Δρόμοι

H προσπάθεια…

… του ανθρώπου να γράψει την ιστορία των παπουτσιών του είναι συνήθως
πληκτική: επινοήθηκαν ως πρακτικά αντικείμενα για να κρατούν τα πόδια ζεστά ή
για να διευκολύνουν την κίνηση. Κάθε άλλο. Τα παπούτσια σπάνια ήταν
απαραίτητα, μας διαβεβαιώνει ο ιστορικός και συγγραφέας Φελίπε
Φερνάντεθ-Αρμέστο. Στους περισσότερους πολιτισμούς, στο μεγαλύτερο μέρος της
Ιστορίας, οι άνθρωποι τα κατάφερναν μια χαρά και χωρίς αυτά. Μερικά από τα
παλιότερα δείγματα – τα βορειοαμερικανικά μοκασίνια της όγδοης χιλιετίας, τα
παγωμένα παπούτσια του ανθρώπου που χάθηκε στον αλπικό παγετώνα πριν από 5.000
χρόνια, τα φαραωνικά σανδάλια – δεν ήταν παρά πανάκριβες πολυτέλειες στον
καιρό τους, λουρίδες γδαρμένες από το πετσί επικίνδυνων ζώων.

Ήταν τρόπαια…

… σε μια προσπάθεια να αφαιρεθεί εξουσία από τη φύση και να γίνουν τα πόδια
του ανθρώπου το ίδιο γοργά και λυγερά σαν της λεοπάρδαλης. Με τη μαγεία του
ζώου είναι ακόμη τυλιγμένο το ανθρώπινο πόδι. Τα πόδια της μόδας μοιάζουν με
ερπετού, άγρια και θανατηφόρα. Μια άλλη πλευρά της σχέσης μας με τα παπούτσια
μας είναι πως σημαίνουν κάτι: μεταφέρουν μηνύματα. Όταν δεν μπαίνει η κοιλιά
μας στη μέση, τα πόδια μας είναι εκείνο το μέρος του σώματός μας που
κοιτάζουμε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο. Υποθέτουμε λοιπόν πως τα
κοιτάζουν και άλλοι και έτσι φροντίζουμε ώστε να «λένε» πάντα κάτι. Ο
Λουδοβίκος ΙΔ’ φορούσε ψηλά τακούνια για να προσθέτει το ανάστημα που του
έλειπε και για να ψηλώνει την προσωπικότητα που δεν είχε.

Ένα μήνυμα…

… από τα πιο συνηθισμένα που στέλνουν σήμερα τα παπούτσια είναι αυτό: «Είμαι
αθλητικός». Μόνο που, ενώ προορίζεται για τα γήπεδα και τα γυμναστήρια, οι
άνθρωποι το περιφέρουν αποκρουστικά στους δρόμους, τα καταστήματα, ακόμη και
στα εστιατόρια. Ένα άλλο μήνυμα, πολύ προτιμότερο, λέει: «Είμαι σέξι». Το
έζησε στο πετσί του ο Φερνάντεθ-Αρμέστο, μια μέρα που πήγε τη γυναίκα του να
αγοράσει ένα καλό φόρεμα. H υπάλληλος που την εξυπηρέτησε επέμεινε να
δοκιμάσει το φόρεμα με ένα άλλο ζευγάρι παπούτσια (τα παλιά μποτάκια που
φορούσε η πελάτισσα δεν έκαναν γι’ αυτή τη δουλειά).

Έκθαμβος…

… έτσι, είδε σε λίγο τη σύζυγό του να ταλαντεύεται πάνω σε δέκα πόντους
τακούνι. Τα πόδια της μάκρυναν σαν να την κοίταζε πάνω σε πασαρέλα. Για να
μπορέσει να σταθεί όρθια, προέβαλλε ταυτόχρονα προς τα έξω τα στήθη της και
τους γλουτούς. Για όσο διάστημα έμεινε στο κατάστημα με αυτά τα καθόλου
πρακτικά παπούτσια, είχε γίνει μια ευάλωτη γυναίκα, πολύ ευάλωτη για να πάει
πουθενά χωρίς σοφέρ, ένα μανεκέν πολύ εύθραυστο για συνηθισμένη χρήση. Το
στενό παπούτσι και το πόδι που συστρεφόταν μέσα του άφηνε οργασμικά
υπονοούμενα – εκείνες οι σφιχτές, πιεστικές, κοφτές συσπάσεις, όπως όταν κάτι
μακρύ μπαίνει μέσα σε κάτι σφιχτό (ή όπως όταν ο πρίγκιπας φόρεσε το γοβάκι
στη Σταχτοπούτα).