ANAΛΩΣIMA Θεία Γέννηση

Γυρίζαμε σπίτι, νυσταγμένοι, καμία αίσθηση δεν μου έκαναν τα χριστουγεννιάτικα
φωτάκια. «Τι όμορφη που είναι η Αθήνα τα Χριστούγεννα!», είπε τότε ο μικρός.
Έμεινα άφωνη. Λες; Να είναι όμορφη; Μέχρι πέρσι θα μπορούσε να ξεγελαστεί
κανείς, περιμέναμε τους Ολυμπιακούς, η Ντόρα πούλησε μισοτιμής το δένδρο του
Αβραμόπουλου και πήρε καινούργιο, έφτιαξε τα σπιτάκια για πρώτη φορά. Φέτος
όλα ψυχαναγκαστικά μού φαίνονται, ίδια σπιτάκια, ίδια φωτάκια, παγοδρόμιο όπου
τρέμω ότι θα θέλουν να πάνε τα παιδιά, να σταθούμε σε ουρές, καταδίκη. H
παιδική φράση με γυρίζει πίσω, στην αρχαία εποχή όταν ήμουν εγώ παιδί και οι
δικοί μου γονείς μάς προσέφεραν σαν δώρο χριστουγεννιάτικο την ίδια πόλη. Λες
και ζούσαμε στο κέντρο του κόσμου νιώθαμε, πώς και τι περιμέναμε εκείνη τη
βόλτα στην Αιόλου που είχε τότε φωτισμένους πάγκους με παιχνίδια, στην Ερμού
και στους άλλους μεγάλους δρόμους. H ίδια πόλη και εντελώς διαφορετική,
στολισμένη ήταν και τότε, πήχτρα στον κόσμο και στη γλυκιά φασαρία, με τη
γιορτινή διάθεση των ανθρώπων να ψωνίσουν, τους λαχειοπώλες παντού να
ξελαρυγγιάζονται και τους ζητιάνους να μη σ’ αφήνουν να ξεχαστείς λιγάκι, τους
θυμάμαι έναν έναν και νομίζω ότι ξαναβλέπω τους ίδιους σε μικρές παραλλαγές –
πρέπει να είμαστε από τις πιο πονόψυχες πόλεις της Ευρώπης. Λες να συμβαίνει
ακόμα αυτό το θαύμα της Θείας Γέννησης στους δρόμους, να γεννιέται ξανά η
προσδοκία για κάτι απροσδιόριστο, για κάποιο σχεδόν βαρύ και αβάσταχτο κομμάτι
ευτυχίας που μπορεί και να σου κόψει την ανάσα, αυτήν τη γλύκα της γιορτής,
στα σημερινά πολύξερα και μπλαζέ παιδιά; Να μπορούν να νιώσουν στους δρόμους
την ίδια γενναιοδωρία και υπόσχεση που νιώθαμε με πολύ λιγότερα μέσα;