Tα ξωτικά κάνουν πάρτι

H μουσική, λένε, απαλύνει τον πόνο. Και έχουν γίνει πειράματα γι’ αυτό. Στο
Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ ζήτησαν από εθελοντές να ακούσουν α) χαρούμενη
μουσική, β) παράφωνη και γ) τίποτε, σιωπή, και κατόπιν άρχισαν να τους
ζεσταίνουν τα χέρια από λίγο έως πάρα πολύ, δηλαδή περίπου κάψιμο. Οι
εθελοντές που άκουγαν χαρούμενη μουσική άντεξαν πιο πολύ νιώθοντας, όπως
μέτρησαν οι ειδικοί τον πόνο, 20% λιγότερο. Μην καθυστερείτε, λοιπόν, βάλτε
μουσική στον πλανήτη.

«Down side Up» Siouxsie and the Banshees (universal)

Βαρύ μακιγιάζ για πρωί; H Σούζι Σιούξ δεν θα συμφωνούσε μαζί σας

Ήρθαν τα πάνω κάτω στο βασίλειο των ξωτικών και απελευθερώθηκαν δυνάμεις
κρυμμένες βαθιά, εκεί που και η ίδια η Σούζι Σιούξ ένιωθε μια σχετική αμηχανία
να ψάξει – καθώς πλέον είναι μια κυρία 47 χρόνων, με ρίζες «γκοθ» αλλά και
ακαταμάχητη μουσική γοητεία. Τη στιγμή, λοιπόν, που οι κατά κάποιον τρόπο
συγγενείς, Ρόμπερτ Σμιθ και Cure, έχουν κάνει τους δικούς τους απολογισμούς
(πολλές φορές), οι Banshees της Σούζι σημείωναν σοβαρές καθυστερήσεις. Εδώ
ακριβώς στέκει το ρητό «το καλό το πράγμα αργεί να γίνει» – χρειάστηκε ωστόσο
μόλις ένα λειψό Σαββατοκύριακο στο στούντιο για ένα σλάλομ στα μέσα και στα
έξω της συνολικής παραγωγής. Στη σούμα λοιπόν 55 τραγούδια, εκ των οποίων 34
σε αυτό το κουτί, είναι πρωτοεμφανιζόμενα και πραγματικός θησαυρός για τους
πιστούς και όσους δεν μένουν ασυγκίνητοι γενικά μπροστά σε αξίες σαν κι αυτές
της Μπίλι Χολιντέι του πανκ, που με την ορχήστρα της εδώ αποπλανεί τα πλήθη.

Όταν ξεκινάς με ένα «Hong Kong Garden» στις άκρες του πανκ-ροκ, που τότε –
λέει η Σούζι – καμιά συνείδηση «φαινομένου» δεν είχε, είσαι αποφασισμένος να
φτάσεις μακριά, από την καρδιά του τραγουδιού έως τη ραφή στο μανίκι. Ο
σύντροφός της, Μπάτζι, στα ντραμς, ο Σέβεριν στο μπάσο και ένας περιπλανώμενος
σαμουράι (που όταν κλαίει, δεν είναι παρά ένα παιδί χωρίς αγάπη – «Ι Promise»,
1984) χορεύουν «πόγκο» σε ένα ναρκοπέδιο ρυθμών. Ακόμη και όταν Σούζι και ο
Μπάτζι ζουν στο «εξοχικό» των Creatures – παράπλευρο μουσικό εγχείρημά τους –
στο βασίλειο των ξωτικών το πάρτι συνεχίζεται. Καιρός ήταν, όπως λέει και
εκείνη.

