Πνεύμα… συμφιλίωσης

Το καινούργιο παιχνίδι λέγεται «Επιβιώνοντας τα Χριστούγεννα» και τόσο
καινούργιο δεν είναι. Ρίχνεις τα ζάρια, σηκώνεις την κάρτα που θα σου τύχει
και διαβάζεις: «Ο Άγιος Βασίλης τηλεφώνησε ότι δεν μπορεί να έρθει» ή «Φύσηξε
ο αέρας και πήρε την άχνη από τους κουραμπιέδες». Τι κάνεις τότε; Βάλε στο
μεταξύ κάτι να παίζει. H μουσική δίνει χρόνο στον παίκτη να σκεφτεί και να
επιβιώσει.

«Destiny Fulfilled» Destiny’s Child (Sony)

Καλή συνεργασία και εντιμότητα έρχονται να επιδείξουν οι Destiny’s Child’ς (Μπιγιονσέ Νόουλς, Κέλι Ρόουλαντ και Μισέλ Γουίλιαμς)

Πνεύμα ομάδας, καλής συνεργασίας και μιας εντιμότητας που σπανίζει σε
ευρύτερες περιοχές της ποπ κουλτούρας έρχονται να επιδείξουν οι Destiny’s
Child, κορίτσια με σωστή σόουλ ανατροφή. Όσοι ήταν έτοιμοι να πουν πως η
Μπιγιονσέ Νόουλς, η Κέλι Ρόουλαντ και η Μισέλ Γουίλιαμς τρέχουν με το εξπρές
της επιτυχίας η καθεμιά τη δική της μοναχική, εκτυφλωτική και πολυδάπανη
διαδρομή, γελάστηκαν. Οι παλιές φιλίες αντέχουν όσο τα νεύρα του μέσου
καταναλωτή – πολύ περισσότερο από όσο κανείς περιμένει. Στο «ριγιούνιον» όμως,
οι ωραίες τα βρήκαν και πάλι στα μουσικά τους θέματα (δύσκολο δεν είναι δα, με
τόση σόουλ και r’n’b που κυκλοφορεί ευρέως) και έριξαν μερικά τραγούδια στο
τραπέζι, μπαλάντες κυρίως για να γλιστρήσει γλυκά πάνω η φωνή τους και Lose My
Breath για να δηλώσουν πως κρατούν την ανάσα τους για κάτι τόσο σπουδαίο, όσο
η μοίρα ενός girl group, που μετά τις TLC χάρισε στη μουσική σταρ πρώτου
μεγέθους.

Μόνο που από την επανένωση δεν προκύπτουν και πολλά. Αντί να μοιραστούν την
αίγλη των αστέρων τους, οι Destiny μοιράζονται την αμηχανία του r’n’b και
κατεβάζουν στο μισό τις καλές επιδόσεις, οι οποίες προφανώς είναι και ένας
λόγος που θα κάνει τα κορίτσια να μαζευτούν σπίτι και να πιάσουν δουλειά στα
προσωπικά τους πλάνα. Που δεν αναμένεται να αργήσουν πολύ, αν κρίνει κανείς
από τους εντατικούς ρυθμούς της δισκογραφίας. Άντε και να ξαναβρεθούμε πάλι
καμιά φορά να τα πούμε.

«Peachtree Road» Elton John (Universal)

Μπορεί να μεγαλώνει ο άνθρωπος και να του φταίνε όλο και πιο πολλά πράγματα,
όμως αυτά που φταίνε στον Έλτον Τζον είναι πράγματα για φταίξιμο (όπως κάποιες
πολύ καλά προγραμματισμένες συνταγές σουξέ που εφαρμόζονται κατά γράμμα). Ο
ίδιος όμως είναι πάντα ενημερωμένος σε όσα αξιόλογα βγαίνουν και υποστηρίζει
όσους έχουν πραγματικά κάτι να πουν. Έλτον Τζον είναι αυτός, ας ξεπεράσουμε
κάποια στιγμή το θέμα γούστου. Έτσι όταν στρέφεται λίγο προς την κάντρι ή στα
ροκ των 70ς ή κάπου σε ένα κλασικό σόουλ κομμάτι, είναι ο δικός του δρόμος
προς το αυθεντικό, ακόμη και τη στιγμή που επιθυμεί να το αμφισβητήσει. Στο
κάτω κάτω ο σερ Έλτον ένα μικρό παιδί είναι που του αρέσουν οι αταξίες στο
πιάνο και ακόμη τρελαίνεται να βγαίνει να αγοράζει CD – κάτι που ουκ ολίγοι
από τους μουσικόφιλους που γνωρίζουμε θεωρούν ξεπερασμένο. Σερ Έλτον, τα σέβη
μας.

«Back To Mine» Death in Vegas (DMC)

Τη μία στιγμή έχεις την αίσθηση πως γνωρίζεις τους Death in Vegas σαν τους
γείτονες της διπλανής πόρτας και την αμέσως επόμενη μοιάζουν εντελώς ξένοι,
παράξενοι τύποι – αυτές οι απότομες αλλαγές, σημειωτέον, δεν είναι πάντα
ιδανικές στις σχέσεις. Ωστόσο, το… τη μια έτσι, την άλλη αλλιώς, που είναι
και το δυνατό χαρτί τους (από αυτό προέκυψε και μια εξαιρετική μουσική
συνεύρεση με τον Πολ Γουέλερ) είναι ορεκτικό πρώτης τάξεως για ένα πιάτο
κλασικής συνταγής, όπως είναι η σειρά Back to Mine – μουσικές, δηλαδή, για
αργά τη νύχτα (και αυτό πάλι σχετικό είναι). Οι επιλογές δικές τους και τα
τσιμπολογήματά τους δεξιά κι αριστερά εγκρίνονται απόλυτα, όπως το Nashville
Blues, που τους φέρνει στο μυαλό – οι ίδιοι το λένε – την αναμονή τους στο
αεροδρόμιο της Αθήνας, το My Sweet Lord της Νίνα Σιμόν και όσα αποκαλύπτουν,
όσο αυτό είναι δυνατό, τον μυστηριώδη, απρόσιτο και ευμετάβλητο χαρακτήρα
τους.

Να δουλέψεις τις χαμηλές σου! «Songbook», V/Α (ΕΜΙ)

Αναζητήστε το τραγούδι. Και μάλιστα στον τίτλο του τραγουδιού όπου ενίοτε
κάνει την εμφάνισή του. Με τη Νόρα Τζόουνς (Painter’s Song), τον Νικ Κέιβ (The
Weeping Song), τον Τομ Μακρέ (A&B Song), τους Fisherspooner (L. Α Song),
Embrace (Bunker Song) και άλλους εργατικούς, έχουμε τραγούδια να πορευόμαστε
μέσα από τις μπαλάντες, το ελέκτρο-ροκ, το ακουστικό, το ηλεκτρονικό, ό,τι
τελος πάντων στέκεται στο ύψος του τραγουδιού πριν αυτό γίνει track και πριν
καταλήξει ένας αριθμός (ξαναβάλε το «11», ας πούμε ) στο CD που παίζει.