ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Kρυόβρυση

Ολόγος στους αναγνώστες. Ο N. Αποστολόπουλος, τηλ. 2794.050,
γράφει: «Αγαπητέ Λευτέρη,

Είμαι ένας αναγνώστης σας που ασχολούμαι με τα πολιτιστικά, εδώ στο μετερίζι
της Κρυόβρυσης της Ορεινής Ηλείας. Το χωριό μου, η Κρυόβρυση, είναι ένα ορεινό
μα περήφανο και ιστορικό χωριό, που έχει δώσει κάμποσους πεσόντες στα πεδία
μαχών της πατρίδας. Σε υψόμετρο 1.000, με περίπου 600 άτομα τελευταία
απογραφή, κυρίως κτηνοτρόφοι. Στο χωριό, αποκομμένο και απομονωμένο από τον
άλλο κόσμο, εδώ και τριάντα χρόνια άρχισε μια μικρή ανάπτυξη. Συνδέθηκε με
καλό αυτοκινητόδρομο, ήρθε το φως, το τηλέφωνο, η τηλεόραση, έγιναν πολλά
σύγχρονα σπίτια και, μαζί με τις φυσικές του ομορφιές, έγινε ένα πανέμορφο
τοπίο ζωγραφικής που το ζηλεύουν όσοι το επισκέπτονται. Όμως αυτό το χωριό
στερείται στοιχειώδους ξενοδοχειακής υποδομής για να φιλοξενήσει τους
επισκέπτες του – τουρίστες και χωριανούς της πόλης. Αυτή του την ανάγκη ήρθε
να ικανοποιήσει μια ευχάριστη πρόταση που έκαναν δασικοί υπάλληλοι: να
κατασκευαστεί το Δασικό Χωριό N. Ηλείας στην Κρυόβρυση, στο πλαίσιο των
αναπτυξιακών προγραμμάτων “Περί Αγροτουρισμού”, “Ανάπτυξη των Ορεινών Όγκων”
και “Ποιότητα Ζωής” της τότε κυβέρνησης.

Οι μηχανικοί του Δασαρχείου N. Ηλείας βρήκαν κατάλληλη και ιδανική την περιοχή
αυτή της Κρυόβρυσης, με τα πλούσια και πυκνά ελατοδάση, τα άφθονα νερά, το
ηλιόλουστο τοπίο, το οποίο διασχίζει ο κεντρικός δρόμος, που συνδέει τ’ άλλα
γειτονικά χωριά.

Για τον σκοπό αυτόν συνέταξαν μελέτη και την έστειλαν, τον Μάρτιο του 2002,
στην Περιφέρεια και το υπουργείο προς έγκριση. Πράγματι, το υπουργείο Γεωργίας
με την υπ’ αρ. 98464/2502/22-5-2003 απόφασή του ενέκρινε την κατασκευή του
Δασικού Χωριού στην Κρυόβρυση και χορήγησε ταυτόχρονα και τα σχετικά κονδύλια
για την εκτέλεση του έργου.

Δυστυχώς όμως το θέμα από τότε πέρασε από σαράντα κύματα μεταξύ του Δασαρχείου
Ηλείας και της Περιφέρειας, γιατί υπάρχουν κάποιοι που δεν θέλουν την πρόοδο
και την προκοπή αυτού του τόπου και με την παρελκυστική τακτική τους εμπόδισαν
και καθυστέρησαν σκόπιμα την υλοποίηση του έργου, με διάφορες και ανούσιες
δικαιολογίες. Έτσι, έπειτα από αγώνες δικούς μας και πολλές παρεμβάσεις μας,
φτάσαμε στον Φεβρουάριο του 2004, οπότε υπεγράφη η σύμβαση εκτέλεσης του έργου
μεταξύ Δημοσίου και του μειοδότη εργολάβου και έγινε και η σχετική τοποθέτηση
του εργολάβου.

Στο διάστημα αυτό μεσολάβησαν και οι εκλογές του Μαρτίου 2004. Αργότερα, δε,
τον Απρίλιο, όλως παραδόξως ο εργολάβος πήρε την εντολή από το Δασαρχείο
Ηλείας, προφανώς με εντολή του διευθυντή του, να σταματήσει κάθε ενέργεια
κατασκευής του έργου. Την επομένη διαβάζουμε στην εφημερίδα “ΑΥΓΗ” του Πύργου
(21-6-2004) ότι “παγώνει το Δασικό Χωριό Κρυόβρυσης Ηλείας”.

Με την είδηση αυτή όλοι οι κάτοικοι του χωριού και της περιοχής,
αγανακτισμένοι και οργισμένοι με τις τοπικές αρχές και το Δασαρχείο Πύργου που
μας καταδικάζουν στον αφανισμό και την ερήμωση, υψώνουν φωνή διαμαρτυρίας κατά
των τοπικών αρχών, για την κατάντια αυτή. Το πιο παράδοξο της όλης υπόθεσης
είναι ότι ο εργολάβος, όπως μάθαμε, κατέφυγε σε δικηγόρο και ζητεί αποζημίωση
γύρω στα 160 εκατ. δρχ. από το Δημόσιο!».