«That’s for Me» Sousie Arioli Band (Α&Ν)

H άλλη Σούζι (Αριόλι) ψάχνει και βρίσκει τον εαυτό της, τον πιστό κιθαρίστα
της Τζόρνταν Όφισερ και ολόκληρη την κομπανία των μουσικών σε νυχτερινούς
δρόμους της τζαζ και του σουίνγκ της δεκαετίας του ’30, του ’40 και του ’50,
τους οποίους εξερευνούν όλοι μαζί με δίψα και με μια τάση να προτάσσουν τη
μελωδία και τη θαλπωρή των τραγουδιών. Από ένα καθαρό σουίνγκ, λοιπόν,
στέλνουν τον ακροατή στις αγκάλες της Νέας Ορλεάνης, στον Μέμφις Σλιμ, στις
τεξανικές μπαλάντες και το «It’s Α Good Day» της Πέγκι Λι, όπου η φωνή της
Σούζι από τον Καναδά αποδίδει τα μέγιστα. Μήπως ήταν τυχαίο που «άνοιγαν» τις
εμφανίσεις του Ρέι Τσαρλς; Δεν ήταν.

«Live From Royal Festival Hall, 2004» New York Dolls (V2)

Αν ρωτήσεις ακόμη και το παιδί που κάνει σκέιτ στην κατηφόρα για τους New York
Dolls, θα πατήσει φρένο και θα σταματήσει να σου πει πως ήταν το πανκ ροκ,
πριν το πανκ γεννηθεί, πως έκαναν όλες τις αταξίες εκείνες που χαρίζουν στη
μουσική το μέλλον της και πως ήξεραν πώς να βαδίζουν σε ψηλά τακούνια πολύ
καλύτερα από τη Ναόμι Κάμπελ. Τρεις δεκαετίες (παρά έναν χρόνο) από την
προηγούμενη φορά που έπαιξαν μαζί – και με μεγάλες απώλειες τον Τζόνι Θάντερς
και τον Τζέρι Νόλαν – ο «φαν» τους, Μορισέι, είχε την ιδέα «λάιβ» ηχογράφησης.
Ιδέα που, ομολογουμένως, αποδείχθηκε φωτεινή σαν το «γκλαμ» που εξ ορισμού οι
Dolls φέρουν μαζί τους. H κατάρα ξαναχτύπησε – λίγες εβδομάδες μετά τη
συναυλία πέθανε και ο Άρθουρ Κίλερ Κέιν – μα το πνεύμα των Dolls – όσων
έμειναν και όσων άξιων στρατολογήθηκαν – προσφέρει στην ανθρωπότητα το
μάξιμουμ ροκ εντ ρολ, που με καθημερινή άσκηση πολεμά την αρτηριοσκλήρωση.

Τακτοποίησε τα ρούχα σου! «XXX: Music From Thinking ΧΧΧ» V/Α

Την ώρα που οι περισσότεροι γδύνονται για να φωτογραφηθούν καλλιτεχνικά, άλλοι
ντύνονται (καλλιτεχνικά επίσης) και αυτοί οι άλλοι είναι σταρ τού πορνό που
πόζαραν με ρούχα (και όχι μόνο) για τον βραβευμένο φωτογράφο και σκηνοθέτη
Τίμοθι Γκρίνφιλντ – Σάντερς. Το φωτογραφικό πρότζεκτ είχε εκτόπισμα τέτοιο
ώστε να προκύψει ντοκιμαντέρ – έχε γεια Πολ Τόμας Άντερσον και Bοοgie Nights –
και cd με θαυμάσιους «εργάτες» της electronica κυρίως. Το καινούργιο αστέρι
της σκηνής, ο Μίλο, παίζει εδώ το «Muscle Car», ο Καναδός Τίγκα («Hot in
Herre») δίνει «παρών», η εκκεντρική κυρία Peaches επίσης με μια ροπή πάντα στο
ελέκτρο-ροκ, ενώ οι Velvet Underground, που είδαν με ενδιαφέρον την υπόθεση,
προσφέρουν στην αισθητική ένα «Here She Comes» με προφητική ηχώ και βελούδινο
άγγιγμα.