MATIEΣ Tα κάλαντα

Είναι το παράπονό μου: κάθε χρόνο, όλο και λιγοστεύουν τα παιδιά που βγαίνουν
στους δρόμους για να πουν τα κάλαντα. Συνήθως, μου χτυπάνε την πόρτα, μ’ ένα
ντέφι στο χέρι, με μια κουτσή κιθαρίτσα ή ένα ξεδοντιασμένο ακορντεόν, διάφορα
μπατίρια, 50-60 χρόνων, από Ρουμανία, Αλβανία, Ρωσία. Και, ευτυχώς και ένα-δυο
κουτσούβελα, Ελληνάκια, σταλμένα από τους γονείς τους, για να μένει ζωντανό το
έθιμο, «για το καλό»…

Πιστεύω ότι, όσο πάμε, γινόμαστε σαν χοντροί Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι,
ντρεπόμαστε για τις μανάδες μας, κοιτάζουμε τη γραβάτα του φίλου μας από την
πίσω μεριά, για να δούμε τη μάρκα της. Πώς ένας τέτοιος πατέρας και μια τέτοια
μητέρα θα ξυπνήσουν πρωί και θα ζητήσουν από τα παιδιά τους να περάσουν από
φίλους και συγγενείς για να τους «ψάλουν» το «Καλήν ημέραν άρχοντες»;

H ζωή μας έγινε ευκολότερη. Είναι όμως καλύτερη;

Κάποτε, φτιάχναμε γλυκά στο σπίτι. Μοσχοβολούσαν οι φούρνοι, τα ταψιά και οι
λαμαρίνες πήγαιναν κι ερχόντουσαν. Τώρα, δεν υπάρχει τίποτα «επί μέτρω». Από
κοστούμι, μέχρι μελομακάρονο. Κι από λουλούδι μέχρι Χριστόψωμο. Παραγγέλνεις
το «καλάθι» σου, με ποτά και διάφορες λιχουδιές, δίνεις και μια διεύθυνση,
μαζί με την κάρτα σου και… τελείωσε το πανηγύρι!

Αφήνω, που, πολλοί από μας, με το που βάλανε μερικά φράγκα στην τσέπη,
ανακαλύψανε την Ελβετία και την Αυστρία και δεν μπορούν να κάνουν Χριστούγεννα
χωρίς χιόνια και σκι! «Στην Ελλάδα θα μείνετε και φέτος;». «Ναι, γιατί;». «H
Ελλάδα είναι μόνο για το καλοκαίρι – Μύκονος, Ύδρα, Σαντορίνη. Τουλάχιστον,
δεν πεταγόσαστε ώς την Αράχοβα; H Αθήνα, αυτές τις μέρες, είναι αφόρητη…».
Τι τους λες;

Χριστούγεννα. Φώτα, δώρα, χαμόγελα, αγκαλιές. Πρέπει να είμαστε
ευχαριστημένοι. Πρέπει να είμαστε γιορτινοί. Και θα είμαστε. Αλλά εγώ, όσο κι
αν αυτό φαίνεται μελό, σκέφτομαι, πολύ συχνά, τους παιδικούς μου φίλους,
δεκαετία του ’50, στην Πλατεία Κυριακού. Όσοι έχουν περάσει από τον «πάγκο» θα
καταλαβαίνουν, σίγουρα, αυτά που λέω. (Θυμάσαι, Σάκη, πόσες μεγάλες γιορτές
έχασες, μέσα στο ενάμισι τετραγωνικό του περιπτέρου της οδού Κολοκοτρώνη, όπου
δούλευες μονοβάρδια; Θυμάσαι, Γιάννη του Αμβούργου, που ξέσκιζες το
χριστουγεννιάτικο δώρο σου στις μπιραρίες, χορεύοντας και φωνάζοντας
«εκδικούμαι τη φτώχεια μου» στους κατάπληκτους Γερμανούς;).

Όπως και να ‘χει, να ‘μαστε γεροί και να ζήσουμε πραγματικές μέρες γιορτής,
όλοι μας.