MATIEΣ Οι γιρλάντες

Είναι σαν να μπαίνεις στο Στάδιο. Το υπέροχο, μαρμάρινο Στάδιο, μπροστά στον
λόφο του Αρδηττού. Να ‘χεις διανύσει τα 42 χιλιόμετρα του Μαραθωνίου και να
τερματίζεις. Πέμπτος, έβδομος, τριακοστός, τεσσαρακοστός τρίτος. Να
τερματίζεις, πάντως. Χωρίς να σε χειροκροτούν, να σε αποθεώνουν τα πλήθη. Ένας
κι εσύ, οποιοσδήποτε, ανάμεσα στους άλλους, ταλαιπωρημένους από την
υπερπροσπάθεια, δρομείς…

Έτσι αισθάνεται ο καθένας, φαντάζομαι, από σήμερα που βρισκόμαστε στην τελική
ευθεία για τα Χριστούγεννα. Βεβαίως, οι έμποροι, τη μεγάλη γιορτή για τη
γέννηση του Χριστού την έχουν φέρει από τις αρχές του Δεκέμβρη. Με χιλιάδες
γιρλάντες, δέντρα, φώτα και μουσικές. Και όχι μόνον οι έμποροι, αλλά και τα
πλουσιόσπιτα των βορείων προαστίων, που πρέπει να ξοδεύουν εκατοντάδες ευρώ,
κάθε μέρα, για ηλεκτρικό ρεύμα.

Τελική ευθεία. Μυρίζουν οι δρόμοι μελομακάρονα, αλλά το τοπίο, για την ώρα,
είναι μουφλούζικο. Μόνο τα παιδιά χαίρονται. Δεν ξέρουν τα παιδιά πως ο κόσμος
δύσκολα τα φέρνει βόλτα, πλησιάζει με δισταγμό τις βιτρίνες, περνάει αδιάφορος
μπρος από τον αλλοδαπό οργανοπαίχτη. Αχ, αυτόν τον φουκαρά, που ελπίζει σε
μερικές δεκαρίτσες για να τη βγάλει κι απόψε.

Το παρατήρησα πριν από 15 μέρες: κατεβαίνοντας τα σκαλιά του Μετρό, άκουσα
χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Πήγα για εισιτήρια, κατέβηκα στις πλατφόρμες,
περίμενα. Τα τραγούδια με πιάναν αγκαζέ και μού κρατούσαν συντροφιά.
Ευχάριστη, πρέπει να πω. Αλλά γιατί μόνο ξένα τραγούδια; Δεν υπάρχουν
και ελληνικά για τις μεγάλες αυτές γιορτές; Τι είναι η Αθήνα; Λονδίνο ή Νέα
Υόρκη; Μήπως την έχουμε ψωνίσει; Ή βαλθήκανε να μας πείσουνε ότι τώρα που
οργανώσαμε τους Ολυμπιακούς έχουμε γίνει Ευρωπαίοι και χλιδάτοι Αμερικάνοι;

Έβλεπα, την περασμένη Δευτέρα, μια εκπομπή του Πρετεντέρη στην τηλεόραση. Οι
καλεσμένοι διαμαρτύρονταν για την ακρίβεια και ο συνάδελφος, προς επίρρωση,
παρέθετε και τους σχετικούς πίνακες. Έτσι είναι. H Μίνα, που έχει την ταβέρνα
δίπλα μας, μού λέει πως δεν πατάει ψυχή στα εστιατόρια της Πλάκας και της
Ακρόπολης. Την ίδια στιγμή όμως, τα μπαρ της νεολαίας, στου Ψυρή, είναι
φίσκα…

Εγώ, πάντως, εν όψει του Σαββάτου, που θα ‘μαστε και χωρίς εφημερίδες, άρχισα
να προβάρω χαμόγελα. Και φιλιά.