιοθεραπεία, ενώ από την άλλη πλευρά του
τοίχου μαζεύουν πτώματα. Το ζευγάρι δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο, προφανώς.
Δεν ξέρει. Ίσως είναι οικονομολόγοι, γνωρίζουν από καμπύλες και αναπτυξιακά
σχεδιαγράμματα, να δένουν πληγές και να μοιράζουν τρόφιμα δεν έμαθαν ποτέ. H
ζωή συνεχίζεται και δη τουριστικά και παραδεισένια στις πληγείσες περιοχές,
όπως τρυφερά τις αποκαλούν, κι εκείνοι που έχουν εκπαιδευτεί καταλλήλως
τρέχουν από όλα τα μέρη του κόσμου να βοηθήσουν. Οι άλλοι έχουν προπληρώσει το
πακέτο των διακοπών και ίσως ανακαλύπτουν μυστικά αυτό που οι λογοτέχνες έχουν
περιγράψει σε άλλες καταστροφές, ότι η ζωή γίνεται γλυκύτερη όταν αντικρύζεις
τον θάνατο δίπλα σου. Με την υπενθύμιση της ανθρώπινης μοίρας, οι απολαύσεις
αποκτούν εκείνη την αίσθηση του εφήμερου που τις κάνει βαθύτερες, μοναδικές,
πολύτιμες. Τα συναισθήματα οξύνονται, πώς είχε ερωτευτεί εκείνος ο συγγραφέας
στη Βενετία τον πιο αληθινό κι απελπισμένο του έρωτα όταν γύρω του πέθαινε ο
κόσμος από πανούκλα; Πάλι σε περιοχή τουρισμού δεν ήταν; Μόνο που τώρα έχει
εφευρεθούν η φωτογραφία και τα ειδησεογραφικά πρακτορεία και το αποτέλεσμα δεν
έχει την επεξεργασία της λογοτεχνίας, είναι αυτή η προσβολή στην προσπάθεια
του κόσμου να καταλάβει, να συμμαζέψει τα συμπεράσματά του, να οργανωθεί ίσως.
Τουλάχιστον οι ξενοδόχοι ας το καταλάβουν κι αυτοί, πρέπει να ζητήσουν καπέλο
για τις υπηρεσίες τους, αφού προσφέρουν αυτήν τη σπάνια συγκίνηση.